Explosions In The Sky speelt instrumentale postrock

(tijd) - Het frustreert Explosions In The Sky al lang niet meer dat de groep in Europa weleens doorgaat voor de Amerikaanse Mogwai. Of dat ze er met Godspeed You! Black Emperor vergeleken wordt. Met hun nieuwe cd, het meeslepende 'The Earth Is Not a Cold Dead Place', treedt het kwartet uit Austin definitief uit de schaduw van de postrockpioniers.

De bassist Michael James, de drummer Christopher Hrasky en de gitaristen Munaf Rayani en Mark T Smith zijn wel verrast door de lovende reacties die hen plots te beurt vallen. Dat is deels toe te schrijven aan het feit dat hun debuut 'Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever' hier alleen via import te verkrijgen was. Maar ook de groep zelf zette een forse stap vooruit. Rayani: 'Voor we aan de opnames begonnen, hadden we een vrij precies beeld in ons hoofd van hoe de plaat moest klinken. Wel, ze klinkt nog beter. Dat is een opsteker voor erg middelmatige muzikanten. En een motivatie om zoveel mogelijk mensen onze muziek daadwerkelijk te laten horen. We gaan nu een heel jaar toeren, waarvan verscheidene maanden in Europa.'

Explosions In The Sky schrijft alleen instrumentale tracks. Om op te vallen, is bizarre songtitels bedenken een van de zaken die zo'n band kan doen. De albumtitel 'The Earth Is Not a Cold Dead Place' zet alvast de toon. 'We wilden onszelf ervan overtuigen dat er ook nog immens veel schoonheid is in een wereld waar duisternis heerst. Je moet er alleen voor openstaan.' Toch is het niet alleen rozengeur en maneschijn op de plaat. Vaak klinkt de muziek van Explosions In the Sky triomfantelijk en cerebraal, en evoceren de bandleden gevoelens van hoop, romantische liefde en intens geluk. Maar op andere momenten zorgen vervaarlijke geluidsgolven voor een dijkbreuk. Als de twee gitaren, ondersteund door een optrekkende ritmesectie, naar een climax toesnellen, roept het kwartet overwegend emoties van woede, verlies en angst op.

Rayani: 'We maken erg intense muziek. Dat vergt veel concentratie van ons én van de luisteraar. Als we live spelen, verliezen we ons in de muziek. We vergeten dan even waar en wie we zijn. Ons ultieme streefdoel is de luisteraar mee in ons complot te betrekken. Niets is emotioneler voor ons dan samen optreden. Je moet weten dat we al heel lang vrienden zijn. Ik zit in bandjes met Marc en Michael sinds mijn tienerjaren. Het heeft onze vriendschapsband goed gedaan dat er geen frontman is. Dat vind ik een van de grootste voordelen van een groep die enkel instrumentale muziek speelt. Ik noem de andere groepsleden broers. Dezelfde dingen maken ons kwaad of verdrietig, of doen ons in lachen uitbarsten.

Zo veroorzaakte het drama van de Koersk, de gezonken Russische duikboot die talloze mariniers de dood injoeg, een gezamenlijk gevoel van verontwaardiging. De compositie 'Six Days At the Bottom Of the Ocean' is de neerslag van de gevoelens die het drama bij de groep teweegbracht. Rayani: 'Voor ons, Texanen, is Rusland zo ver weg. Maar het idee dat die mannen door hun regering voor dood achtergelaten werden op de bodem van de oceaan, terwijl ze deel uitmaakten van een legermacht en wilden vechten voor hun land, raakte ons diep. Het nummer wil vooral de laatste momenten van de mariniers in kaart brengen. De muziek gaat snel en zenuwachtig, alsof ieder moment mensen hun laatste levensadem uitblazen. Anderen proberen dan weer krampachtig te overleven, maar het is ijdele hoop. Uiteindelijk halen ze het niet. Mensen die achterblijven is sowieso een thema op de plaat.'

Maar er is ook hoop. De cd opent met de track 'First Breath After Coma', over de allesomvattende sensaties die vrijkomen bij een hergeboorte, zowel fysiek als mentaal. Rayani: 'Het is eigenlijk een vervolg op de laatste track van onze vorige plaat. Zo trachten we de draad weer op te pikken waar we hem vorige keer achterlieten. Een hoopvolle compositie volgt op een verdrietig moment. Onze muziek is een metafoor voor het leven, waarin ook alles in cycli gaat. Zo hopen we ooit een catharsis te bereiken. Als puntje bij paaltje komt zijn onze instrumenten alleen maar, euh, instrumenteel. Als je je gevoelens wil blootleggen, maar je kan het niet uitschreeuwen, dan voel je heel hard de noodzaak aan om één te worden met je instrument, want dat moet uiteindelijk je gevoelens vertolken. Het is de uitlaatklep en tegelijk ook het pressiemiddel waarmee je de wereld te lijf gaat.'

'The Earth Is Not a Cold Dead Place' is uit op Bella Union en wordt verdeeld door Bang!. Explosions In the Sky concerteert op za. 31 jan. op De Nachten in deSingel in Antwerpen en op do. 26 feb. in de Sojo in Leuven.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud