Lunascape gaat met 'Mindstalking' op zoek naar airplay

(tijd) - 'Mindstalking', de tweede cd van Lunascape, ligt maandag in de winkel. Het kleinood kostte 'een tiende, zo niet een honderdste' van het debuut van de groep uit Deinze. En toch laat het ensemble rond zangeres Kyoko Baertsoen en songschrijver Walter Hilhorst een transparanter (lees: meer mainstream) geluid horen. 'We hebben geleerd om enkele basisregels in acht te nemen. Het is geen zonde nummers te willen schrijven die iedereen graag hoort.'

De songsessies die het tweetal voor hun debuut 'Reflecting Seyelence' in Los Angeles meemaakte aan de zijde van Rick Nowels (co-producer en co-schrijver van nummers van Madonna, Ronan Keating, Des'ree,_), leverden niet alleen het bloedstollende 'Tears From the Moon' op, een nummer dat later door Sinéad O'Connor zou worden gecoverd. Ze brachten Lunascape ook dichter bij hun uiteindelijke streefdoel: gehoord worden. Hilhorst geeft volmondig toe dat hij de radioformats in zijn achterhoofd hield bij het componeren van de nummers op 'Mindstalking': 'Strofe, refrein, strofe, refrein, brug en twee keer refrein: zo werkt het.'

Kyoko Baertsoen: 'Als je die basisregels in acht neemt, dan heb je veel meer kans om ergens te geraken. We hebben ook de teksten iets toegankelijker gemaakt, zonder toegevingen te doen. Je kan het een beetje vergelijken met het schrijven van een boek. Je moet je alfabet kennen en weten wanneer je een komma, een punt, een puntkomma en een dubbelpunt gebruikt. Kortere zinnen verteren nu eenmaal vlotter dan zinnen van een halve pagina.'

'Mindstalking' was achteraf bekeken een voor de hand liggende titel voor een plaat die het vooral heeft over communicatie tussen mensen, vindt Hilhorst. 'Met die communicatie gaat gemanipuleer gepaard. Men probeert mekaar geestelijk te stalken. Stalken is al een correct Nederlands woord. Wij proberen een nieuw woord aan de Nederlandse woordenlijst toe te voegen: mindstalken. In het Engels bestaat het niet. Daar schrijf je het in twee aparte woorden. Wie weet komen we zo ooit nog in Van Dale terecht.'

Of de titel ook van toepassing is op de groep zelf? Hilhorst: 'Ja, natuurlijk. Je zit met een heel emotioneel product: muziek. Iedereen heeft zijn eigen ideeën. Soms ben je het daarmee eens, soms niet. En dat levert de nodige spanning en mindstalking op. De titels geven sowieso veel informatie mee: 'Mindstalking', 'Mute Emotion', 'Perfume Recalling', 'Masquerade'.'

Baertsoen: 'Zo gaat 'Perfume Recalling' over een geurherinnering en 'Masquerade' over het opzetten van maskers. Iedereen kan er zich in herkennen. Ik zou de teksten in detail kunnen uitleggen, maar dat doe ik liever niet. Eender wie 'Masquerade' hoort, kan zich er iets bij voorstellen. Draag ik een masker? Draagt mijn moeder er een? Of mijn lief? Bedriegt hij mij of bedriegt hij mij niet?'

Ook Lunascape zet soms graag een masker op. Baertsoen: 'Op muzikaal gebied zijn we door bepaalde mensen belogen en bedrogen. Maar ik denk dat we dat, nu we alles zelf organiseren, minder vaak doen dan toen we nog bij Sony onder contract lagen.'

Hilhorst: 'Mmm, zet je niet altijd een masker op? Je kan je toch niet volledig blootgeven. Ik vind die maskers net interessant. De rockgroepen die me vroeger het meest interesseerden, kende ik eigenlijk niet zo goed. Ze kwamen niet op TV en gaven amper interviews. Het is me meermaals gebeurd dat ik na een concert van een groep die ik best goed vond definitief ben afgehaakt omdat het mysterie voorbij was.'

Het etherische dat 'Reflecting Seyelence' karakteriseerde is er op de nieuwe plaat wat af, maar de groep behoudt zijn zwak voor het mystieke. Baertsoen: 'Ook onze clips baden meestal in een sprookjesachtige, dromerige sfeer, die ontsproten is aan een ideële wereld. Op één punt zijn we wel volledig gekanteld: vroeger was meer beter, nu zijn we grote voorstanders geworden van eenvoud. Die was best moeilijk. Je wordt ook zo snel gewoon aan die wall of sound van geluidjes. Maar dat is een valkuil waar vele jonge groepjes inlopen. Pas later ontdekken ze dat soberheid siert. We willen het alvast niet meer te ingewikkeld maken.'

Hilhorst: 'Vroeger gebruikten we 48 sporen van het mengpaneel, nu zijn dat er nog maar 32. Dat maakt alles transparanter. Onze muziek is geen statisch gegeven. We evolueren constant. Ik dacht in eerste instantie dat de plaat elektronischer zou klinken, maar het eindresultaat is veel organischer dan ik verhoopt had. Ik heb dus net het tegenovergestelde bereikt. We hebben geen drumloops meer gebruikt, alleen livedrums. De gitaren werden zo bewerkt dat ze af en toe klinken als een synthesizer, maar ze zijn allemaal live ingespeeld. Dat bracht een andere dynamiek teweeg. Ik denk dat we meer naar een echt groepsgeluid evolueren. Wij leggen de basis, maar Patrick (Steenaerts, gitarist) en Wouter (Berlaen, bassist) dragen meer dan hun steentje bij. We hebben ook bepaalde nummers samen met hen geschreven.'

Lunascape heeft na een slopend parcours - de groepsleden kreeg de dure mastertapes van hun debuut pas na lang onderhandelen met Sony, dat afzag van de release, in eigen handen - eindelijk ook wat geluk gehad. Voor 'Mindstalking' konden ze een licentiedeal afsluiten met CNR Records, dat zich zelfs bereid verklaarde om de groep ook in het buitenland te pushen. Dat lag niet voor de hand in een markt die liever eerst de kat uit de boom kijkt voor ze tot actie overgaat.

Baertsoen: 'Er worden inderdaad steeds minder risico's genomen. Pas als men merkt dat een groep werkt, is men bereid hen een contract aan te bieden. Het grote probleem is dat je elk schakeltje van de keten nodig hebt, als je als groep echt aan de bak wil komen. Als de radiosamenstellers beslissen je nummers niet te spelen, dan ontbreekt er een noodzakelijke schakel. Dan zullen de concertorganisatoren ook niet op je toestappen en mag je als puntje bij paaltje komt opstappen bij je platenfirma, want er moeten cijfers op tafel komen. Het is dus niet helemaal onlogisch dat je daar op voorhand bij het productieproces rekening mee gaat houden.'

Ook al klinken de beloftes van hun nieuwe platenfirma als muziek in de oren, na de problemen uit het verleden kijkt de groep de toekomst erg nuchter tegemoet. Baertsoen beseft dat ze met muziek alleen niet rondkomt en werkt sinds enkele weken parttime als administratief bediende bij een pakjesleverancier. Maar ook de beroepsmuzikanten uit de groep hebben het niet altijd even makkelijk. Baertsoen: 'Onze bassist, die eveneens actief is bij de Ketnetband, moet soms drie of vier concerten geven op een dag en qua repertoire is hij verplicht heel breed te gaan.'

Met Deinze als uitvalsbasis behoort Lunascape niet tot een of andere bloeiende stadsscene. Baertsoen: 'Ik vind dat niet erg. Niet dat we niet graag willen samenwerken met anderen, maar feesten afdweilen om in de picture te staan is niet ons ding. Vroeger sprak men vooral over de Antwerpse scene. Ik heb de indruk dat Gent zich tegenwoordig steeds nadrukkelijker manifesteert als epicentrum van pop en rock in België. Laat ons hopen dat het nog wat verder in onze richting opschuift.'

Hilhorst: 'Ach, we zijn gewoon een groeigroep die tijd nodig heeft en misschien genieten we wel van ons isolement. We hebben nog zoveel te doen. Ik vermoed dat we pas met onze derde plaat de grote stap voorwaarts zullen zetten. Ook bij Radiohead ging het toch zo?'

Tom PEETERS

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud