'Om te leven moet je geen kansen hebben'

(tijd) - 'Ik ben nog nooit zo diep gegaan als op 'The Sailor not the Sea'. Vroeger ging ik ook diep, maar uit zelfbehoud metselde ik meteen een muur rond mij. Die is er nu niet meer.' De Kortrijkzaan Piet Goddaer heeft het over de vierde cd van zijn alter-ego Ozark Henry, dat na het succes van 'Birthmarks' koppig opnieuw andere horizonten opzoekt.

Goddaers eerste cd als Ozark Henry, 'I'm Seeking Something That Has Already Found Me' (1996), verkocht geen duizend exemplaren. En ook de opvolger 'This Last Warm Solitude' (1998) deed amper beter. 'Ik zou het al een mirakel hebben gevonden, moesten er van 'Birthmarks' (2001) vijfduizend stuks over de toonbank zijn gegaan', zegt Piet Goddaer aan de vooravond van de release van 'The Sailor not the Sea', de vierde Ozark Henry-cd. 'Ik had me er al bij neergelegd dat ik nooit veel platen zou verkopen.'

Van 'Birthmarks' gingen er uiteindelijk een pak meer over de toonbank. De zanger-componist heeft het gissen naar de redenen van die plotse ommezwaai, maar vermoedt dat de mensen stilaan meer gewoon zijn aan zijn geluid. 'Een heel specifieke stem roept in het begin altijd afkerige reacties op bij een groter publiek. Maar ook al weet ik dat ik met iets heel specifieks toch een groot publiek bereik, een publiek dat bovendien niet toevallig bij mij terechtkomt, ik voel geen behoefte om verantwoording af te leggen. Ik weet niet wat van mij wordt verwacht, dus waarom zou ik er rekening mee houden?'

Goddaer ervaart ook amper druk om het even goed te doen als vorige keer. Het onverwachte succes heeft bij hem eerder een 'zie je wel dat ik gelijk had'-gevoel opgewekt. 'Omdat ik het verleden wilde laten rusten, ben ik ook niet in mijn uitgebreide archief gedoken. Ik heb 133 nieuwe tracks geschreven. Daaruit maakte ik een erg intuïtieve keuze. Van de 28 nummers waaraan ik ben beginnen werken, hebben er uiteindelijk 18 de opnames gehaald. De tien die overblijven op cd vond ik mooi als verhaal.'

Waarom moest u na 'Birthmarks', een cd die u wees op uw gelijk, de boeg opnieuw omgooien?

Piet Goddaer: 'Ik wilde de dingen op een andere manier in elkaar laten klikken. Tijdens je carrière groei je. Je bekwaamt je voortdurend. Ik had het gevoel dat ik na 'Birthmarks' weer een enorme stap vooruit kon doen, maar dat ging alleen als ik iets achter mij kon laten. Nu voel ik de eerste drie cd's aan als een afgesloten hoofdstuk, iets wat ik al heb gedaan, en niet nog eens moet herhalen.'

Opvallend aanwezig op de nieuwe cd zijn, naast uw vaste begeleidingsgroep, de sluimerende baspartijen van Jah Wobble en de droge drums van Jaki Liebezeit, bekend van de baanbrekende Duitse groep Can.

Goddaer: 'Net als de plaat viel die samenwerking helemaal uit de lucht. Aanvankelijk wilde ik de voormalige Police-drummer Stewart Copeland vragen, niet voor de zaken waar Jaki en John (Wardle, alias Jah Wobble) achteraf hun stempel op hebben gedrukt, wel voor enkele andere tussenkomsten. Maar nadat ik hem had gevonden, bleek hij niet betrouwbaar genoeg. Hij had in Amerika zijn tournee als drummer in de begeleidingsband van Ziggy Marley onderbroken omdat hij er even tussenuit wou. In zo'n situatie wilde ik niet verzeilen. Als je een film maakt en je acteurs dagen niet op, dan sta je daar mooi te kijken.'

'John kende ik al langer. Ik betrok hem bij de opnames omdat dat reggaedubgeluid al langer in mijn muziek zat. Voor de sobere drumpartijen belandde ik via John uiteindelijk bij Jaki. Ik kon het me amper voorstellen. Jaki is 66. Ik wist niet eens dat hij nog speelde. Maar hij bleek razend enthousiast. We speelden een uur samen, en het was precies of we mekaar al jaren kenden. John zei tegen Jaki: 'The guy is just like Holger (Czukay, collega van Liebezeit bij Can), go with his flow.' Iedereen was meteen op zijn gemak gesteld. In drie dagen blikten we 18 nummers in, waarvan er nu vijf op de plaat staan. De karigheid en het ritme zaten allemaal al in de muziek, maar als je dat dan tot leven ziet komen met behulp van uitstekende muzikanten, alsof het speciaal voor hen geschreven was, geeft je dat achteraf wel een fantastisch gevoel. Op het moment zelf leek het gewoon vanzelfsprekend.'

Heeft uw samenwerking met Joost Zweegers, die leidde tot 'Another Lonely Soul', de tweede Novastar-cd, ook deze plaat beïnvloed?

Goddaer: 'De cd die ik met Joost maakte, was een opdracht. Ik moest zijn verhaal vertellen. Ik stond helemaal in zijn dienst. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik extra kon genieten wanneer ik daarna mijn eigen ding deed. Dit keer moest ik met niemand rekening houden en was ik helemaal vrij. Het feit dat ik aan niemand verantwoording schuldig was, heeft de sound van de plaat veel meer bepaald dan eender welke andere invloed.'

Net als 'Another Lonely Soul' klinkt 'The Sailor not the Sea' als één trip. Wat houdt de plaat concreet samen?

Goddaer: 'Ik heb de cd geschreven in Zuid-Afrika, waar ik samen met Joost voor Artsen Zonder Grenzen op bezoek was. Die ervaring heeft een diepe indruk op me gelaten. Alle nummers zijn in die sfeer geschreven. Het zal je misschien opvallen dat in elk afzonderlijk nummer zowel lichtheid als zwaarte ligt. Er staan geen tracks op de cd die uitsluitend luchtig of donker zijn. Net zoals het echte leven nooit zwart-wit is. Alles is puur perceptie. In Zuid-Afrika viel me dat nog eens extra op. Hoe minder je weet, hoe lichter alles wordt. De titelsong van de cd slaat op een vrouw die op een pier staat uit te waaien, de haren in de wind, blik op de einder. Dat lijkt een heel romantisch beeld. Maar van zodra je dichterbij komt, merk je dat er ook drama in haar leven schuilt. Het blijkt een weduwe, die haar geliefde niet kan loslaten. Wat eerst nog heel romantisch en licht leek, is plots donker geworden.'

'In Zuid-Afrika heb ik de mooiste dingen ter wereld gezien, maar ook de akeligste, en dat op een uurtje rijden van elkaar. Het is een ontzettend extreem land, dat je meteen bij het nekvel grijpt. Het geeft je een groter realiteitsbesef. We zijn in België misschien wel goed geïnformeerd over de wereld, maar als je met de neus op de feiten wordt gedrukt, is je beleving toch heel anders dan wanneer je de beelden op televisie ziet. Dan is het effect op je leven verwaarloosbaar.'

De cd eindigt met 'April 4', een liefdeslied waarop u uw geliefde toezingt dat het elke dag haar verjaardag is.

Goddaer: '4 april is ook daadwerkelijk de verjaardag van mijn vrouw. Maar beschouw de plaat alstublieft niet alleen als een liefdesbrief. Het is veel meer nog een lofzang op het leven en de vrijheid.'

Met de zee als ultieme metafoor. Maar, 'een man die eenmaal schipbreuk leed, blijft bang van de zee', zei Ovidius lang geleden al.

Goddaer: 'Dat is over het algemeen wel zo. Maar ik denk niet dat die uitspraak geldt voor mezelf. Ik heb ook al schipbreuk geleden in mijn leven, maar dat heeft er bij mij voor gezorgd dat ik veel bewuster de zee opga. Nu besef ik dat het altijd de laatste keer kan zijn. Ik put er ook veel meer energie uit.'

'Alles draait om evenwicht. Je kan een heel groot verdriet torsen, maar dat wil niet zeggen dat je ongelukkig hoeft te zijn. Aan een groot verdriet dat je overvalt, kan je weinig veranderen. Maar jezelf ongelukkig maken doe je wel zelf. Mensen hebben hun leven in eigen handen. Misschien zing ik daarom wel: 'Every day's your birthday'. Je moet er elke dag het beste van zien te maken. Iedereen is vrij om te leven. Dat is het centrale thema van de cd. Je moet niet afkomen met het feit dat de ene meer kansen heeft dan de andere, want dat heeft er niets met te maken. Om te leven moet je geen kansen hebben.'

'The Sailor not the Sea' is uit op Sony.

Informatie: www.ozarkhenry.com .

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud