Magie en muziek geven leven Californische zanger Grant-Lee Phillips zin

(tijd) - Grant-Lee Phillips is net bevallen van zijn derde solo-cd: 'Virginia Creeper', een eerlijke en evocatieve verzameling handgemaakte rootsliedjes die diep graven in de Amerikaanse ziel. 'Sinds de split van mijn groep Grant Lee Buffalo is mijn muziek veel persoonlijker geworden.'

Arno noemde een van zijn meer recente albums naar zijn twee overleden grootvaders, Charles en Ernest. Grant-Lee Phillips heeft zijn beide granddaddy's altijd bij zich. Een van de twee, Grant, stierf enkele dagen voor Phillips' geboorte. Hij speelde viool. Grant-Lee Phillips: 'Men zegt wel eens dat je muzikale capaciteiten genetisch bepaald zijn, maar ik weet niet of ik dat wel moet geloven. Als het al zo is, dan ben ik er zeker van dat je het vuur wel zelf moet aanwakkeren. Muziek heeft natuurlijk wel een afkomst. Ik vergelijk het graag met een eeuwige bron, waar generatie na generatie zich aan kan laven. En wie in de bron kijkt, ziet de reflectie van de persoon van wie hij muzikaal afstamt. Ik zag Bessy Smith. Ze keek me recht in de ogen en ik vroeg me af waarom.'

Phillips: 'Ik denk dat ik vroeger een eenzaat was, al was dat niet uit vrije wil. Ik had wel een jongere broer, maar het leeftijdsverschil van zeven jaar was te groot om hem mijn speelkameraadje te noemen. Ik moest vooral mezelf bezighouden en entertainen. Eerst tekende ik. Dat deed ik ontzettend graag. Het was mijn manier om de tijd te doden. Vervolgens raakte ik door toedoen van een boek over Henry Houdini gefascineerd door magie en goochelaars. Ik wilde alle trucs kennen. Het was verslavend. Later, toen ik in contact kwam met muziek, herkende ik hetzelfde gevoel. Het was liefde op het eerste gezicht, of beter: gehoor. Het hele huishouden luisterde naar muziek, maar ik ging er veel intenser mee om dan mijn omgeving. Voor mijn ouders en mijn grootouders was het een vanzelfsprekendheid, voor mij werd het een obsessie. Dat laatste is een noodzakelijk ingrediënt voor een leven als muzikant. Je moet het echt en heel erg graag willen, er keer op keer in op kunnen en willen gaan. Mijn tienerjaren zijn een constante zoektocht geweest naar muziek. Ik stelde bands samen, organiseerde, componeerde, concerteerde, enzovoort.'

'Maar in mijn ogen duurde het altijd een eeuwigheid. Ik was ongeduldig. Het is een voortdurende queeste, die verloopt met vallen en opstaan. Als je band dan succes boekt, denk je heel even dat je gearriveerd bent. Maar je mag je aandacht nooit laten verslappen, want dan beland je op een dood spoor. Dat was het geval met Grant Lee Buffalo aan het einde van de jaren 90. Van de split heb ik nooit spijt gehad. Integendeel, het was voor mij op dat moment essentieel om me te bezinnen, om even terug te grijpen naar de tekenplank, als je begrijpt wat ik bedoel.'

Als soloartiest dacht Phillips sowieso dieper te kunnen gaan, nog meer zijn instincten aan te spreken. Zowel 'Lady's Love Oracle' en 'Mobilize' als het nieuwe 'Virginia Creeper' zijn in die zin een terugkeer naar de intieme, melancholische muziek waar Grant Lee Buffalo aanvankelijk hoge ogen mee gooide.

Phillips: 'Dat klopt. Ik ontdekte mijn hart opnieuw. Elke nieuwe cd die we als Grant Lee Buffalo maakten, verwijderde ons een beetje verder weg van de kameraadschap die de groep samenbracht. Ik vroeg me af of er nog wel een echt groepsgevoel was, zeker bij het afwerken van ons vierde en laatste album. Zodra ik besefte dat dat nauwelijks nog het geval was, werd de beslissing om de groep op te doeken veel makkelijker. Het bleek een voorspoedige stap. Sinds de split is mijn muziek veel persoonlijker geworden.'

Bizar, hoe iemand telkens introspectieve, haast introverte albums aflevert, maar heel extravert wordt als hij het podium opstapt. Phillips knikt. 'Ik ben van nature verlegen en onhandig, maar op een podium kruip ik uit mijn bolster. Dan voel ik me veilig en kan ik volledig mezelf zijn. Die uitleg is waarschijnlijk onvoldoende om mensen met podiumvrees te overtuigen. Maar ik heb geen pasklare verklaring voor het feit dat ik die schijnbaar tegengestelde eigenschappen op het podium kan verzoenen.'

Al van kleinsaf zocht de zanger het podium op. In het begin als goochelaar. 'Ik wist dat ik tijdens mijn performance ieders aandacht kreeg, dat dat halfuurtje helemaal van mij was. Ik stond daar zonder schaamte of gêne. Zodra het voorbij was, kroop ik vaak gewoon terug in mijn schulp. Ook toen was ik soms zenuwachtig, maar ik heb geleerd ermee om te gaan en er zelfs op te vertrouwen, hoe raar dat ook klinkt. Het betekent dat ik scherp sta. Ik zou die spanning niet meer kunnen missen. Sommige mensen gaan autoracen of doen aan bungeejumpen, ik sta graag op een podium.'

'Te meer omdat wat ik doe ongrijpbaar is. Ik zing liedjes, maar een lied heeft de kracht heel veel verschillende dingen te betekenen voor verschillende mensen. Veel nummers hebben een open einde. Luisteraars vinden er vaak hun waarheid in, los van de bedoelingen van de tekstdichter. Ik verwelkom die open interpretatie. Als ik een liedje loslaat, weet ik niet wat ermee gebeurt. Het gebeurt in die fractie van een seconde dat het onderweg is naar mijn publiek. Wat? Magie, zeker?'

'Ook de act van het schrijven zelf is iets heel mysterieus. Michael Stipe zegt dat hij zich geen schrijver vindt, hoewel dat natuurlijk wel zo is. Hij vindt zichzelf maar een overbrenger, een soort medium. Daarmee wil hij net dat ongrijpbare vatten. Songwriting is een bizar iets. Andere kunstenaars, zoals romanschrijvers en schilders, kunnen zich achter hun anonimiteit verschuilen, maar liedjesschrijvers en -zangers worden automatisch geacht te entertainen. Singer-songwriters kunnen en mogen zich niet verstoppen achter hun woorden.'

In zijn liedjes probeert Phillips de American Dream te ontmaskeren zonder daarom cynisch te worden. 'Het is voor mij een uitdaging uit te zoeken wat het precies betekent Amerikaan te zijn. Ik heb een vastgeroest geloof in het idealisme van Amerika. Vroeger was ik cynischer. Tegenwoordig ga ik ervan uit dat iedereen zijn eigen American dream moet ontwerpen. Iedereen moet ook de iconen en de symbolen van zijn land - zijn vlag, zijn songs, enzovoort - op een persoonlijke manier invullen. Dat is het privilege dat je hebt als je in een vrij land woont. Voor mij is Amerika een plek vol kansen. Ik woon in Los Angeles, een magische stad waar vaak naar verwezen wordt als een droomfabriek. Als artiest omhels ik die stad en probeer ik een onderdeel te zijn van iets dat groter is dan mezelf, iets wat het waard is in te geloven.'

'Ik wil niet meedoen aan de klaagcultuur. Neem nu de mogelijkheden die het internet biedt. Er bestaan veel tragische verhalen over artiesten die het al dan niet hebben van een platendeal zo hard opklopten dat hun muziek eronder ging lijden. Dat hoeft nu niet meer. De technologie heeft de samenleving ontegensprekelijk beïnvloed. En artiesten moeten daar hun voordeel mee doen. Hoe vlugger wij, creatieve mensen, dat aanvaarden, hoe gelukkiger we zullen zijn.'

Virginia Creeper' is uit op Cooking Vinyl

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud