Elysian Fields bewijst met nieuwe cd postuum eerbetoon aan excentrieke oma

(tijd) - Het donkere, kosmopolitische rockgezelschap rond het Newyorkse koppel Jennifer Charles en Oren Bloedow brengt vandaag 'Bum Raps and Love Taps' uit, een eerbetoon aan de pas overleden grootmoeder van Charles. De opnames verliepen vlotter dan ooit tevoren: 'Een moeder weet na haar zevende bevalling ook hoe het moet.'

Zoals wel vaker bij Elysian Fields is het artwork voor de nieuwe cd een prima graadmeter voor de sfeer. Op de voorkant van het album staat een beeld van de Amerikaanse fotograaf Michael Akkerman: een zwart-witfoto van een oude man met sigaar en glas bier, wazig door zijn eigen rook. Op de achterkant een foto van Bloedow, die Charles fotografeerde op een lokale kermis met een speelgoedgeweer in de aanslag. Bloedow: 'De foto van Akkerman illustreert de sombere, druilerige kant van Elysian Fields. Mijn beeld drukt de stoutere, meer gevaarlijke, speelse en sexy kant uit. Maar de sombere kant haalt duidelijk de bovenhand. Dit is een heel serieuze plaat.'

Niet dat voorgangers als 'Bleed Your Cedar', 'Queen of the Meadow' en 'Dreams That Breathe Your Name' een veel rooskleuriger geluid lieten horen. Elysian Fields wordt niet voor niets een 'rock noir'-ensemble genoemd, ideaal voor laatavonden. Gelukkig verzacht de hemelse stem van Charles. Het titelnummer 'Bum Raps and Love Taps' illustreert, maar markeert ook een nieuwe richting. In tegenstelling tot hun vorige albums werden delen van deze cd opgenomen in een grote studio in New York. Bloedow: 'We hadden ruimte nodig. We moesten de vleugelpiano opnemen op een aparte plek van de drums. De contrabas moest tegelijk in nog een derde ruimte opgenomen worden, de akoestische gitaar in een vierde kamer en de zangpartijen in een vijfde. Dat lukt niet in een kleine studio. Dus legden we één dag vast in een prijzige studio. Als één track op band opgenomen was, hebben we die meteen op onze computer overgezet. De band gebruikten we vervolgens opnieuw voor de volgende opname. Uiteindelijk hebben we zo de negen liedjes opgenomen.'

'Bum Raps and Love Taps' en meer bepaald de titeltrack is opgedragen aan de grootmoeder van Charles. 'Ze was een heel excentrieke vrouw, een echte feministe ook. Even voor ze stierf besliste ze haar autobiografie te schrijven. Dat was een goed idee, want ze had een bijzonder interessant en complex leven geleid. Maar spijtig genoeg heeft ze dat boek nooit afgekregen, ook al had ze minstens een miljoen verhalen klaarliggen. Ze is vier keer getrouwd, had talloze minnaars en liet een aantal abortussen uitvoeren toen dat nog absoluut not done was. Maar ze kreeg Alzheimer. Het enige wat ze klaar had was de titel: 'Bum Raps and Love Taps'. Ik vond het mijn plicht haar getuigenis op een of andere manier voort te zetten.'

Jennifer Charles: 'Het is zwarte humor. 'Bum' betekent vals, onwaar_ en een 'rap sheet' krijg je als je een misdaad hebt begaan. Laten we zeggen dat mijn oma van veel zaken werd beschuldigd waar ze niet verantwoordelijk voor was. Het nummer begon ik te schrijven toen ze op haar sterfbed lag. Ik herkende veel van mezelf in haar. Ze hield van muziek. Aan het eind van haar leven herinnerde ze zich door haar ziekte niet veel meer. Alleen de oude liedjes konden tijdens die laatste momenten nog lichtjes in haar ogen toveren: jazznummertjes uit de jaren twintig, big band songs uit de fifties. Het waren die nummertjes die ze me vroeger ook geleerd had, vanaf het moment dat ik kon praten.'

U maakte vroeger deel uit van de punkscene in Washington, schreef poëzie, deed mee aan performances, acteerde, had zelfs een baantje als model. Nu bent u zangeres. Was dit uw droom?

Charles: 'Ik heb nooit echt beslist wat ik wilde doen. Het gebeurde gewoon. Ik groeide op met veel boeken, muziek en cultuur. Dat werd me ingelepeld tijdens mijn kinder- en tienerjaren. Ik heb onbewust altijd geweten dat ik later iets zou creëren, maar wat dat zou zijn wist ik niet. Ik ben nooit bezig geweest met een carrière. Misschien is het gebrek aan ambitie, maar daardoor heb ik wel altijd mijn onafhankelijkheid kunnen behouden. Of ik genoeg geluk zal kennen om ook de rest van mijn leven professioneel zangeres te blijven weet ik niet. Maar ook als ik er niets aan verdien, zal ik blijven zingen, componeren, schilderen, poëzie schrijven.'

Wie is de 'lame lady of the highway' uit het gelijknamige nummer? En met wie vecht u een 'duel with cudgels' uit?

Charles: 'Ik ben de naïeve dame van de snelweg. Het nummer is een soort zelfportret. Ik heb altijd over mezelf geschreven. Jezelf ken je het best. 'Duel With Cudgels', of 'Duel met knuppels,' belicht dan weer de moeilijke verhouding van Elysian Fields met de muziekbusiness. Ken je 'las Pinturas Negras' van Goya? Het zijn mijn favoriete schilderijen. Goya maakte ze aan het einde van zijn leven. Een van die zwarte schilderijen heet 'Duel with Cudgels'. Het hangt in het Prado en stelt twee mannen voor die in een gevecht verwikkeld zijn. Maar ze staan allebei tot hun knieën in het zand, zodat geen van hen kan weglopen, en ze het gevecht dus wel moeten aangaan. Ik stel me soms de vraag waarom de mens altijd de noodzaak voelt om te vechten, om een vijand te hebben. De mens is blijkbaar het slachtoffer van de omstandigheden.'

Charles: 'Een cd afwerken vergt altijd veel focus en discipline. Je krijgt met angst en stress te maken. Maar om de een of andere reden verliep het dit keer veel vlotter dan bij vroegere platen. Ik zie het als een nieuw zusje of broertje van alle andere cd's. En weet je, een moeder weet na haar zevende bevalling ook hoe het moet. Maar toch: de bevalling verliep zonder verwikkelingen en het is een gezonde baby.' (lacht)

'De plaat vertelde ons wat ze wilde zijn. Niet andersom. We waren eerst aandachtige luisteraars voor we aan de creatie begonnen. Op de industrie moeten we sowieso niet vertrouwen. Die wil altijd iets dat nieuw en trendy is, iets dat de ene dag in is, en de andere dus ook weer uit. Wij streven ernaar werk te creëren dat klassiek en tijdloos is, en daarvoor vertrouwen we vooral op onze instincten.'

'Bum Raps and Love Taps' van Elysian Fields verschijnt vandaag via Naïve/Bang!.De groep concerteert op 9 november in de Soundstation in Luik (04/232.13.21, www.soundstation.be), op 10 november in de Vooruit in Gent (09/267.28.28, www.vooruit.be), op 12 november in de Kreunin Bissegem (056/37.06.44, www.dekreun.be) en op 13 november in de Botanique in Brussel (02/218.37.32, www.botanique.be).

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud