'We hebben onze zwakheden in de spots gezet'

(tijd) - Bij de release van debuut 'Youth & Young Manhood' verstopten de vier Kings Of Leon hun vettige southern garagerock stuk voor stuk nog achter weelderige snorren en baarden, zodat hun retrogeluid ook een duidelijk gezicht kreeg. Op de nieuwe cd 'Aha Shake Heartbreak' geeft hun zanger, nog steeds maar 22, prijs dat hij kalende is. De snelle levensstijl na het plotse succes heeft zo zijn sporen nagelaten bij de zonen van Leon.

Het verhaal van de drie broers Caleb (°1982, zang), Nathan (°1980, drums), Jared (°1986, bas) Followill is niet iedereen bekend. De Followills pendelden tijdens hun jeugd met hun vader-predikant Leon voortdurend tussen Memphis en Oklahoma City. Ze hadden voor ze zich enkele jaren geleden in de buurt van Nashville vestigden nooit een echte thuis gekend. Vrienden hadden ze ook al niet. Toen hun neefje Matthew (°1984, gitaar), eigenlijk een halve broer, zich bij het trio voegde waren de Kings Of Leon geboren. En heel de familie is ontzettend trots op hen.

Ze zingen en spelen liedjes over hun vluchtige relaties onderweg naar de eeuwige roem ('Slow Night, So Long', 'Soft'), maar vooral over elkaar ('Razz' is eigenlijk Jared), hun moeder die ze missen ('Day Old Blues') en hun vader, die in zijn jonge jaren samen met zijn broers een echte vechtersbaas was ('Four Kicks').

Caleb Followill: 'De mensen die we op tournee ontmoeten, komen en gaan. Ze zijn af en toe een inspiratiebron, maar het merendeel van de liedjes gaat over ons, in ruime zin. Als ik een liedje over Matthew zou schrijven, gaat het misschien niet over hoe hij echt is, maar over hoe ik hem zie. Of ik kan een nummer in elkaar steken over elk slecht woord dat anderen over mij geschreven hebben, waar en onwaar. Het is een goede manier om in de spiegel te kijken, en soms zelfs je eigen spiegel te ontwerpen. Omdat we elke dag nieuwe dingen beleven (de groep is nog tot eind dit jaar op tournee in Europa) is er inspiratie genoeg. Als we er doorheen zitten, dan beginnen we wel weer verhalen te verzinnen over onbereikbare meisjes.'

Herinnert u zich het eerste nummer nog dat u ooit schreef?

Caleb: 'Ja, 'Not That Small After All'. (lacht) Heel diepzinnig. Een fictief verhaal over een kindje dat opgepikt werd in de buurt van een school en gruwelijk vermoord werd. Verschrikkelijke gebeurtenis, verschrikkelijke song. De eerste vijftig nummers die ik schreef, waren niet om aan te horen. Maar stilaan kwam er licht in de duisternis, en kwamen de nummers over onbereikbare meisjes, net zoals bij Buddy Holly en haast alle andere liedjesschrijvers. In het begin lukte het nog vrij aardig vrolijke songs te schrijven, maar na een tijdje moesten we onze nederlaag toegeven: het leven is helemaal niet altijd zo sprookjesachtig als men ons wilde doen geloven. Dus begonnen we nummers te schrijven over hoe het leven echt is, vanuit onze beleving, over zaken die waarachtig zijn.'

Over thema's die jullie collega's steevast trachten te verbloemen, spreken jullie heel open, zonder schaamte.

Caleb: 'Ja, maar die collega's doen dat alleen maar uit onzekerheid. Voor mij is het de enige manier om mijn onzekerheid onder ogen te komen. Ik vertel in mijn teksten heel bewust zaken over mij waarvan ik eigenlijk niet wil dat anderen ze te weten komen. Ik gebruik ook zonder verpinken schuttingtaal waarvan ik niet wil dat mijn moeder ze ooit leest. Het is in feite het eerlijkste wat ik kan doen. Niet alleen omdat het me bij de les houdt, maar vooral omdat dat de reden is waarom men op een dag het verschil zal zien tussen Kings Of Leon en al die andere rockgroepjes. Deze plaat is zoals een open wonde. We hebben een grote spot gezet op al onze zwakheden, we hebben ons zo kwetsbaar getoond dat anderen ons later niet meer kunnen kwetsen. In 'The Bucket', de eerste single uit deze cd, heb ik het over de valse haarstukjes die ik heb. Als je toch begint te kalen, dan kan je dat beter meteen op tafel gooien, voor de roddelblaadjes er een kluif aan hebben.'

Vindt u het niet bizar dat uw zaken die u niet aan je moeder durft te vertellen wel op een cd zet?

Caleb: 'Ja, zeker. Ik heb altijd een speciale relatie gehad met mijn moeder. Jared en Nathan vertelden haar altijd alles. Ik praatte niet met haar over vriendinnetjes, was er zelfs een beetje verlegen over. Zij leest er de magazines en roddelblaadjes op na, dus de muziek heeft ons dus wel degelijk dichter bij elkaar gebracht. Ze apprecieert misschien niet alles wat we zeggen, maar ze is beslist ontzettend trots dat haar opvoeding ons het nodige vertrouwen heeft gegeven om eerlijk te zijn. Ze is ook blij dat we als broers zo aan elkaar gehecht zijn. We hebben altijd heel erg beseft dat we mekaar ook later nog nodig zouden hebben.'

Dat dit een album is over het snelle leven na jullie debuutplaat, uit zich niet alleen in de teksten, maar ook muzikaal.

Caleb: 'Na de tournee volgend op 'Youth And Young Manhood' kwamen we maar heel even tot rust. We gingen bijna meteen de studio in. Die snelheid is inderdaad voelbaar. De songs gingen over gekke tijden en wazige herinneringen. En op de plaat hoor je elke fout, elke kras_ dat maakt ze nog puurder. We beseffen heel goed dat we een groot deel van deze nieuwe nummers over twintig jaar niet meer kunnen maken, daarom moesten ze er nu zo snel mogelijk uit. We moesten gebruik maken van ons enorme zelfvertrouwen.'

Dat zelfvertrouwen speelde vast ook een centrale rol bij de contractvoorstellen die jullie aangeboden kregen.

Caleb: 'Ja, ik denk het wel. Het grappige is dat we onze deal vooral gekregen hebben na urenlange praatsessies. Op een bepaalde dag spraken we met negen labels en bij zes van hen kregen we een contract aangeboden, alleen maar door te praten over ons verleden en af en toe wat op een akoestische gitaar te tokkelen. Ze konden maar niet geloven dat we niet meer ons best deden om cool over te komen. We waren gewoon eerlijk. Voor die eerlijkheid zijn we ondertussen beloond. Op een dag zal ik waarschijnlijk terugblikken op die begindagen en inzien hoe briljant dat was. Nu is het heel moeilijk voor me om die eerste plaat te herbeluisteren.'

Bent u niet bang dat die machtige, grofkorrelige stem u ooit in de steek laat?

Caleb: 'Als ik het podium afloop, denk ik weleens dat ik het geen kwartier langer zou hebben volgehouden, maar de volgende dag is ze er om een of andere onverklaarbare reden steeds opnieuw. Als ik vroeger naar Nirvana luisterde, dacht ik ook steeds hoe Kurt Cobain dat een heel optreden kon volhouden. Ik beschouw het als een zegen. Ik denk trouwens dat het niet puur om de stem gaat, maar dat het van veel dieper komt. Ik krijg meestal ook complimenten wanneer ik dacht dat ik niet zo goed bij stem was. Mensen houden van die onzekerheden, fluctuaties en krassen in je stem. Het maakt wat je zingt tastbaarder. Als er een ding is waar ik altijd het volste vertrouwen in heb gehad dan is het mijn stem.'

'Aha Shake Heartbreak' van Kings Of Leon is uit op RCA en wordt verdeeld door BMG.

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud