56ste editie Cannes schudt Hollywood en veteranen van zich af

(belga) - Met opmerkelijk weinig vertegenwoordiging uit Hollywood en een even schaarse schare oudgedienden biedt de 56ste editie van het Internationale Filmfestival van Cannes (14 tot 25 mei) zich, ondanks de eeuwige mondaine bijsmaak van een glamour- en glittergebeuren aan de Cote d'Azur en afwezigheden wegens SARS-gevaar, schrik voor primitief anti-Amerikanisme en een ordinaire staking van het openbare vervoer in Frankrijk, aan als een zeldzaam breed forum voor jonge talenten en nieuwkomers.

In het officiële competitiegedeelte vertaalt die "frisse wind" zich evenwel niet in een Belgische aanwezigheid, maar dat wordt gecompenseerd door enkele -Franstalige- bijdragen in nevensecties. En de frisheid van de wind moet nu ook weer niet worden overschat: hét evenement van het festival wordt allicht de vertoning, buiten competitie, van "The Matrix Reloaded", een film die de Vlaamse cinefiel vanaf woensdag in zijn plaatselijke multiplex kan gaan bekijken, evenwel zonder de fysieke aanwezigheid van actrice-model Monica Bellucci. En als het de Matrix-sequel niet is, zal de show wel gestolen worden door Arnie Schwarzenegger, die met de nieuwste Terminator (nummertje drie) uitpakt.

Volgens festivaldirecteur Gilles Jacob mag achter de beperkte VS-aanwezigheid in Cannes geen politiek gekonkelfoes worden gezocht: "de film-betrekkingen tussen Frankrijk en de VS zijn niet (door het transatlantische gebakkelei over de kwestie-Irak, nvdr) aangetast". Blijkt dat het minimale Hollywood-aanbod vooral -en dat is veel erger- te maken heeft met de factor kwaliteit: voor editie 2003 hebben de organisatoren niet minder dan 344 Amerikaanse producties bekeken, maar amper een fractie goedbevonden. Bovendien ging de Cannes-organisatie ervan uit dat ook Hollywood zich heeft aangepast aan het nieuwe ideeëngoed van preemptive strikes -zeg maar een boycot als "strafmaatregel". Daarbij vergaten Jacob en co dat Hollywood veruit het hoogste aantal oorlogstegenstanders per vierkante meter telt van de gehele VS.

Overigens gaat de vlieger van de politieke boycot ook langs de andere kant niet op: naar films uit het "oude Europa" (België, Duitsland en Rusland) is in het officiële competitieaanbod evenzeer met een vergrootglas zoeken. Frankrijk is de enige uitzondering (met vier films die dingen naar de Gouden Palm), maar Frans chauvinisme inzake de eigen cultuur kan moeilijk een nieuwigheid genoemd worden.

Ondanks de verjongingskuur die Cannes ondergaat, zijn niet weinig van de twintig films in het officiële competitiegedeelte van de hand van bekende namen. Zo pakt Clint Eastwood uit met zijn verfilming van de thriller-bestseller "Mystic River". Eastwood is 72 en niet bepaald een frisse wind. Ook de Deense peetvader van de Dogma-film, Lars von Trier, tekent weer present. Hij hoopt dat zijn "Dogville" (met Nicole Kidman) in het spoor treedt van "Dancer in the Dark", winnaar van de Gouden Palm in 2000.

Andere "vaste waarden" op de Croisette zijn de Britse avant-gardist Peter Greenaway, de Russische vernieuwer Aleksandr Sokoerov, de Braziliaan Hector 'Pixote' Babenco, de ooit vernieuwende indie-cineast Gus van Sant en het Franse kwartet Bertrand Blier, Francois Ozon, André Téchiné en Claude Miller.

Ook de Iraanse Samira Mokhmalbaf ("Vijf uur in de Namiddag") is in de filmwereld niet alleen bekend als dochter van. Zelfs de twee Japanners in de competitie zijn geen onbekenden voor Cannes: Kiyoshi Kurosawa (geen familie van) won er twee jaar geleden met "Kairo" de Prijs van de Filmkritiek, en Naomi Kwase sleepte er in 1997 met "Moe no suzaku" de Camera d'Or in de wacht. Pupi Avati, de veteraan uit Bologna, presenteert in Cannes zijn 27ste langspeelfilm, "Il cuore altrove" (Het hart is overal). Voor Avati wordt het zijn vierde professionele bezoek aan de Croisette.

Nieuwe gezichten zijn de Turkse cineast Bilge Ceylan, de Amerikaanse multimediakunstenaar Vincent Gallo (bekend van zijn debuut "Buffalo '66") en de Chinees Lu Ye. Mooi meegenomen is dat de 20 competitiefilms netjes verspreid zijn over dertien landen.

Voor een deel is de vernieuwing van het Cannes-aanbod te danken aan een mislukte timing. Er werd gehoopt dat gerenommeerde habitués als Quentin Tarantino, Jane Campion, de Coen-brothers, Wong Kar-Wai en Robert Altman tijdig hun nieuwste prent zouden klaargestoomd hebben om op de moeder der festivals hun wereldpremière te beleven. Dat bleek, respectievelijk, niet het geval te zijn voor "Kill Bill", "In the Cut", "Intolerable Cruelty", "2046" en "The Company".

In het officiële programma maar buiten competitie wordt de lange tekenfilm "Les Triplettes de Belleville" (De Drieling van Belleville) van de in Canada werkende Fransman Sylvain Chomet vertoond. Naar dit grappig-nostalgische werk met anti-helden in de hoofdrollen en vooral bedoeld voor volwassenen, wordt reikhalzend uitgekeken. Niet in het minst omdat België (minoritair) medeproducent is en een flink deel van het animatiewerk verricht is door Belgische en vooral Vlaamse specialisten.

Wie er over dik tien dagen met de Gouden Palm mag pronken, wordt beslist door een jury onder leiding van cineast Patrice Chéreau ("La Reine Margot"), onder meer bijgestaan door ex-winnaar Steven Soderbergh, actrice Meg Ryan en acteur-veteraan Jean Rochefort. Ter herinnering: de winnende film van de vorige editie, "The Pianist" van Roman Polanski, sleepte maanden later nog enkele hoofdoscars in de wacht, en dit hoewel niet weinig filmcritici -al dan niet beïnvloed door de brandende lentezon in Zuid-Frankrijk- het Holocaustdrama van de Pools-Amerikaanse Fransman afdeden als je reinste cinéma à papa.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud