Mystic River

Van Clint Eastwood, naar de roman van Dennis Lehane. Met Sean Penn, Tim Robbins, Kevin Bacon, Laura Linney, Laurence Fishburne, Marcia Gay Harden, Kevin Chapman, Adam Nelson

'Het is een Amerikaanse tragedie,' zegt Clint Eastwood over 'Mystic River'. Hij bedoelt daarmee dat het gaat om een verhaal over de verloren onschuld, over hoe de gevolgen van een gewelddadige gebeurtenis lang kunnen sluimeren en plots tot een uitbarsting komen. De titel verwijst naar een rivier in Boston, de plaats waar zich alles afspeelt. Drie mannen die in een ver verleden hechte vrienden waren maar elkaar uit het oog verloren hadden, komen weer samen wanneer één van hen getroffen wordt door een tragedie. Jimmy, Dave en Sean vormden ooit een onafscheidelijk trio, tot Dave op een dag ontvoerd werd en weken later als een geknakte ziel weer boven water kwam. Vanaf dat moment was hun nauwe band verdwenen (misschien omdat ze op hun jonge leeftijd niet wisten hoe ze met die extreme emoties moesten omgaan) en groeiden ze uit elkaar. 25 jaar later is Sean rechercheur voor de moordbrigade geworden, baat Jimmy na een gevangenisstraf een winkel uit, terwijl Dave zijn trauma nooit helemaal verwerkt heeft en het grootste deel van de tijd in zijn eigen hoofd doorbrengt. Wanneer Jimmy's dochter vermoord teruggevonden wordt en Sean de zaak moet onderzoeken, worden ze met elkaar en hun verleden geconfronteerd.

Het is niet moeilijk om te begrijpen wat Clint Eastwood zo sterk vond aan de roman van Dennis Lehane waarop 'Mystic River' gebaseerd is. De man heeft het in zijn films wel vaker over de oncontroleerbare en pijnlijke gevolgen van geweld, in 'Unforgiven' bijvoorbeeld. Omdat de plot en het moordmysterie, in tegenstelling tot pakweg 'Blood Work', niet noodzakelijk belangrijk zijn, kan Eastwood zich bovendien beter concentreren op de sfeer van het verhaal. Het resultaat is een film die mooi zijn tijd neemt om de relaties tussen de verschillende personages en de essentiële scènes (Daves ontvoering, de ontdekking van de moord op Jimmy's dochter, het gesprek tussen Jimmy en Dave) volledig tot hun recht te laten komen.

Eastwoods nieuwe film bevestigt het idee dat hij een regisseur is die uitstekend werk kan leveren als hij uitstekend materiaal aangereikt krijgt, maar ook dat hij eventuele gebreken niet zelf zal opmerken, laat staan rechttrekken. 'Mystic River' is namelijk niet alleen wegens de thematiek een Amerikaanse tragedie, maar omdat hij de onbedwingbare behoefte voelt om alle problemen netjes op te lossen. Elk van de drie hoofdpersonages sleept een wonde mee die niet geheeld is, en in de drie gevallen wordt die tegen het einde van de film voorbeeldig ontsmet. Vooral bij de rechercheur, die gescheiden leeft van zijn vrouw maar haar nog regelmatig aan de lijn krijgt (telefoontjes waarbij ze niks kan/wil/durft zeggen), strijkt die hatelijke gewoonte om overal een antwoord op te geven tegen de haren in. Het gevolg is dat 'Mystic River' finaal lang niet zo ontstellend of schrijnend aanvoelt als het had gekund. Maar het zou al te onfair zijn om de film daarop af te rekenen. 'Mystic River' is op zijn beste momenten een staaltje van sterk nuchter vakmanschap, gekruid met prima vertolkingen over de hele lijn. En één van die acteurs is Laura Linney, die de rol van Jimmy's koel berekende echtgenote Annabeth speelt. Op haar 39ste lijkt de actrice eindelijk de erkenning te krijgen die ze verdient, wegens haar bejubelde werk op de planken en in films zoals 'The Truman Show', 'You Can Count On Me', 'Absolute Power' (haar eerste samenwerking met Eastwood) en onlangs nog Alan Parkers 'The Life of David Gale'.

'Mystic River' is gebouwd rond een behoorlijk extreem gegeven. Denkt u dat u zelf zo koel zou kunnen blijven als uw personage?

Laura Linney: 'Daar kan ik onmogelijk op antwoorden. Het is één van die situaties die je moet meegemaakt hebben om te weten hoe je zou reageren. Op die momenten leer je jezelf ook kennen, denk ik. Ik heb altijd een heel gepriviligieerd leven genoten. Ik heb altijd eten op tafel gehad, ik ben altijd omringd geweest door een liefdevolle familie en vrienden, ik heb kunnen doen wat ik wou doen met mijn leven, ik verdien mijn brood met iets waar ik altijd van gedroomd heb. Dat heb ik allemaal. Ik weet dus niet hoe ik me zou gedragen als mijn leven plots op de helling kwam te staan, om welke reden dan ook.'

Ik kan het begrijpen als u hier liever niet op antwoordt, maar wat is het extreemste dat u al meegemaakt heeft?

Linney: 'Een paar jaar geleden zat ik op een vliegtuig dat bijna neerstortte. Het was een gruwelijke ervaring, en mijn reactie was heel bizar. Ik werd razend en ik heb nooit begrepen waarom. De gedachte dat mijn leven misschien voorbij was, vervulde me met woede. Ik was kwaad op God, op het vliegtuig, op de natuur, op alles. Ik zei gewoon 'Nee! Niet met mij!' Het was een extreme instinctieve reactie die ik nooit had verwacht. En dan zijn er ook situaties waarvan ik dacht dat ik er goed mee zou kunnen omgaan maar waar ik volledig door de mand viel. Ik had vroeger een hond die op een dag zwaargewond geraakte en ik kon mezelf er niet toe brengen om hem in mijn armen te nemen. Vreselijk vond ik dat. Ik zag dat beest doodgraag maar om één of andere reden kon ik het niet. Dat had ik ook nooit verwacht. Je verrast jezelf de hele tijd. Er leven bepaalde zaken in ons die we niet kennen. Of die we niet willen. Zulke extreme situaties kunnen dus behoorlijk choquerend zijn.'

Linney: 'Dat ik mezelf verras? Ja, en dat zijn de mooiste momenten. Het overkomt me het vaakst als ik op de planken sta. Soms begint een toneelstuk een eigen leven te leiden en ga je spontaan mee. Dat is hemels, en het gebeurt lang niet elke keer. Vaak is zo'n stuk een rammelende oude machine die je aan de gang probeert te houden. Maar als een stuk echt werkt en iedereen op dezelfde golflengte zit, is het geweldig. Ik heb vorig jaar in 'The Crucible' gespeeld, en dat was zo'n ervaring. We verrasten elkaar constant, op een manier die het stuk verhelderde. Daar hoop je op, dat zo'n verrassend moment de tekst duidelijker maakt. Het gaat niet over jezelf.'

In Alan Parkers 'The Life of David Gale' moest u een gruwelijke videosequens spelen, waarin u naakt om het leven wordt gebracht. Hoe pakt u zoiets aan?

Linney: 'Het was heel moeilijk, extreem oncomfortabel en intens. Maar dat gold voor iedereen op de set, niet alleen voor mij. Als ik zo'n scène moet spelen, moet ik het gevoel hebben dat het naakt een impact heeft op het verhaal dat je niet op een andere manier kunt krijgen. En in dat geval was het zo. Die scène ging ook niet over naaktheid. Het maakt er deel van uit maar het is niet de essentie. Ik wist dat Alan zo'n schokkende beelden nodig had en dat stelde me gerust. Daarna komt het erop aan om het gewoon te spelen, hoe verschrikkelijk het ook is. Je voelt je gegeneerd en slecht en je denkt 'Mijn God, mijn grootmoeder zal dit zien!', al die ijdele gedachten. Bovendien was ik op dat moment vijf kilo zwaarder dan nu, dus ik weet niet of ik het ooit nog wil zien. (lacht) je bent ook helemaal alleen op dat moment. Als je naakt in bed ligt met iemand anders, vind je het niet erg. Maar alleen in je blootje midden op de vloer gaan liggen, met handboeien aan en een plastic zak over je hoofd, is vreselijk.'

'Mystic River' is al uw tweede film met Clint Eastwood. Maakt u nu deel uit van zijn intieme vriendenkring?

Linney: (lacht) 'Ik heb nu een speciale pas, ja. Net als Marcia Gay Harden, die al in 'Space Cowboys' gespeeld had. Wij mogen occasioneel gratis het land van Clint bezoeken, en dat is een fantastische ervaring. Hij is één van de charmantste mannen die ik ken. En één van de snelst werkende regisseurs.'

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud