Advertentie

56ste Filmfestival van Berlijn biedt donkere blik op de wereld

(tijd) - Het filmfestival van Berlijn kiest net als vorig jaar voor een uitgesproken politieke koers. Vooral de donkere kant van het leven komt aan bod, met onderwerpen als oorlog, corruptie, geweld, kindermisbruik, prostitutie en drugs. De Berlinale kondigt zich dan ook aan als een bijzonder uitdagend evenement.

Het festival van Berlijn sloot vorig jaar zijn 55ste editie af onder een onheilspellend gesternte. Met de Zuid-Afrikaanse operafilm 'U-Carmen eKhayekitsha' had de jury een verdiende, zij het verrassende, Gouden Beer gekozen. Maar de overheersende toon was er toch een van ontgoocheling. De pers laakte de makke selectie en het gebrek aan grote namen. De hoofdsponsor, Volkswagen, begon zich vragen te stellen bij de internationale uitstraling - en dus de commerciële aantrekkingskracht - van het evenement. Directeur Dieter Kosslick kon niet veel anders dan zijn gepatenteerde ondeugende grijns tentoonspreiden en benadrukken dat zijn festival toch maar het gezelligste en meest politiek getinte ter wereld was.

De vraag bleef welk gezicht de Berlinale in 2006 zou tonen. Even werd geopperd voortaan midden januari als datum te kiezen, om het effect van de vervroegde Oscaruitreikingen te verminderen en meer Hollywoodvolk te lokken. Maar de organisatoren hielden voet bij stuk, en dat lijkt nu te lonen.

Kosslick liet tijdens de persconferentie trots weten dat het festival nog nooit zoveel interesse wist los te weken als dit jaar. Meer dan 18.000 verkopers, aankopers, producenten, regisseurs, acteurs en vakperslui zijn de komende dagen, tot 18 februari, op en rond de Potsdamer Platz aanwezig. De Europese filmmarkt zal dit keer 45 procent volumineuzer zijn. Met 360 titels is het festival na de inkrimping van vorig jaar weer wat in omvang toegenomen. Met een budget van zo'n 16 miljoen euro verdedigt Berlijn daarmee zijn status als derde grote filmgebeuren op het Europese continent, naast Cannes en Venetië.

Sinds Kosslick de grote lijnen uitzet, probeert de Berlinale ook buiten de festivalweken aan de gang te blijven. Een van die initiatieven is de Talent Campus, waar jonge filmmakers uit ontwikkelingslanden op weg geholpen worden. De Egyptische aspirant-cineast Marawan Hamed mag de Panorama-sectie afsluiten met zijn prestigeproductie 'The Yacoubian Building'. In 2003 nam hij al deel aan de allereerste Campus.

Daarnaast wil Berlijn zoveel mogelijk de Duitse cinema in de aandacht brengen, met een uitgebreide vaderlandse vertegenwoordiging in de officiële competitie. 'En die films vallen daar niet door de mand', merkt Kosslick op. Hij koos vier Duitse titels uit om mee te dingen naar de Gouden Beer. Die geven meteen een goed idee van het donkere vlees dat de 56ste editie over het algemeen in de kuip heeft.

'Der Freie Wille' volgt een man die na een celstraf van twaalf jaar wegens verkrachting weer vrijkomt. 'Sehnsucht' gaat over personages uit de oostkantons die op zoek zijn naar geluk. 'Requiem' reconstrueert de duivel-uitdrijving die in de jaren zeventig Duitsland in rep en roer zette. En 'Elementarteilchen' waagt zich aan een verfilming van Michel Houellebecqs schandaalsucces 'Les particules élémentaires'.

Onderdrukking, oorlog, corruptie, bekrompenheid, geweld, kindermisbruik, prostitutie, drugs. Berlijn heeft dit jaar bitter weinig oog voor de mooie dingen des levens. Zo hoort het ook, vindt Kosslick. De wereldcinema kiest steeds meer voor een politieke inslag, en dat moet een festival als Berlijn weerspiegelen. De Britse opener 'Snow Cake' houdt het nog bij een intimistisch verhaal over de vriendschap tussen een man die pas een zwaar ongeval heeft doorgemaakt en een autistische vrouw. De rest van de competitiefilms haalt liever de scalpel, de loep en desgewenst ook het spandoek boven.

De georganiseerde misdaad staat centraal in twee titels. Sidney Lumet heeft het in 'Find Me Guilty' over het langste maffiaproces uit de Amerikaanse geschiedenis. 'Romanzo criminale' brengt een onfris hoofdstuk uit de memoires van de Romeinse rechter Giancarlo De Cataldo in beeld. De film is van de Italiaanse regisseur en acteur Michele Placido, bekend van de tv-serie 'La piovra'.

Machtsmisbruik en gewetenloos geldgewin vormen ook de focus van 'Syriana', waarin 'Traffic'-auteur Stephen Gaghan een indringend portret schetst van de olie-industrie en haar politieke en sociale implicaties.

Drie jaar nadat hij in de bloemetjes werd gezet voor zijn hyperrealistische mensenhandeldrama 'In This World' keert de Britse cineast Michael Winterbottom terug met een al even ontvlambare film. Het naar verluidt waarheidsgetrouwe 'The Road to Guantanamo' voert drie Britse moslims op die twee jaar lang zonder aanklacht vastgehouden werden in de Amerikaanse gevangenis van Guantánamo Bay.

Ook 'The New World', Terrence Malicks langverwachte opvolger voor 'The Thin Red Line', richt zijn pijlen op de Amerikaanse buitenlandse politiek, zij het op een meer omfloerste manier. In wezen gaat het om de relatie tussen de jonge Indiaanse Pocahontas en de avonturier John Smith. Maar je hoeft geen halve helderziende te zijn om de ruimere bedoelingen van de regisseur te raden.

Tussen de regels lezen zal evenzeer nodig zijn bij de twee Chinese films uit de officiële selectie. Om aan de straffende hand van de censuur te ontsnappen zijn regisseurs verplicht hun thema's te verpakken in onschuldig ogende genres, zoals een relatiedrama over een politieman die ontdekt dat hij een dochter heeft ('Isabella') of spectaculaire martial arts ('The Promise' van Chen Kaige, de duurste productie uit de Chinese geschiedenis).

Met nog kandidaten uit Iran en Bosnië kondigt de Berlinale zich aan als een uitgesproken geëngageerd evenement. Nu nog hopen dat het ook echt vonken geeft.

56ste Internationale Filmfestspiele Berlin, van 9 tot 19 februari. Informatie: www.berlinale.be

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud