'Mijn film is niet modern maar tijdloos'

(tijd) - Een intrigerend verhaal over een man die met zichzelf overhoop ligt, gebaseerd op een roman van Georges Simenon uit de jaren 50. Met 'Feux rouges' breit Cédric Kahn een geslaagd en eigentijds vervolg aan de Franse thrillertraditie.

Na zijn hondsbrutale 'Roberto Succo' werd Cédric Kahn bijna automatisch gecatalogiseerd bij de nieuwe generatie Franse shock-cineasten, een gezelschap waarin zich onder meer ook Gaspar Noé, Catherine Breillat en Bertrand Bonello bevinden. Na 'Feux rouges' mag je echter de vraag stellen of Kahn daar wel thuishoort. Nu en dan haalt de regisseur nog wel fel uit in deze fascinerende verfilming van Simenons gelijknamige roman, maar de 'stille' momenten klinken minstens even luid als de hevige. Bovendien leidt Kahn zijn hoofdacteur Jean-Pierre Darroussin naar een absoluut magistrale vertolking als een man die samen met zijn vrouw een nachtelijke autorit aanvat om hun kinderen op te halen in een zomerkamp. Onderweg lopen de spanningen bij het echtpaar echter hoog op, ook al omdat de man midden in een diepe identiteitscrisis zit. Het eerste wat opvalt aan 'Feux rouges' is de keuze van de acteurs, want naast de groezelige en doodgewone Darroussin zet Kahn niemand minder dan Carole Bouquet, even klasserijk en elegant als haar tegenspeler modaal lijkt. Met opzet, zo blijkt. 'Ik zag het paar Bouquet-Darroussin als een overdrijving van de situatie in Simenons boek', legt Kahn uit. 'Daarin is de vrouw professioneel meer succesvol dan de man, wat voor hem een groot probleem vormt. Zijn frustratie tegenover zijn echtgenote duwt hem naar wat zich die nacht afspeelt.'

De vraag die je je als kijker dan wel stelt, is hoe die twee ooit een paar geworden zijn.

Cédric Kahn: 'O, maar ik heb al de meest onwaarschijnlijke stellen ontmoet. Misschien is het zelfs des te geloofwaardiger omdat ze niet het 'normale' cinemapaar vormen. Vaak zoeken mensen ook een partner die het tegenovergestelde is van henzelf omdat ze gelijkenissen te saai vinden. Variatie zorgt voor pigment in een relatie. Ik heb er nooit aan getwijfeld dat een vrouw zoals zij iets zou kunnen hebben met een man als hij.'

De rol die Jean-Pierre Darroussin moet spelen, is niet eenvoudig. Hebt u overwogen de film chronologisch te draaien om het hem toch iets makkelijker te maken?

Kahn: 'Dat is per definitie het ideaal, ook om mijn eigen leven makkelijker te maken. Als regisseur ben ik ook een soort tolk. Ik moet ook al die emoties begrijpen om alles op de juiste manier te filmen. Als ik chronologisch kon draaien, zou me dat ook veel meer zekerheid geven. Alleen is dat technisch en logistiek niet haalbaar. In de cinema klinken de economische voorwaarden nog steeds het luidst. (lachje) We hebben er wel voor gekozen de film in twee stukken op te nemen. Het eerste 's nachts, als het hoofdpersonage revolteert en razend is, en daarna het gedeelte overdag, dat meer gaat over verzoening en schuld. Dat was voor Jean-Pierre ook heel belangrijk, dat hij die twee delen uit elkaar kon houden. In beide stukken is de energie van zijn personage immers compleet anders.'

Simenon schreef zijn roman in 1953. Hoeveel kon u nog letterlijk overnemen en hoeveel moest u updaten?

Kahn: 'Ik heb vooral rekening moeten houden met het feit dat we tegenwoordig allemaal een gsm hebben. (lacht) Wat de verhouding tussen man en vrouw betreft, moest ik bijna niets veranderen, want Simenons boek is in dat opzicht al heel modern. In het boek is zij misschien een beetje rijper en ouder dan in de film. Maar hij is een broze en twijfelende man, wat heel goed overeenstemt met de situatie van de moderne man. Die mannelijke identiteitscrisis is heel actueel. Voor het overige heb ik weinig moeten updaten. Mijn film is ook niet bijzonder modern. Ik vind hem vrij tijdloos. Ik ga ook nooit specifiek op zoek naar verhalen die heel actueel zijn, want anders krijg je iets wat ook heel snel achterhaald is.'

U moet toch een hedendaags publiek aanspreken?

Kahn: 'Dat klopt, maar de kijker is niet alleen modern. Kijk naar de films die succes hebben. Oké, sommige daarvan spelen in op trends en modes, maar de verhalen die erin slagen het publiek te ontroeren, mikken doorgaans op heel eenvoudige en tijdloze emoties. Dat zijn verhalen over conflicten tussen ouders en kinderen, over de zoektocht naar liefde, noem maar op. Die recepten sloegen 30 jaar geleden al aan en zullen over 30 jaar ook nog populair zijn. In dit geval gaat het om een paar dat zijn liefdesrelatie weer moet opbouwen en daar door extreme omstandigheden toe gedwongen wordt. Het enige echt moderne daaraan is misschien de moeilijkheid om een relatie te onderhouden.'

U zou dit verhaal ook als een puur drama kunnen vertellen. Wat voegt het thrillergenre volgens u er nog aan toe?

Kahn: 'Ik denk niet dat ik deze film had gemaakt als het een puur psychologisch drama was geweest. Wat ik zo sterk vond aan het boek was dat Simenon het genadeloze mechanisme van de suspens gebruikt om een verhaal over gevoelens te vertellen, het verhaal van twee personages die op zoek zijn naar elkaar. Het verhaal is geen doel op zich, het moet ook de dramatiek van de personages verhelderen. Het was de mix van de twee die mij interesseerde.'

Is dat gewoon een kwestie van smaak of ook omdat u weet dat u via het thrillergenre makkelijker een publiek zal kunnen verleiden?

Kahn: 'Dat valt nog af te wachten. (lachje) Maar het is in elk geval zo dat je met een thriller makkelijker emoties kan losweken. Het psychologisch drama is voor mij veel te beperkt als genre. De Franse film heeft zichzelf veel te vaak gereduceerd tot die vorm van cinema waarin enkel de psychologie van de personages belangrijk is. Dat ligt mij niet.' RN

'Feux rouges' speelt nu in de zalen.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud