'Als je de blues niet hebt, is het gedaan met muziek maken'

(tijd) - Er stroomt Scandinavisch bloed door de aderen van Bjorn Eriksson (28). Maar de muziek die hij maakt, ademt veeleer Amerikaanse countryroots uit. Na acht jaar als gitarist bij Zita Swoon heeft hij met Maxon Blewitt nu ook een persoonlijke uitlaatklep. Maar Stef Kamil Carlens blijft Erikssons grootste invloed. 'Hem overlaadde ik met karrenvrachten demo's vol ideeën, zodat hij me algauw aanraadde zelf een groep te beginnen.'

Eerst het verhaal achter de achternaam: 'Mijn voorouders komen van een eiland ergens tussen Zweden en Finland. Mijn overgrootvader, een Fin, vocht in de Tweede Wereldoorlog op een marineschip. Op een gegeven moment is hij in de haven van Antwerpen terechtgekomen, waar hij een vrouw leerde kennen, mijn overgrootmoeder. Maar nog tijdens de oorlog is hij gezonken met zijn boot, dus ik heb hem nooit gekend.'

De overgrootvader-marinier heeft wel de kiemen gelegd voor een erg muzikaal nageslacht, dat nu culmineert in de figuur van Bjorn. 'Vooral mijn vader, ook een muzikant, heeft mij aangezet om zelf muziek te beginnen spelen. De ouders van mijn moeder zaten dan weer in een big band. Toen ik opgroeide, weerklonk overal muziek.' En de traditie wordt voortgezet. Zus Eva, bekend van Traktor en Maskesmachine, zingt ook mee op de plaat. En het elfjarige dochtertje van Bjorn aan wie de zanger het nummer 'Daddy's Little Ditty (We Ain't Afraid of Heights)' opdroeg, kent al 'ongelooflijk veel' van muziek. 'De periode dat ze zich compleet afzet tegen datgene waar haar ouders mee bezig zijn, is nu wel voorbij. Ze vindt het ook niet meer dan normaal dat haar papa hele dagen in zijn studiootje doorbrengt, dat muziek maken zijn job is.'

'De reden waarom ik muziek speel, komt voort uit mijn puberjaren. Ik kampte met een identiteitscrisis, had moeilijkheden met mezelf, mijn ouders en de wereld, en ben mij beginnen inkapselen in een wereld van muziek. Daar kon ik volledig in opgaan. Het was in het begin vooral een manier om mij af te schermen, om me te distantiëren van de realiteit. Maar op een moment begon ik er een beetje geld mee te verdienen en werd het mijn beroep. Ik ben op mijn vijftiende begonnen in een country- en bluegrassband, Hank Van Damme. Daarna heb ik jaren op een zolder gezeten met een viersporenrecorder. Ondertussen speelde ik als straatmuzikant. Net nadat ik met Tumbleweed een nieuwe groep had opgericht, leerde ik Stef Kamil Carlens kennen. Hij kwam even bij Tumbleweed bas spelen en vroeg of ik zin had om in zijn groep te beginnen. Omdat ik, die nog zoveel te leren had, het een eer vond om bij Zita Swoon te mogen spelen, heb ik uiteindelijk Tumbleweed laten vallen. Ik heb ontzettend veel geleerd in al die jaren. Stef Kamil Carlens heeft een erg grote invloed op me uitgeoefend, als zanger van mijn eigen band en als tekstschrijver. Maar ik heb er ook heel veel voor opgeofferd. Ook op persoonlijk vlak. Ik was toen net vader geworden, maar ik was constant op tournee.'

Aan de jongste plaat van Zita Swoon merk je dat Eriksson er niet meer bij is. Zijn aandeel als gitarist is altijd prominent geweest. 'Maar voor 'A Song About a Girls' was het Stefs idee om zo weinig mogelijk beïnvloed te worden door de andere muzikanten, zodat hij volledig zijn ding kon doen. Mij kwam het eigenlijk goed uit. Zo had ik meer tijd voor mijn eigen muziek, waar ik op aanraden van Stef al een tijdje mee experimenteerde. Mijn aandeel in Zita Swoon wordt nu voortgezet in Maxon Blewitt. De beslissing volledig met Zita Swoon te kappen heb ik genomen toen het duidelijk werd dat het te ingewikkeld zou zijn de twee bands te combineren. Iemand als Tom Pintens kan dat wel. Maar ik functioneer zo niet. Dan word ik zenuwachtig. Ik moet al mijn tijd in één ding kunnen stoppen.'

Ondanks de vrolijkheid in nummers als 'We've Got All Our Lives To Celebrate' en de huidige single 'As Happy As Can Be', overheerst het blauwe gevoel, zelfs op de tracks die in eerste instantie lichter lijken. 'Even het beste in mij bovenhalen om iemand anders ervan te overtuigen om er samen voor te gaan, dat lukt nog net in 'We've Got All Our Lives To Celebrate'. 'As Happy As Can Be' gaat over de chemie die ontstaat tussen een alcoholicus die constant aan de toog hangt en zijn verdriet wegdrinkt en een vrouw die daar iets aan probeert te doen. Heel veel teksten komen voort uit gesprekken met mezelf. Daar filter ik dingen uit. Ik zie een tekst ook vaak als een brief, vaak een liefdesbrief, gericht aan een vrouw.'

Maar het bluesgevoel kan je niet zomaar uit de lucht plukken. De meest vanzelfsprekende manier om erover te zingen is de proefondervindelijke, vindt ook Eriksson. 'Verdriet, pijn, mislukte relaties, kortom: blues. Ik moet het meegemaakt hebben om erover te kunnen zingen. Als je de blues niet hebt, is het gedaan met nummers maken en teksten schrijven. Het gevaar bestaat erin dat je in een vicieuze cirkel terechtkomt, dat je je gaat wentelen in een wereld die alleen maar bestaat uit miserie. Aan de ene kant wil je niet zo destructief zijn, wil je niet dat je zo diep moet vallen om creatief te zijn. Maar aan de andere kant moet je je neerleggen bij wie je bent. Dus is 'The Devil Pays the Rent' een ode aan de duivel, want hij zorgt ervoor dat ik mijn huur kan betalen. Ik ben blij dat ik soms goede dingen kan halen uit alle negatieve dingen die gebeuren in het dagelijkse leven.'

'Muziek maken is nu, net als in mijn pubertijd, nog steeds een vlucht. Ik ben met niets anders bezig: ik sta ermee op, ik ga ermee slapen en ik droom erover. Ik schuif er alle andere, meer realistische dingen, zoals relaties, voor aan de kant. In Maxon Blewitt, dat is uitgegroeid van een eenmansproject tot een heuse groep, zijn er soms meningsverschillen. Men vraagt me dan waarom ik niet eens een nummer schrijf over iets anders dan mislukte liefdes. Over politiek bijvoorbeeld. Maar dat wil en kan ik niet. Ik woon in een appartement tussen de Carnotstraat en de Provinciestraat, niet de meest veilige buurt. Overdag kom ik niet buiten, en 's nachts alleen om iets te gaan drinken. Maar dat stoort me niet. Ik sluit me nog altijd af van de buitenwereld. Waar het op neer komt: een lief gaat niet voor mij. Ik zie vrouwen heel graag, maar ze zijn me iets te vermoeiend. Ik heb al mijn energie nodig voor mijn muziek.'

De blauwdruk voor de opvolger van het eerste album is er al. 'Maar eerst proberen we zoveel mogelijk concerten vast te leggen, ook in Nederland. We willen ervoor zorgen dat men ons, wanneer de volgende cd verschijnt, toch al een beetje kent en dat we wat geld terugverdienen van de spaarcenten die we in de band hebben gestopt. Omdat we alles uitbrengen op ons eigen label, ligt dat niet voor de hand. Ik merk wel dat de nieuwe nummers, waarschijnlijk onder invloed van de optredens, energieker en swingender zijn. Ik grijp terug naar oerritmes uit de blues en de funk. De energie die ik gebogen over mijn gitaar bij Zita Swoon tentoonspreidde, was opgekropte energie. Nu gebruik ik ze als uitlaatklep.'

'Maxon Blewitt' is uit op Din Din Records.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud