Madeleine Peyroux maakt acht jaar na debuut nieuwe cd 'Careless Love'

(tijd) - Met haar rokerige, hese altstem roept ze ongewild vergelijkingen op met Billie Holiday. Net als de legendarische diva zit ook Madeleine Peyroux wel eens een tikje naast de tel en worden er bepaalde noten langer aangehouden dan je zou verwachten. Maar laat dat nou net de charme van haar persoonlijkheid als zangeres uitmaken. Acht jaar na haar debuut laat ze zich op het net verschenen 'Careless Love' weerom in haar beste vorm bewonderen.

De deels in Amerika en deels in Frankrijk opgegroeide Peyroux (ze werd in 1974 geboren in Georgia) besloot op haar 15de naar Parijs te trekken. Ze werd een opgemerkt figuur binnen de buskergemeenschap. Twee jaar later kreeg ze een aanbod van Atlantic Records-jazzproducer Yves Beauvais om een plaat op te nemen maar ze weigerde: ze vond zichzelf te jong. Enkele jaren later was het zover en debuteerde de toen amper 22-jarige zangeres met 'Dreamland', een cd die door Time Magazine werd omschreven als de 'meest opwindende en doorleefde zangprestatie van 1996'. De manier waarop ze songs van Holiday, Patsy Cline, Edith Piaf en Bessie Smith naar haar hand zette, sprak duidelijk tot de verbeelding van heel wat critici die nooit zoveel rijpheid in zo'n jong lichaam hadden verwacht. Ook voor Peyroux was het een verrassing dat ze plots meer dan 200.000 albums verkocht.

Madeleine Peyroux: 'Toen ik naar Parijs vertrok, had ik helemaal geen carrièreplan uitgestippeld. Ik voelde me gewoon aangetrokken tot de sfeer van die grootstad. Misschien voelde ik wel instinctief aan dat mijn toekomst van daaruit moest worden uitgetekend. Ik speelde samen met muzikanten uit het Quartier Latin en toerde door Europa met The Lost Wandering Blues & Jazz Band. Zo heb ik de stiel die ik al op straat had leren kennen verder kunnen bijschaven. In al die jaren werd mijn liefde voor de muziek en de stem van Billie Holiday sterker en sterker. Ik verslond haar werk maar heb nooit de bedoeling gehad haar te imiteren. Ik wil haar muziek recht doen en haar de credits geven die ze naar mijn gevoel nog te weinig gekregen heeft. Ik let er wel op, bijvoorbeeld door de songkeuze, dat ik niet in haar vaarwater terecht kom zonder er me echt van bewust te zijn.'

Die belofte maakt Peyroux meer dan waar op 'Careless Love'. Haar Franse liefde etaleert zich dan weer in het van Josephine Baker gekende 'J'ai deux amours', haar eerste hit in 1933. Madeleine Peyroux: 'Ik hoorde dat nummer voor het eerst toen ik nog een klein meisje was. Mijn ouders waren regelrechte francofielen, ik heb van hen die passie geërfd voor de vaak dramatische passie in heel wat Franse songs. Dit nummer heeft ook een eigen geschiedenis omdat het op een gegeven moment de alliantie tussen de Franse en de Amerikaanse soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog zou symboliseren. Ik vond er een mooie metafoor in voor mijn eigen leven. Ik heb voor deze plaat maar één nummer zelf geschreven en aangebracht, 'Don't Wait Too Long'. Ik heb dat nummer drie jaar geleden nog op een bank in Central Park geschreven, samen met Jesse Harris (die ook voor Norah Jones schreef).

Met opener 'Dance Me To The End Of Love' zet ze vanaf de eerste noten de juiste toon en sfeer neer. Het is trouwens opvallend hoe Peyroux met een secure setting van gitaar, toetsen, bas, drums en een spaarzame trompet de lichte, vaak poppy kant van de blues en jazz opzoekt. Een opvallende verschijning tussen het songaanbod is ongetwijfeld het wondermooie 'Between The Bars' van wijlen Elliott Smith. Peyroux: 'Ik ben zeer dankbaar dat ik een van zijn songs heb kunnen opnemen. Ik heb met mijn producer Larry Klein (tevens bassist en partner van Joni Mitchell) heel wat tijd doorgebracht met het zoeken naar het juiste materiaal. Het was uiterst belangrijk dat ik de songs eigen kon maken om alle vergelijkingen te overstijgen. Anders had ik nooit een song als W.C. Handy's 'Careless Love' durven opnemen en zeker niet het door Holiday onsterfelijk gemaakte 'No More'. Via haar heb ik iets geleerd over de vrijheidsstrijd van de vrouwen en het gevecht voor gelijke rechten. Ze staat ook symbool voor de manier waarop heel wat persoonlijke tragedies uiteindelijk toch in een triomf kunnen worden omgezet. En dat gevoel had ik ook met Elliott Smith, een man die een zwaar gevecht leverde tegen de alcohol maar er toch oneindig mooie songs uit wist te distilleren. Die songs symboliseren zijn triomf en verwijzen zijn persoonlijke tragedie even naar het achterplan. Ik blijf het ook boeiend vinden dat een nummer als 'Dance Me To The End Of Love' een veel diepere, zelfs existentiële boodschap in zich draagt dan je na een eerste beluistering zou vermoeden. Dylans 'You're Gonna Make Me Lonesome When You Go' zie ik dan weer als een van de beste liefdesliedjes die er ooit geschreven zijn, meer uitleg wil ik er niet over geven. Dat zou de romantiek uit het nummer wegnemen. Het feit dat ik mijn instinct heb kunnen volgen, maakt alles goed.'

De acht jaar tussen deze cd en haar debuut waren een gevolg van het veranderde klimaat in de platenindustrie. Peyroux: 'Ik kon eerst in alle rust aan een opvolger werken bij Atlantic tot Yves Beauvais na een fusie weg moest. Hij nam me mee naar Sony, liet me daar aan songs werken maar vertelde me op een gegeven moment dat hij toch maar niet voor die tweede plaat wilde gaan. Zo heb ik jarenlang in onzekerheid geleefd en ben ik uiteindelijk bij Rounder beland dat me alle vrijheid gaf om deze cd op te nemen. En laat die vrijheid nu net het hoogste goed zijn dat ik koester.'

'Careless Love' is uit op Rounder Records / Universal.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud