'Al die punks hebben verdomd tijdloze nummers geschreven'

(tijd) - New wave en bossanova: in het Frans vertaald betekent het allebei Nouvelle Vague. Producers Marc Collin en Olivier Libaux geven een nieuwe dimensie aan de term. Ze laten zangeresjes die niet vertrouwd zijn met het ruige werk van pakweg Joy Division, The Dead Kennedys en The Undertones hoogst exotische dingen doen met 'Love Will Tear Us Apart', 'Too Drunk To Fuck' en 'Teenage Kicks'. Morgen en overmorgen concerteren ze in ons land.

Marc Collin en Olivier Libaux zijn Franse producers die al een tijdje meedraaien in de dance scene. De link tussen het project van Collin en Libaux en de films van François Truffaut en Jean-Luc Godard was niet bewust. 'We namen het album wel op in de typische nouvelle-vaguestijl: het budget lag erg laag en in drie weken was het beklonken. Maar in de eerste plaats vonden we het vooral erg toevallig dat de twee genres die we hier wilden verbinden dezelfde naam hadden gekregen.'

Marc Collin producete zopas de cd van Avril, maar new wave was zijn allereerste muzikale liefde. Bossa nova ontdekte hij pas veel later. 'Maar het sprak me aan, omdat ik er dezelfde melancholie en hetzelfde verdriet voelde dat ook bij sommige new- wavebands pertinent aanwezig was. Neem nu 'Love Will Tear Us Apart'. Toen we de tekst voorzongen voor het Braziliaanse meisje, dat het origineel nog nooit gehoord had, verzekerde ze me dat het nummer even goed op het einde van de jaren vijftig in Rio de Janeiro geschreven had kunnen zijn: precies dezelfde melancholie.'

Ook de andere zangeressen, die door de twee producers aangezocht werden om de nummers te restylen, waren amper geboren toen punk en new wave furore maakten. Ze waren dus niet echt vertrouwd met de selectie van het duo. Het prettige gevolg daarvan was dat ze de nummers zonder vooroordelen konden benaderen en die naïviteit klinkt ook door op de uiteindelijke cd. Collin en Libaux deden een beroep op maar liefst acht verschillende zangeressen. Zes daarvan kwamen uit Frankrijk, één uit Brazilië en één uit New York.

Collin: 'Misschien was het allerbelangrijkste wel dat geen van de nummers al een cultstatus had verworven in hun hoofden. Camille is heel haar leven geïnteresseerd geweest in oude jazz en funk. Ze had misschien ooit al weleens gehoord van Depêche Mode, maar de tracks die wij haar lieten inzingen - 'Guns Of Brixton' van The Clash, 'Making Plans For Nigel' van XTC en 'Too Drunk To Fuck' van The Dead Kennedys - zeiden haar helemaal niets. Ze kon dus alleen maar vertrekken van de song. Ze had geen model, want de originele versie lieten we haar natuurlijk niet beluisteren. De nieuwe vertolkingen klinken dan ook erg ontheemd. In het beste geval maken ze een muzikale reis, waarop de originele tekst en melodie nieuwe ervaringen opdoen. Op 'Suns of Brixton' zijn we daar heel goed in geslaagd, vind ik. En ook op 'In a Manner of Speaking' van Tuxedomoon en 'A Forest' van The Cure klopte alles. Vooral 'A Forest' was een avontuurlijke reis door het echte regenwoud, inclusief het geluid van vogels, krekels en andere bosgeruis.'

'Ik ben het minst tevreden over 'Teenage Kicks'. De nummers uit de beginperiode van de punk bleken over het algemeen wat minder geschikt voor ons concept. Ze zijn iets te poppy en niet zo deprimerend als de nummers die in het begin van de jaren tachtig in volle Thatcher-periode ontstonden. Het was kortom moeilijker om er melancholie mee op te wekken.'

Marc Collin: 'Ik vind dat je liedjes moet durven voor te stellen in een ander land en een andere tijd. Echte klassiekers overleven die metamorfose. Bossa nova was ideaal, omdat het genre briljant gebruik maakt van harmonieën en akkoorden om een melodie te arrangeren.'

Maar berooft Nouvelle Vague deze punk- en new-wavenummers niet van hun essentie door net de originele angry young men-angel eruit te halen? 'Misschien was het een bizar idee om de attitude, het geweld, de woede weg te nemen en te vertalen in een loungy, erg smooth geluid. Maar het was voor ons zeker zo belangrijk de melodie te herontdekken. Al die punks, die verondersteld waren maar twee akkoorden te kennen, hebben verdomd tijdloze nummers geschreven. En ja, onderweg zijn we de originele, soms nogal opruiende boodschap bewust vergeten. De zangeressen waren het gedroomde alibi om meer afstand te creëren ten opzichte van de originelen. Ze zetten de melancholische kant van de punks in de verf, ze laten zien dat die soms agressief uitziende mannen een klein hartje hadden. Het geeft bovendien een interessante dimensie om hun sombere toekomstvisie op een exotisch ritme te zetten. Maar aan de originele tekst hebben we geen woord veranderd. We zijn te veel fan van al die bands om aan hun oprechtheid te twijfelen. Voor ons is het ook absoluut geen gimmick, want we zeggen met deze nieuwe versies iets wat voordien nog niet gezegd was.'

Live kiest het duo alvast voor een erg eenvoudige formule: gitaar en zang. Naar Antwerpen en Gent komen twee zangeressen mee, Camille en Marina Celeste. Libaux begeleidt hen op gitaar, terwijl Collier met klavier en computer een 'erg filmische en sfeervolle ambiance' ontwerpt. 'Al deze nummers hebben hun sterkte al afdoende bewezen. Ze blijven live ook overeind zonder frivoliteiten. Eigenlijk grijpen we daarmee terug naar de bron van het project.'

Collier: 'In het begin ging het mij alleen om nummers, die ik op mijn 16de fantastisch vond, in een nieuw arrangement te stoppen. Maar stilaan kwamen we erachter dat we met dit project de vinger gelegd hadden op een bepaalde leemte_ . Nu gaan we op zoek naar nieuwe liedjes en invalshoeken. We kunnen hetzelfde repertoire ook injecteren met andere invloeden, zoals rituele Afrikaans muziek of Jamaïcaanse dub. Aan ideeën, genres en nummers ontbreekt het ons alvast niet.'

'Nouvelle Vague' is uit op Peacefrog Records en wordt verdeeld door Lowlands.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud