Advertentie

Liefde voor de stem en voor de contrabas

(tijd) - De muziekorganisatie Jazzlab organiseert het dubbelprogramma 'Voices In Jazz' waarin de Zuid-Afrikaanse contrabassiste en zangeres Chantal Willie een hoofdrol speelt. Willie kwam vijf jaar geleden via een beurs in ons land terecht en maakt momenteel deel uit van de vaste kern van Zap Mama. Een gesprek over muziek op twee continenten.

Het Hilde Vanhove Quartet en Quantize zijn samen op tournee onder de noemer Voices in Jazz. Vanhove brengt zowel bekende als minder bekende standards die ze op een frisse manier interpreteert. Ze schrijft ook eigen muziek en teksten op bestaande hedendaagse jazzcomposities van onder anderen Bill Frisell en Peter Hertmans. De pianist Jef Neve, de contrabassist Piet Verbist en de drummer Lieven Venken begeleiden haar. Quantize vereert dan weer de kleurrijke nuances uit de jazz via allerlei invloeden uit Afrikaanse en Afro-Amerikaanse ritmes. De in Kaapstad geboren en getogen Chantal Willie is de dragende stem van het gezelschap en wordt ondersteund door piano, trompet, bas en drums. Eigenlijk kan ze zelf nog niet geloven wat er allemaal gebeurd is sinds ze via de pianist Jack Van Poll de kans kreeg Kaapstad in te ruilen voor Antwerpen.

Chantal Willie: 'Ik kon een jaar gaan studeren aan het conservatorium in Antwerpen. Ik besef dat ik enorm veel geluk heb gehad: er studeerden zoveel studenten aan de Universiteit van Kaapstad, ik voelde me echt wel uitverkoren. Jack merkte dat ik zeer gemotiveerd was. Ik was bereid mijn familie achter te laten en op mijn 19de nam ik het vliegtuig richting België. Het was een groot vraagteken, dat uiteindelijk een groot uitroepteken is geworden. Zuid-Afrika was er toen sociaal en economisch belabberd aan toe. Het is echt wel een zeldzaamheid dat iemand er de kans krijgt in het buitenland te studeren. En zeker voor het type muziek dat ik wilde studeren en nog meer voor het instrument waarop ik verliefd was geworden. Een contrabas was toen een zeldzaamheid in de scholen. Een goede contrabas kost trouwens handenvol geld, ik moest die kans met beide handen grijpen.'

Jack Van Polls instinct bleek juist. U ademt als het ware muziek door elke porie van uw lichaam.

Willie: 'Hij moet dat gevoeld hebben. Mijn vader was predikant en ik heb heel wat tijd in de kerk doorgebracht. Er stroomt dus behoorlijk wat gospel door mijn aderen. Of het nu jazz, wereldmuziek, pop of wat dan ook is, ik probeer het allemaal zo sterk mogelijk te voelen. Ik heb zonder schroom leren improviseren en leren zingen. Je maakt van je mond het natuurlijke verlengde van je lichaam en dan raak je de mensen echt in het hart.'

Willie: 'Die is er altijd al geweest, ook al had ik dat instrument als tiener nog nooit aangeraakt. Ik probeerde privé-lessen te krijgen, maar stond voor dat torenhoge prijskaartje van het instrument. Die beurs was een zegen. Ik was nog maar net in Antwerpen aangekomen of ik begon te zoeken naar een contrabas. En dan kreeg ik de kans dat instrument te doorgronden, aan te voelen en te begrijpen op het conservatorium. Er ging een nieuwe wereld voor me open. En die liefde voor het instrument wordt met de dag groter en intenser. Ik wil me er nog meer op toeleggen in de toekomst en de juiste balans vinden tussen contrabas en zang.'

Zingen bij Zap Mama was een droom die waarheid werd, niet?

Willie: 'Een jaar voor ik naar België kwam, had ik een vocaal kwartet waarin Jack piano speelde. Hij liet me de muziek van Zap Mama horen en dat was een regelrechte openbaring. Ik herkende een zielsverwante in Marie Daulne. Vorig jaar in september belde zij mij op met de vraag een auditie te komen doen. Ik heb toen gezongen, bas en piano gespeeld en voelde dat ik een goede beurt gemaakt had. En nu toer ik met Zap Mama, geef ik concerten in Amerika, Noorwegen, Italië_ Het is net als in een droom.'

Uw eigen band profiteert natuurlijk ook van de naambekendheid die u via Zap Mama krijgt.

Willie: 'Het opent heel wat deuren. Zo kon ik met mijn band, Rainbow Rhythms, tijdens de zomer openen voor Cassandra Wilson. Vier jaar geleden had ik daar niet over durven dromen. Ik heb ook veel geleerd op het conservatorium en iedereen heeft me daar enorm gesteund. Jullie hebben een voortreffelijke infrastructuur die inspirerend werkt voor iemand die zijn of haar talent echt ten volle wil benutten. Er lopen ongelooflijke muzikanten rond in België, echt topklasse. Het is heerlijk om met hen te kunnen samenwerken. In het voorjaar 2004 ga ik met Rainbow Rhythms de studio in en daar kijk ik echt naar uit. Ik voel me ontzettend creatief en dat moet ik op een positieve manier kunnen uitbuiten. Met Quantize speel ik nu zo'n twee jaar en heb ik mijn muzikale woordenschat gevoelig kunnen uitbreiden.'

Ik kan me voorstellen dat een Belg op een heel andere manier muziek beleeft en interpreteert dat een Zuid-Afrikaan. Was dat geen al te grote schok toen u hier uw eerste stappen deed?

Willie: 'Het was even wennen, maar de twee benaderingen hebben elk zeer sterke punten. Hier zit er zoveel muzikale rijkheid in de geest van een muzikant. Europeanen zijn gereserveerder en wikken en wegen meer voor ze die muziek daadwerkelijk naar buiten brengen. Een Zuid-Afrikaan zingt vanuit de buik en heeft geen schroom. Zelfs als er vals wordt gezongen, dan gebeurt dat nog met zo'n overtuiging dat het werkt. Bij ons wordt er niet geleerd hoe je moet zingen of dansen, het zit in je lijf vanaf je geboorte. Wanneer je bijvoorbeeld op de trein zit in Zuid-Afrika, is de kans groot dat je tijdens die rit je hele leven aan een onbekende vertelt. Dat gebeurt hier uiterst zelden. Maar als je echt bevriend geraakt met iemand, gaat het ook zeer diep en weet je dat je kunt terugvallen op die persoon wanneer het minder goed gaat. Ik ben blij dat ik het beste uit die twee werelden kan absorberen om op die manier een zo goed mogelijke muzikante te worden.'

Dirk FRYNS

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud