Mondovino

Met Yvonne Hégoburu, Battista Columbu, Michel Rolland, Aimé Guibert, Robert Mondavi, Bill Harlan, Hubert de Montille, Alix de Montille,

(tijd) Jonathan Nossiters documentaire 'Mondovino' is nauwelijks tien minuten ver en we zijn al van Brazilië over Frankrijk naar Italië geflitst. Het gaat dan ook niet toevallig om een film die de effecten van de mondialisering en de vrijemarkteconomie onder de loep neemt. Het vakgebied waarop Nossiter zich toespitst is dat van de wijnbouw, iets waar we - op occasionele consumptie na - eerlijk gezegd nauwelijks iets van afwisten.

'Mondovino' laat ons kennismaken met een paar hoofdrolspelers uit het wereldje. Oude wijnbouwfamilies die koppig vasthouden aan de geplogen methodes om goede wijn te maken, opkomende wijnbedrijven die met hun opgedreven productietechnieken meer oog hebben voor kwantiteit dan voor kwaliteit, (zogenaamde) specialisten die de wereld rondreizen en hun kennis peperduur verkopen, journalisten die met één ophemelend of vernietigend artikel de verkoop grondig kunnen beïnvloeden, wijnimporteurs, wijnveilers, enzovoort: wie ergens professioneel bezig is met het godendrankje krijgt van Nossiter een forum.

Het zijn vaak ook markante figuren, mensen met wie je graag eens een uurtje aan tafel zou willen zitten of die zo onuitstaanbaar zijn dat ze toch weer tot de verbeelding spreken.

Maar de voornaamste botsing is die tussen cultuur en economie, een universeel verhaal dat in de wijnwereld blijkbaar extra pregnant begint te worden. 'Laten we duidelijk zijn', stelt Aimé Guibert, een oude wijnboer uit de Languedoc droogweg, 'de wijn is dood, net als de kaas en het fruit.' Wijn is volgens hem een bijna religieuze relatie tussen mens en natuur, en de moderne wereld veegt er vierkant zijn voeten aan.

Daar tegenover staan dan paljassen zoals Michel Rolland, een zelfingenomen blaaskaak die met dure woorden opkomende wijnbedrijven om de vinger windt. Die grote bedrijven komen doorgaans uit Noord-Amerika, maar toch is 'Mondovino' niet noodzakelijk een zoveelste pamflet geworden tegen de verstikkende economische filosofie van de States.

Nossiter mag dan meer sympathie hebben voor de kleine man, hij tracht wel een zo volledig mogelijk portret te schetsen van de situatie.

Te volledig eigenlijk, want hij blijft maar nieuwe figuren opvoeren en wijnstreken bezoeken. Die zijn op zich misschien wel kleurrijk genoeg en de moeite waard, maar doen in wezen weinig meer dan herhalen wat al eerder is gezegd. Nossiter is al zijn materiaal aan het hermonteren tot een tien uur durende tv-serie. Daar komt 'Mondovino' waarschijnlijk ook pas echt tot zijn recht.

RN

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud