IN MEMORIAM: Christopher Reeve

(belga) - Hij vond het zelf 'een beetje ironisch': sinds Christopher Reeve verlamd was en hij verbeten strijd voerde voor zijn herstel, noemden mensen hem 'een echte superman'. Zondagavond kwam definitief een einde aan die strijd. De Amerikaanse acteur overleed op 52-jarige leeftijd door een hartaanval.

Reeve zag het levenslicht op 25 september 1952 in New York. Toen hij vier jaar was, gingen zijn ouders, journaliste Barbara Johnson en schrijver/professor Franklin Reeve, uit elkaar. Christopher verhuisde met zijn jongere broer Benjamin en zijn moeder naar Princeton, New Jersey. Al van kindsbeen af zat het acteren in zijn bloed. "Benjamin en ik kropen in kartonnen dozen en deden alsof het piratenschepen waren". Op school deed hij meermaals mee in theaterstukken. "Ik hield veel van theater, maar voelde me ook schuldig omdat ik het gevoel had niet genoeg te leren", blikte hij later terug.

In 1976 startte zijn filmcarrière met een kleine rol in 'Gray Lady Down', een avonturenfilm. Met zijn tweede filmrol verwierf Reeve meteen wereldroem. In 1978 trok hij een blauw pak en een rode cape aan en kroop zo in de huid van stripfiguur Superman (foto belga) . Naar eigen zeggen speelde hij 'een held met hersenen en een hart'. 'Superman is een held, niet omdat hij veel kracht heeft, maar omdat hij de wijsheid en maturiteit bezit om die kracht rechtvaardig te gebruiken'.

Reeve zette nadien nog twee keer de superheld neer in Superman 2 (1980) en 3 (1983). Hij speelde in een dozijn TV-films, 150 theaterstukken en 17 bioscoopfilms, waaronder ook in 'The Remains of the Day'. Hoewel hij moeite deed om niet alleen filmrollen van typische helden te spelen, zal hij bij het grote publiek toch altijd bekend blijven als de held Superman.

Op 27 mei 1995 kwam er abrupt een einde aan zijn carrière als filmheld, toen hij tijdens een ritje met zijn paard zwaar ten val kwam. Reeve brak zijn nek en raakte volledig verlamd. De tragische gebeurtenis verleende hem - ironisch genoeg - opnieuw de rol van superheld. Reeve legde zich immers niet neer bij zijn tragisch bestaan en zette zich onverwijld in voor mensen met een handicap. Hij bleef ook - in de mate van het mogelijke - acteren, o.a. in een remake van Hitchcocks 'Rear Window'

Artsen gaven hem nauwelijk hoop en waren ervan overtuigd dat hij nooit meer zou kunnen lopen. Hij moest ook lang aan een beademingsapparaat liggen. De acteur liet de moed nooit zakken en sinds 2000 kwam hij regelmatig in het nieuws omdat hij vingers of tenen lichtjes kon bewegen. "Alleen al het voelen van een aanraking is een geschenk", zei hij. Door intensieve oefeningen en een onderwaterkuur slaagde hij er zelfs in om benen en voeten te bewegen.

Reeve spande zich ook in voor zijn medemens. Hij gaf lezingen en interviews, pleitte resoluut voor stamcellenonderzoek en richtte de Christopher Reeve Foundation op, een stichting die geld verzamelt voor geneeskundig onderzoek. De Amerikaanse Republikeinen en George W. Bush kregen van Reeve de wind van voren omdat ze uit religieuze overtuigingen het onderzoek van stamcellen tegenhouden.

De Belgische triatleet Marc Herremans, zelf verlamd, had in september 2003 een ontmoeting met Reeve en noemde hem maandag op Radio 1 'een voorbeeld voor rolstoelgebruikers'. In 2003 ontving Reeve uit handen van Michail Gorbatsjov de Lifetime Achievement Award voor 'zijn onvermoeibare inzet voor mensen met een handicap'.

Zaterdag geraakte Reeve door een hartaanval in een coma en werd hij overgebracht naar een ziekenhuis in Mount Kisco, in de buurt van zijn woonplaats nabij New York. Hij kwam niet meer tot bewustzijn en zondag rond 21.30 uur (Belgische tijd) gaf hij definitief de geest. Hij laat drie kinderen en een vrouw (zijn tweede) achter.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud