Admiral Freebee: 'Traditie is voor mij een gids, geen cipier'

(tijd) - Zopas stak Admiral Freebee vier nominaties op zak voor de Zamu Music Awards. Met zijn titelloze eerste cd die in februari verscheen, bereikte hij de elfde plaats in de albumjaarlijst van de officiële Vlaamse hitparade. Dat is uitstekend voor een op traditionele songleest geschoeid debuut, en ook wel kenschetsend voor een rockjaar waarin de gevestigde namen massaal de studio en het podium opzochten.

Tom Van Laere blikt terug op een jaar waarin vooral werd teruggeblikt: 'Mensen vertelden me dat ze blij waren dat er een nieuweling opstond die gitaarsolo's durfde te spelen.'

Admiral Freebee trad het voorbije jaar op in cafés, muziekclubs en theaters. Solo te midden van literair talent (Saint-Amour) en met band op de belangrijkste zomerfestivals (Cactus, Dour, Gentse Feesten, Dranouter, Lokerse Feesten, Marktrock), behalve die waar Clear Channel iets in de pap te brokken had. Eigenlijk was Tom van Laere een heel jaar on the road. Niet zoals Jack Kerouac op de Route 66, maar gewoon, op de Noorderlaan, de Boomsesteenweg en de E19. Het buitenland en vooral de Verenigde Staten liggen voorlopig te ver in een gehavend platenlandschap.

Van Laere wilde in het begin van het jaar vooral spelen en hield zich aan zijn woord. 'Hoe meer je optreedt, hoe beter je wordt als muzikant. Als men mij vraagt op Werchter, dan zal ik er met veel overtuiging spelen. Als men mij niet vraagt, dan geef ik die dag het beste van mezelf op een ander podium. Ik speel iedere keer alsof het de eerste keer is dat het publiek mij ziet optreden. Bij elk nummer wil ik zelf voelen waarover het gaat. Zonder die bezieling gaat het niet.'

De van Brasschaat naar Borgerhout verhuisde muzikant speelt het liefst van al in clubs, maar beseft dat alle locaties voor- en nadelen hebben. 'Net door verschillende soorten tournees te doen, kan je beter doseren. Op de festivals koos ik voor een rockset, de theatertournee was ideaal voor de tragere nummers. Ik heb ook gemerkt dat ik tijdens de festivalperiode thuis veel meer ballads schrijf. Tijdens een theatertournee val ik terug op hardere nummers.'

De optredens zijn voor Admiral Freebee een constante testcase voor nieuwe songs. Na een jaar on the road is de helft van de volgende cd af. 'Ja, een handvol nummers heeft persoonlijkheid genoeg om ooit op een album terecht te komen. Bij de selectie houd ik niet zozeer rekening met wat de luisteraars ervan vinden, wel met wat ik voel als ik de nieuwe nummers speel voor een publiek. Wie dat publiek is, maakt in principe niet uit. Het mag ook mijn broer of mijn grootvader zijn.'

Zou het dan niet beter zijn om meteen aan de opname van de nieuwe cd te beginnen.'Tja, Keith Richards stelde na de wereldtournee van de Stones hetzelfde voor aan Mick Jagger, omdat de groep dan net op kruissnelheid zat. Voor ik aan de nieuwe cd begin, ga ik de nummers die ik nog moet schrijven zeker eerst live inspelen, al is het in een café.'

Naast Jagger en Richards stonden dit jaar nog heel wat gevestigde waarden opnieuw in de belangstelling. Ze brachten een nieuwe plaat uit en/of passeerden voor een concert. Van Laere zag Lou Reed, John Hiatt en Emmylou Harris aan het werk in de Koningin Elisabethzaal, Bruce Springsteen in het Koning Boudewijnstadion, Daniel Lanois in de AB en Bob Dylan in Vorst. Vooral aan dat laatste concert bewaart hij zeer goede herinneringen. 'Ik was een uur op voorhand ter plaatse, zodat ik op de tweede rij kon postvatten. Ik genoot ervan hoe de muzikanten van de band tijdens het concert op elkaar ingespeeld raakten en de set langzaam maar zeker naar een hoogtepunt toegroeide. Knap dat Dylan zijn band zoveel ruimte geeft. De meeste supersterren leggen alles tijdens de repetities vast, maar ik hou niet van afgelijnde sets. Neem nu het optreden van John Hiatt. Iedereen wist wat er ging gebeuren nog voor de eerste noot gespeeld was. Het was geen concert, maar een reproductie van een concert. Ik heb sommigen ook horen verklaren dat Dylan erg slordig speelde, maar ik daag eender welke Belgische groep uit om zo'n strak optreden te geven, in Vorst dan nog. Het samenspel was fantastisch en Dylan fraseerde elk nummer en zong het prachtig in.'

Van Laere kent Dylan al een half leven. Op zijn 14de zag hij hem voor het eerst live. Op zijn 28ste is hij hem nog steeds niet beu. 'Traditie is een gids voor mij, geen cipier. En als je niet teruggaat naar die traditionele dingen, dan komt er niets van. Als iemand die muziek wil maken me vraagt waarnaar hij het best kan luisteren, dan antwoord ik steevast: 'De invloeden van je invloeden zijn het betrouwbaarst.'

In april van dit jaar stond de originele line-up van The Stooges opnieuw op het podium. Meer zelfs: de broers Asheton werkten mee aan enkele nummers van Iggy Pops nieuwe cd 'Skull Ring'. Van Laere verwerkte het voorbije jaar ettelijke keren stukjes uit songs van Iggy Pop in zijn liveset. Wil hij ook daarmee de luisteraars op pad zetten? 'Mmm, Iggy Pop is een uitzondering. Ik vind hem echt wel goed. Hij is de Bukowski van de rockers. Vooral zijn attitude staat me aan. Maar die kleine hommages in mijn optredens zijn niet echt voor de luisteraars bedoeld. Ik vind het wel tof wanneer ze de boodschap begrijpen, maar ik doe het toch eerder voor mezelf.'

De muziek die The White Stripes maken, ligt in de lijn van de garagerock van groepen als The Stooges, MC5, Violent Femmes en The Replacements. Van Laere: 'The White Stripes zijn zeker niet slecht. Maar ik vind het wel bijzonder vreemd dat men hun cd overal uitroept tot album van het jaar. Paul Westerberg wordt nergens vermeld, terwijl hij met The Replacements zijn stempel heeft gedrukt op die lijstjes. Voor mij is Westerbergs 'Come Feel Me Tremble' de plaat van het jaar. Het is een rare evolutie: de held brengt zelf een plaat uit, maar wordt volledig over het hoofd gezien. Maar ja, Westerberg is een oude man en The White Stripes zijn altijd in het rood gekleed en jong...'

Op 12 mei was Van Laere present op het concert van Bruce Springsteen in het Koning Boudewijnstadion. 'Hoewel ik te ver zat om er echt in te geraken, denk ik dat er op het podium iets ongelooflijks bezig was. Een goede plaat durven maken over 11 september 2001 is een Woody Guthrie-achtig gegeven. De nummers ontroeren zelfs als je niet weet waarover ze het hebben.'

Dat met Sam Phillips de ontdekker van Elvis Presley afgelopen zomer overleed, was Van Laere niet opgevallen. Aan de dood van Johnny Cash, een andere ontdekking van de legendarische platenbaas, kon hij niet voorbij. 'Ik ben op dit moment de cd-box 'UnEarthed' aan het beluisteren en het valt me telkens weer op hoe sterk Cash was als performer. 'Wichita Lineman' (origineel van de Amerikaanse liedjesschrijver Jimmy Webb) vind ik een van de beste covers ooit.' Ook Van Laere werd onlangs gevraagd om deel te nemen aan een hommage aan de 'man in black', maar hij weigerde. 'Het is heel gevaarlijk om een uitstekend performer te coveren. Welk nummer moet je trouwens nemen? Zeker niets uit zijn 'American Recordings', want daarop covert hij zelf op een geniale manier anderen. Niemand heeft een boodschap aan een artiest die dat met een Belgisch accent nog eens overdoet. Ook zijn beste oudere nummers werden door anderen gecomponeerd: 'Sunday Morning Coming Down' is van de hand van Kris Kristofferson, 'Ring of Fire' van zijn vrouw June. En de songs die hij zelf schreef, vind ik dan weer niet zijn beste nummers.'

Midden juni ging 'Any Way the Wind Blows', de debuutfilm van bevriend liedjesschrijver en stadsgenoot Tom Barman, in première. Op de soundtrack geen nummers van Cash, wel veel eigentijdse geluiden, jazz en 'Magnolia' van JJ Cale. Dat laatste nummer komt sinds Van Laere het samenzong met Barman op Dranouter voor op beider setlist. 'Ik ben dit jaar niet in een bioscoop geraakt, ook niet voor 'Any Way the Wind Blows',' bekent de zanger. 'Ik heb onlangs wel een dvd-speler gekregen voor mijn verjaardag. Maar de enige dvd die ik tot nog toe twee keer opzette was 'Angel and the Bad Man' met John Wayne.'

Je hoort Van Laere niet klagen over het jaar waarin hij zijn debuutplaat uitbracht. Hij heeft er ook niet veel redenen toe. 'Ik heb een erg romantisch rock-'n-rolljaar beleefd. Ik kon een goed contract tekenen bij een grote platenfirma. Ik heb de cd mogen maken die ik wilde maken, zonder dat men mij onder druk zette. De promotie viel mee. De plaat deed het erg goed, ook qua verkoopcijfers. De optredens volgden mekaar in snel tempo op. En ik vind het plezant. Wat zou ik nog meer durven verlangen?'

Wat meer impulsen uit het buitenland misschien? Want uitgezonderd Nederland, waar naast een clubtournee ook de belangrijkste festivals op het programma stonden, bleef het daar angstvallig stil rond Admiral Freebee. Onlangs werd in Londen nog een belangrijk voorprogramma in laatste instantie afgeblazen. Enkele optredens als support-act van Axelle Red in Frankrijk gingen wel door. Van Laere: 'België is klein. Ik weet nu al dat ik de volgende keer op dezelfde plaatsen zal spelen. Ik doe dat met veel plezier, maar een beetje meer is natuurlijk welkom. Sommige artiesten zeggen dat ze het niet erg vinden dat ze niet in het buitenland geraken. Ik geloof hen niet. Alle zangers zijn ijdel, en als ze zeggen van niet, dan is dat uit ijdelheid.'

Wat Van Laere, ten slotte, het voorbije jaar geleerd heeft? 'Daar heb ik eerlijk gezegd nog niet bij stilgestaan. De wereld is fucked up, dus ik had niet verwacht dat het in de muziekwereld anders zou zijn. Er werden het voorbije jaar inderdaad veel mensen ontslagen in de muzieksector, maar hetzelfde gebeurt in de bankwereld en toch is er niemand die zegt dat de bankwereld rot is. Je hoeft je daar ook niets van aan te trekken. Wat mij bezighoudt, is veel simpeler: in mijn hoofd zit altijd het refrein van het volgende nummer. Dat is het belangrijkste.'

Tom PEETERS

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud