Norah Jones: 'Ik speel helemaal geen jazz, ik speel songs'

(tijd) - In Studio 1 van het Flageygebouw speelde de Newyorkse zangeres Norah Jones woensdag acht ingetogen liedjes met de band die haar ook op het nieuwe album 'Feels Like Home' begeleidde. Daarna stelde men haar enkele vragen die van tevoren goedgekeurd moesten worden. 'Van op afstand heb je de indruk dat hier een hele machine achter zit die haar controleert en afschermt, maar het tegendeel is waar', beweert Erwin Goegebeur, de platenbaas van EMI België, die lobbyde om haar naar Brussel te halen.

De verkoopcijfers vallen ook hier alleszins niet uit de toon. In de Ultratoplijst is de 24-jarige zangeres en pianiste deze week weliswaar van de troon gestoten door Novastar. Maar 'Feels Like Home' zit na zes weken toch aan bijna 50.000 verkochte exemplaren. Ook haar debuut, 'Come Away With Me', haalt na 73 (!) weken nog steeds de vijfde plaats en heeft de kaap van de 100.000 in zicht. Op wereldvlak is Jones inmiddels goed voor een verkoop van een slordige 25 miljoen platen. Fenomenaal voor een wat schuchter Amerikaans meisje met een stem als een klok, die tegelijk nogal geruisloze, gezapig voortkabbelende muziek met jazz- en country-invloeden maakt. Onschadelijk, dat wel, een hoog girl next door-gehalte, dat eveneens, en steeds vertrouwend op een keure goede voorbeelden. Gevraagd naar haar helden antwoordt ze na lang aandringen: 'Willie Nelson, Johnny Cash, Tom Waits, Joni Mitchell, Aretha Franklin, en nog zovele anderen.' Op haar cd's staan ook songs van Hank Williams, Townes Van Zandt en Duke Ellington. Tijdens de korte set in het Flageygebouw passeerden naast zes tracks van het nieuwe album met 'Sleepless Nights' en 'She' nog twee covers, toevallig of niet allebei ooit vertolkt door Gram Parsons.

Maar wat maakt uitgerekend Norah Jones zo'n succes? Goegebeur ziet twee factoren: 'Ten eerste is er de muziek zelf. Ze is het juiste meisje op de juiste plaats. Met haar onwaarschijnlijke stemgeluid en een heel behaaglijke productie komt ze bovendien te voorschijn op een moment waarop het grote publiek haar muziek percipieert als iets nieuws. Men vermoedt dat het jazz is, maar er zitten evengoed invloeden van country en singer-songwriters tussen. Er zijn wel meer voorbeelden van acts die plotseling toch een groter publiek bereiken. Ook St. Germain slaagde er in met een atypisch geluid plotseling door te stoten tot een veel groter publiek. Dat publiek is er altijd, maar het moet geraakt worden. In het geval van Norah Jones gebeurt dat niet eens door uitgebreide mediacampagnes, maar door mondreclame.'

'Daarnaast speelt mee dat iedereen die het album gekocht heeft, tevreden is. Dat kun je niet altijd van popmuziek zeggen. Er zijn wel vaker albums gemaakt waar maar een of twee hits op stonden. Maar wie Norah Jones gekocht heeft, draait dat album een jaar later nog en blijft haar aanprijzen in zijn familie- en kennissenkring. Zo worden ook steeds nieuwe mensen geconfronteerd met haar eerste plaat. Dat verklaart tegelijk het instant succes van het tweede album, alweer zonder grote barnumreclame. Haar fans verwachten van haar, in tegenstelling tot veel critici, niets nieuws. Voor hen zijn er nu gewoon twaalf andere liedjes. Het blijft zeer behaaglijke muziek, die niemand kwaad doet. Maar moet dat?'

Veel nieuws kwamen we ook niet te weten op de persconferentie woensdagavond die de zangeres, betekenisvol omringd door haar band, na het optreden gaf. Dat ze samen veel plezier beleefden tijdens de opnames, dat ze niet te veel wil nadenken over wat haar overkomt, laat staan dat ze het succes verwacht had. Ze heeft ook nergens spijt van, ook niet van de fouten die ze de voorbije twee jaar gemaakt heeft. 'Iedereen maakt fouten. Dat is een deel van het leven.' Op de vraag of ze met haar smooth, jazzy aandoend geluid de jazz misschien geïntroduceerd heeft bij een nieuwe generatie, antwoordde ze handig: 'Ik speel helemaal geen jazz, ik speel songs. Als mensen Duke Ellington horen in mijn muziek is dat fantastisch, maar_ ik weet niet hoe jazzy ik ben. Ik denk dat mijn muziek de voorbije tijd meer naar country geëvolueerd is.'

Ze kijkt uit naar de op stapel staande tournee, die eerst naar Europa komt, vooral omdat ze graag met haar band speelt en dat alweer lang geleden is. Tijdens haar reizen is ze onder invloed van de backing vocaliste Daru Oda een sjaal beginnen breien. 'Maar ik vermoed dat ik het niet lang zal volhouden. Ik heb er de discipline niet voor.'

Goegebeur heeft een verklaring voor de nogal makke, vrijblijvende persconferentie. 'Ze is écht timide, op het onwennige af. Ze zou zich beter iets opener opstellen, maar ze heeft zeer veel schrik van overexposure. Je mag niet vergeten dat ze nog maar 24 is. Ik denk dat alle artiesten balen omdat ze altijd dezelfde vragen moeten beantwoorden, maar de ene kan het beter verbergen dan de andere. Zij doet daar nauwelijks moeite voor. Ze vindt interviews vervelend. Ze wil gewoon haar liedjes spelen en niet steeds antwoorden op de vraag hoe het voelt zoveel miljoen platen verkocht te hebben. Aan de andere kant wordt ze ook omringd door mensen die haar daarin gelijk geven, die in dit stadium geen moeite doen om haar te zeggen dat ze zich misschien wat professioneler zou kunnen opstellen. Met 'professioneler' bedoel ik dan: op de tanden bijten en gewoon die vragen rechtstreeks beantwoorden. Vanop afstand heb je de indruk dat hier een hele machine achter zit die haar controleert en afschermt, maar het tegendeel is waar. Niemand zegt haar: 'Norah, get real. This is business.' Trouwens, als het haar niet zint, dan zet ze een pruillip op. Een professioneel management zou daar niet van onder de indruk zijn. Als ze er zich niet goed bij zou voelen, zouden ze haar een week mediatraining geven, zoals ze bij de meeste andere popsterren doen. Maar de mensen die haar omringen zijn haar vrienden, die weten ook niet wat hen overkomt en proberen gewoon te genieten van het succes. Toch hoop ik dat ze bij een volgend album wat loskomt, en dat ze beseft dat ze, voor haar eigen goed, het spel een beetje beter moet meespelen, naar de media en de fans.'

Voor de muziekindustrie is het succes van de met acht Grammy's beloonde zangeres meegenomen. Onderzoek van Nielsen SoundScan in de Verenigde Staten wees uit dat tijdens de eerste releaseweek van 'Feels Like Home' veel meer mensen dan gewoonlijk in de cd-winkel passeerden. Goegebeur beaamt: 'Naast extra cashflow genereert zo'n groot succes in eerste instantie 'shop traffic'. Elke handelaar weet dat de kans reëel is dat een klant meer koopt dan waarvoor hij gekomen is. Dit soort successen is zeer goed voor de industrie in het algemeen. Iedereen profiteert er een beetje van. Dat hebben we ook gezien met Helmut Lotti in Vlaanderen. Het brengt mensen naar de muziekhandel die er anders niet zo vaak komen.'

Come Away With Me' en 'Feels Like Home' zijn uit op Blue Note en worden verdeeld door EMI. Het concert op 14 juni in Vorst Nationaal is uitverkocht.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud