'Een clash tussen twee totaal verschillende werelden'

(tijd) - CocoRosie is de samentrekking van de Amerikaanse zusjes Coco (alias Bianca Casady) en Rosie (alias Sierra Casady). Vroeger gingen ze elkaar steeds uit de weg, maar sinds ze in Parijs samen een plaat opnamen, zijn ze niet meer uit elkaars gezelschap weg te branden.

Coco is een dilettante straatdichteres, die zichzelf antisociaal en verlegen noemt. Rosie een klassiek geschoolde operastem, die het klassieke wereldje te enggeestig vond, volgens Coco ook antisociaal is, maar minder verlegen. De combinatie levert een verfrissend muzikaal effect op. Het jonge duo maakte met behulp van een viersporenrecorder, een hele reeks kleuterspeeltjes en een bevlogen geest een unieke collage van hun oud klinkende blues-, gospel-, jazz- en folkinvloeden. Op het debuut 'La maison de mon rêve' horen we verbrokkelde spirituals, dromerige triphop en meisjesachtig naïeve slaapliedjes.

Bianca Casady: 'Alles gebeurde vorig jaar op het Parijse appartement van mijn zus. Ik bezocht haar onverwacht en, heel vreemd, we begonnen plots samen muziek te maken, iets wat we vroeger nooit gedaan hadden. We waren elkaars tegenpool. We luisterden naar andere muziek, hadden andere vrienden. Sierra was meer met podiumkunsten bezig, met theater en gymnastiek. Ik was antisociaal, stak me vaak weg, ging in een hoekje poëzie schrijven. Zij genoot een klassieke opvoeding en had ook een klassieke smaak, was geïnteresseerd in oudere kunstvormen. Ik ging nooit graag naar school en begon deel te nemen aan het straatleven. Ik raakte gefascineerd door progressieve cultuur en belandde zo in de hiphopscene. Toen we samen zaten te musiceren, dachten we niet aan een cd, laat staan aan een platencontract. We hadden er niet bij stilgestaan dat de clash tussen twee tegenpolen zo vruchtbaar zou zijn. Het was ook voor ons een grote verrassing.'

'Meestal componeren we onze nummers samen, ook al schrijf ik de teksten', vervolgt Bianca. 'Tijdens het creatieve proces zoeken we bewust naar het onbewuste. Door de naïeve instrumentatie klinken de melodieën bijvoorbeeld nog onschuldiger.' Bianca herken je live en op (de hoes van) de cd aan de sierlijk gepenseelde moustache boven de lippen. 'Ook daarin schuilt een zekere naïviteit, maar ik wil er toch vooral mee benadrukken dat we allemaal, zeker artiesten, in een mythe willen leven, dat we heel vaak romantiseren om ons uiteindelijke doel te bereiken. Ik herken delen van mezelf voortdurend in andere artiesten en schrijvers, vaak uit een totaal andere era. Soms ontdek ik een gekke broederschap tussen hen - het zijn allemaal mannen, vandaar de snor - en mij.'

Nadat je de cd enkele keren beluisterd hebt, merk je dat alleen de muzikale bovenlaag onschuldig is. Als je die er afkrabt, verzeil je al snel in een soms behoorlijk pervers universum. Ook al drukken Bianca en Sierra zich soms erg cryptisch uit, de seksuele geladenheid druipt er in tracks als 'Terrible Angels' en 'By Your Side' af. Het duo stelt ook verschillende vormen van hypocrisie aan de kaak, vooral als ze voortspruiten uit religieuze en raciale onderdrukking.

Bianco maakt handig gebruik van namedropping om de luisteraar zijn aandacht vast te krijgen. 'In 'Terrible Angels' verwijs ik naar een scène uit de Doors-film waarin Jim Morrison een blow job krijgt in de lift na een van zijn concerten. De 'elevator angels' zijn de vrouwen die hij altijd rond zich had ter zijner beschikking.'

De referentie naar 'Hitler's little brides and sons' is gedurfder, beseft ze. 'Maar ik probeer ook onschuld te zien in de Hitlerjugend. Ook al werden die kinderen opgeleid tot moordmachines, ze konden vast ook teder zijn_ . En ja, 'Madonna' gaat in zekere zin echt over het popidool. Ik wil haar niet beoordelen hoor, ze is een archetype geworden. Anderzijds stelt het nummer de perversie en de hypocrisie aan de kaak die godsdiensten met zich brengen, hier gesymboliseerd door nog maar eens een pijpbeurt van miss Madonna bij een priester. Maar laat je niet misleiden door de ironie. Al onze nummers zijn oprecht. We laten het liefst verschillende perspectieven zien. Onze juxtaposities kunnen zo ironisch lijken, maar ze beschuldigen niemand verkeerd te zijn.'

De zusjes schrijven geëngageerde teksten. Zo staat de zwarte weduwe in het nummer 'Butterscotch' voor de zwarte man. 'Die is in de Amerikaanse samenleving gedemoniseerd. Nog steeds. Door in New York te wonen en les te geven als onderdeel van een openbaar programma werd ik me een poos geleden bewust van mijn eigen racisme. Het zit ingebed in alle onderdelen van de samenleving, zodat je er praktisch niet aan kunt ontsnappen. Ik ging er over lezen en gaf me zo zelf een heropvoedingsprogramma.'

'In Parijs verbleven we in een district dat overwegend bevolkt wordt door Noord-Afrikanen. We waren er net in de periode dat de Amerikanen Irak binnenvielen en maakten het dieptepunt in de Amerikaans-Franse betrekkingen van dichtbij mee. Op die manier is 'La maison de mon rêve' ook een heel politieke plaat geworden. Weg zijn uit Amerika gaf ons aan de ene kant een bevrijdende objectiviteit die ons vreemd was, maar veroorzaakte aan de andere kant ook een grotere spanning. Zelfs al kan ik nog steeds nostalgisch worden over het rijke, Amerikaanse muzieklandschap en ik sta heel kritisch tegenover onze politieke leiders.'

CocoRosie is ondertussen een tweede plaat aan het opnemen, die waarschijnlijk in mei 2005 zal verschijnen. 'Het zal nooit meer hetzelfde zijn als bij de eerste plaat', beseft Bianca. 'Toen we ons eerste album maakten, wisten we niet dat ook anderen het te horen zouden krijgen. We hadden geen verwachtingen. Die proberen we ook nu zo weinig mogelijk te hebben en te scheppen. Gisterennacht hebben we nog een nieuw nummer ingeblikt. Als er eentje komt, staan we meteen klaar om het op te nemen. Het enige wat we nu al over de nieuwe liedjes kwijtkunnen, is dat ze nog gefragmenteerder zijn. Er is geen vaste locatie meer. Onze viersporenrecorder werd onze trouwste metgezel.'

'La maison de mon rêve' is uit op Touch and Go en wordt verdeeld door de Konkurrent.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud