The Dreamers

Naar de roman 'The Holy Innocents' van Gilbert Adair / Met Michael Pitt, Eva Green, Louis Garrel, Robin Renucci, Anna Chancellor, Florian Candiou

(tijd) Mei 1968. Het is zo'n herkenbaar begrip geworden dat je je die memorabele maand niet eens hoeft te herinneren (of, zoals ik, op dat moment niet eens geboren hoeft te zijn geweest) om spontaan beelden van een jeugdige revolutie voor de geest te krijgen.

Studenten op barricades, de bezetting van de Sorbonne, ellenlange betogingen tegen het establishment in het algemeen en president De Gaulle in het bijzonder, harde confrontaties met rechtse groeperingen en de ordehandhavers, en aangespoord door de taferelen aan de Franse universiteiten ook een golf van stakingen (bij Renault, de scheepswerven, de ziekenhuizen) die het land lamlegde.

De effecten van die vurige dagen zijn al lang grotendeels weggeëbd, maar het zal niemand verbazen dat wie het allemaal aan den lijve heeft meegemaakt, er nu nog lyrisch over praat.

'The Dreamers' is onmiskenbaar een film van zo'n mijmerende oudere man, die van de context gebruikmaakt om nog een paar andere jeugdige passies in de mix te gooien: cinema en seks. Net zoals Gilbert Adair, de Britse schrijver van het boek 'The Holy Innocents', beweert de regisseur, Bernardo Bertolucci, in 'The Dreamers' dat de rellen toen het logische gevolg waren van een heel ander protest, dat van cinefielen tegen het ontslag van Henri Langlois, stichter en curator van de Cinémathèque Française. Dat unieke filmmuseum aan de Avenue de Messine was decennialang de pleisterplaats van hele generaties aanstormende filmmakers, van Bresson en Clouzot tot Truffaut en Godard, mensen voor wie cinema geen ontspanning of hobby was maar even belangrijk als het leven zelf.

In 'The Dreamers' raakt een Amerikaanse jongeman, Matthew, in de ban van de sensuele Isabelle en haar broer Theo, die hij na een bezoekje aan de Cinémathèque leert kennen. Theo en Isabelle, de revolutionaire kinderen van een bourgeois dichter (net als Bertolucci zelf overigens), ademen cinema. Alles wat ze zeggen of doen is een verwijzing naar een of andere obscure film, en hun favoriete spelletje bestaat erin dat je om het even welke opdracht moet uitvoeren als je een bepaalde referentie niet kan situeren. Het duurt niet lang voor Matthew intrekt bij zijn nieuwe vrienden, en wanneer de ouders op reis gaan, is de kust vrij om uitgebreid te experimenteren met seks en drugs. Het worden weken die Matthew niet licht zal vergeten en die hem uiteindelijk ook de ogen openen.

Je moet niet noodzakelijk een doorgewinterde cinefiel zijn om van 'The Dreamers' te genieten, maar het helpt wel, want Bertolucci strooit net zoals zijn hoofdpersonages gretig met verwijzingen en knipoogjes. Omdat de sensualiteit en erotiek al snel de bovenhand halen, heb je echter nooit het gevoel dat je te weinig achtergrond hebt om alles te begrijpen. 'The Dreamers' had nog een stuk sterker kunnen zijn als Bertolucci zijn dialogen wat meer aangescherpt had (het pseudo-intellectuele toontje, hoe authentiek ook, werkt soms op de zenuwen), en het nauwelijks uitgewerkte incestgegeven had laten vallen. Maar ook met die randbemerkingen is dit een warme ode aan het medium dat ons al zoveel mooie momenten heeft opgeleverd: cinema.

RN

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud