De schaduw van Frank Boeijen

(tijd-cultuur) - Met 'Schaduw van De Liefde' levert Frank Boeijen een warme cd af waarin de emotie centraal staat. Op 10 en 11 oktober staat hij met Il Novecento en enkele opvallende gasten in het Antwerpse Sportpaleis voor de tiende Nekka-Nacht.

'Schaduw van De Liefde' klinkt heel wat organischer dan Boeijens vorige cd 'Heden'. In een coproductie van Boeijen en JB Meyers (bekend van De Dijk en Tröckener Kecks) klinken de tien songs vertrouwd in de oren. Boeijen heeft geen moeilijke woorden nodig: wat er gezongen wordt, komt recht uit het hart. De liefde als 'een roos op een vuilnisbelt' (uit 'Hoe lang kun je samen?') of de liefde als zaligmakend geluk dat tijd en plaats kan overstijgen (uit 'Kaap de Goede Hoop'). Een duet met Henk Hofstede van The Nits ('Vertrekhal') en een geslaagde bewerking van het door Ramses Shaffy onsterfelijk gemaakte 'Ik drink' maken van de cd een geslaagde emotionele reis.

Frank Boeijen: 'Ik wilde een sobere plaat maken, de liedjes vroegen er gewoon om. Ze hebben een hele tijd in mijn hoofd geborreld en ik heb geprobeerd ze zo mooi mogelijk weer te geven en op te nemen. Het zijn nummers die uit een zeer eerlijk gevoel geboren werden. Ik heb voor sommige songs een blazerssectie ingeschakeld maar andere hebben genoeg aan een gitaar, contrabas en piano. Ik speel ook enkele van de nieuwe songs in het Sportpaleis en ben daar heel benieuwd naar. Dan krijgen ze weer een ander leven en zitten ze in een grootsere verpakking. Hammond, harmonium, piano en elektrische gitaar_ dat zijn de instrumenten die een groot deel van de klankkleur op deze plaat bepalen. Het is echt een reactie geworden op 'Heden'. Dat album was meer een nostalgische trip naar de jaren tachtig. De nummers zelf gaan allemaal over twee mensen. Het blijft een moeilijk gegeven om die onbegrijpelijkheid van het bestaan te vatten. Je probeert het via de liefde van twee mensen, met pieken en dalen. Je zoekt naar elkaar, je zoekt een middenweg tussen aantrekking en afstoting. Hoe ver ga je voor een ander? Hoe lang kan je samen gelukkig zijn? Of hoe lang kan je samen niet gelukkig zijn? Het samenleven met elkaar is geen eenvoudig gegeven maar wel een mooie inspiratiebron.'

Je zingt over een roos op een vuilnisbelt in 'Hoe lang kun je samen?'.

Boeijen: 'Ik heb er nog even aan gedacht om dat als titel voor de plaat te gebruiken, maar die vuilnisbelt vond ik toch wat te gortig. 'Les fleurs du mal', die sfeer, weet je wel. Het is echt een serie liedjes waarover ik nu pas begin na te denken omdat journalisten me er van alles over vragen. Op die manier kijk je vaak met een ander paar ogen naar zo'n song. Het leuke is dat de mensen er een eigen interpretatie aan geven en er een eigen waarheid in zoeken. De meeste songs zijn in Frankrijk geschreven en de opener, 'Château de Fleury', geeft zowat het beeld weer van de omstandigheden waarin ze geschreven werden. Je vecht steeds met een wit blad waarop tekst moet komen. Je hoopt dat je de juiste akkoorden voor de juiste woorden vindt en dat je op de juiste melodie stoot. Het is een zeer eenzaam maar wel boeiend gevecht. Je probeert op je eigen manier het geluk op te zoeken en je bestaan zin te geven. Het schrijven van songs is daarvoor een zeer mooi en dankbaar iets.'

Dat streven naar geluk wordt helaas door de dagelijkse realiteit vaak kapot gemaakt.

Boeijen: 'Via de schoonheid probeer je die vaak lelijke realiteit te bezweren. Je zoekt naar orde en je serveert woorden waarin een ander een bepaald aspect van zijn of haar realiteit ontdekt. Dat is net het mooie aan liedjes schrijven. Ik reis nu veel meer in mijn hoofd dan vroeger. Ik wil op verschillende plekken zijn, zowel in gedachten als lijfelijk. Zolang die plek maar de mogelijkheid geeft om te schrijven. Die drang naar creëren moet worden gevoed.'

Kan je die drang van je afschudden als de plaat er is en in de winkel ligt?

Boeijen: 'Het loslaten van een album is nooit makkelijk maar je moet op een bepaald moment de knoop doorhakken. Wanneer je interviews geeft, denk je terug aan de manier waarop je de songs gemaakt hebt en wat ze op het moment van het interview voor je betekenen. Wat je geschreven hebt, moet de tijd krijgen om te bezinken. Je begint te twijfelen en te analyseren en de beste songs houd je uiteindelijk over wanneer je op tournee gaat. Zo stel je over de jaren een mooi songboek samen dat je overal mee naartoe kan nemen.'

Boeijen: 'Dat is de beste afsluiter die ik me kon inbeelden. Dat beeld van een man die tegen zijn vrouw zegt dat hij nog even blijft zitten om na te denken over zijn leven. Ik trok dat beeld door naar de zanger die even gaat zitten om na te denken over de cd die hij net heeft opgenomen. Ik heb dat nummer gezongen tijdens het Ramses Shaffy-gala vorig jaar en ik kon het niet meer loslaten. Muziek is voor mij emotie, gevangen in een muzikale en tekstuele vorm. Dat lied vat dat gevoel zeer mooi samen. Tegelijkertijd is het een toast uitbrengen op de dingen die je niet hebt gehad maar ook op de dingen die je wel hebt gehad. Dat vind ik een volwassen manier om tegen het leven aan te kijken. Kon ik maar op zo'n evenwichtige manier met het leven omspringen. In die song schuilt ook een rust die ik zelf maar zeer zelden voel en die ik toch wel hoop te vinden.'

Boeijen: 'Ik heb er geen passende verklaring voor. Misschien het besef dat je verleden steeds aangroeit. Ik heb net een prijs gekregen (de prestigieuze Radio 2 Zendtijd Prijs) waardoor ik me naast Ramses Shaffy, Boudewijn de Groot en Herman van Veen mag zetten. Die heren hebben heel wat verwezenlijkt en net doordat ik zelf die prijs krijg, word ik nog maar eens met mijn neus op die voorbij tikkende tijd geduwd. Officieel neem ik die prijs in maart volgend jaar in ontvangst en dan zullen artiesten mijn songs spelen. Dat zit ik op de eerste rij naar mijn leven als muzikant en schrijver te kijken. Wat een schizofrene situatie. Ik ben echt benieuwd hoe ik die avond zal ervaren. Die 25 jaar actief bezig zijn zeggen me helemaal niets. Het voelt ook niet zo aan, maar vroeg of laat word je er toch mee geconfronteerd. Ik had me dit 25 jaar geleden nooit kunnen voorstellen.'

De twee avonden met Il Novecento zijn een mooie bekroning. Ik kan me voorstellen dat je als het ware je eigen songs zal coveren.

Boeijen: 'Dat is een leuk gevoel. Ik duik dan terug in de tijd en probeer me voor te stellen hoe ik me voelde toen ik die nummers schreef. Het is net een dagboek dat je met enkele duizenden mensen deelt. En met Marco Borsato, Stef Bos, Boudewijn de Groot, Sarah Bettens, Yasmine en Mich van Hautem aan mijn zijde word ik beslist een onverwachte richting ingeduwd. Ik kijk er echt naar uit. Ik heb met die mensen in het verleden samengewerkt en zeker iemand als Boudewijn is belangrijk voor mij. Het fascineert me enorm hoe hij met een repertoire van een goede veertig jaar weet om te gaan. Als ik daaraan denk, moet ik me nog helemaal geen veteraan voelen.' Dirk FRYNS

met Frank Boejen & Il Novecento o.l.v. Robert Groslot + gasten: vrijdag 10 & zaterdag 11 oktober - Sportpaleis - Antwerpen - 20u - 070/345.345 of 0900/45.000.45 - www.nekka.be - 'Schaduw van de Liefde' is uit bij V2 Records - de theatertour rond deze cd start in januari 2004.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud