'We zijn niet te beroerd om vlotte popdeuntjes te schrijven'

(tijd) - Franz Ferdinand, een kwartet uit Glasgow, debuteert met aanstekelijke, pretentieloze rocksongs die over de nerveuze cadans van The Strokes beschikken, maar tegelijkertijd erg Brits klinken. Als het van het hypegevoelige Britse muziekblad NME afhangt, is de cd van het jaar deze week al verschenen.

De zanger-gitarist Alexander Kapranos blijft erg nuchter onder de plotse belangstelling. 'Ik denk niet dat al die lovende recensies veel over ons zeggen. Ze schetsen meer het algemene klimaat van het huidige muzikale landschap. In Groot-Brittannië valt de muziekwereld ruwweg uiteen in twee uitersten. Aan de ene kant zijn er de popidolen, de puppets on a string die ons vanuit het tv-scherm worden opgedrongen door marketingmensen en die als enige doel hebben zoveel mogelijk omzet te halen. Aan de andere kant van het spectrum heb je de independents. Muzikanten mogen er ongerijmd hun experimenteerzucht botvieren, maar ze verliezen daarbij de luisteraar uit het oog. Ze schrijven geen popliedjes meer, ze zijn onderweg vergeten de mensen te raken. Wij bevinden ons ergens tussen die twee uitersten: links van het midden en getekend bij de belangrijkste Britse independent van de voorbije jaren, maar niet te beroerd om vlotte popdeuntjes te schrijven.'

Zowel de pers als het publiek heeft er pap van gegeten, want de band, die voorts bestaat uit de bassist Robert Hardy, de gitarist Nicholas McCarthy en de drummer Paul Thomson, scoort op de covers van magazines én in de charts. Kapranos: 'Het is natuurlijk fantastisch dat NME ons op de cover zet als de meest beloftevolle band van het jaar, maar tegelijkertijd houden we afstand. Wat dat betreft hebben we dezelfde mentaliteit als Woody Allen. We lezen de artikels en de commentaren die over ons verschijnen niet. Mocht niemand naar onze muziek luisteren, dan zou ik zelfs grif toegeven dat Franz Ferdinand alleen maar hype was, maar als we optreden, merken we de enthousiaste feedback van de mensen in de zaal. Ze zingen de teksten mee, ze dansen op de muziek en ze vragen de nummers aan op de radio. Er zijn in het verleden weleens bands geweest die handig inspeelden op de media. Het meest voor de hand liggende voorbeeld is Gay Dad. Er zat een journalist in de groep en die wist hoe hij het moest aanpakken. Het heeft even geholpen, maar als daar muzikaal niets tegenover staat, dan verdwijnt zo'n groep even snel als ze gekomen is. Wij weten hoegenaamd niet hoe we de media moeten bespelen. Het is motiverend dat ze onze songs tot bij de potentiële fans brengen, maar ik ga er voorlopig van uit dat ze dat doen omdat ze, net als wij, achter de muziek staan.'

Hun muzikale motto is: 'Hou het eenvoudig, maar vermijd dat het alledaags wordt.' Alexander Kapranos: 'We stellen ons bij alles twee vragen. Kunnen we er plezier aan beleven? En: heeft het nut? Voor de belangrijke beslissingen vertrouwen we op onze instincten. Als het goed aanvoelt, dan doen we het, anders niet. En eigenlijk zijn alle beslissingen belangrijk: een groep opstarten, songs schrijven en opnemen, een platencontract tekenen, optreden_ We halen er onze neus niet voor op om te spelen in populaire tv-shows. Als vijfjarige stond ik net als iedereen met mijn plastic gitaar voor de spiegel te faken dat ik te gast was in Top Of The Pops. Maar voor andere zaken bedanken we. Enkele grotere bands hebben ons al gevraagd hun voorprogramma te verzorgen. Het klinkt cynisch, maar volgens ons wilden ze hun eigen geloofwaardigheid opkrikken door zich aan ons te verbinden. Niet dat ik geen respect heb voor een band op zijn retour - we zullen ooit hetzelfde meemaken - maar ik verbind onze naam liever aan mensen achter wie we kunnen staan. We hebben nu zo'n zeventig concerten gegeven, waarvan een heleboel naast groepen die we zelf interessant vonden: Hot Hot Heat, Interpol, Belle and Sebastian,_'

Hoewel de groepsleden roots hebben in Griekenland en Duitsland, klinkt hun sound heel erg Brits. De meest voor de hand liggende referentiepunten zijn XTC, The Fall en Gang Of Four. Gitarist Robert Hardy: 'Die sterk doorgedreven Britse identiteit kunnen we moeilijk loochenen, maar ze komt deels ook voort uit het feit dat we zijn wie we zijn en nooit een masker opzetten. We zullen altijd in onze accenten zingen, onze eigen stemmen gebruiken, teksten maken over zaken die voor ons betekenis hebben_ Wat voor zin heeft het trouwens muziek te maken die niet van jou is? Onze uitvalsbasis bevindt zich niet voor niets in Glasgow. Schotten zijn een heel verdraagzaam volkje, behalve als je denkt dat je beter bent dan de rest. Als je je te belangrijk gaat voelen, word je in Glasgow genadeloos afgestraft.'

Alexander Kapranos vindt wat hij doet niet zo verschillend van andere kunstenaars. 'De grootste uitdaging van een muzikant is datgene wat je in je hoofd hebt naar buiten te brengen. Als je schildert, moet het uiteindelijk op het canvas terechtkomen, als je filmt op het celluloid. Als je muziek maakt, moet je wat je hoort in je hoofd reconstrueren met het beschikbare opnamemateriaal. Soms is dat frustrerend, want het verloopt niet altijd even vlot. Maar af en toe word je beloond. Neem nu 'Matinee', een van de nummers op de nieuwe plaat. Onze producer, Tore Johansen (zie ook The Cardigans, Boss Hog, TPe) probeerde ons die song uit het hoofd te praten, maar het is hem niet gelukt. Hij vond er een hele tijd niets aan, maar omdat het nummer voor ons wel veel betekende, hielden we voet bij stuk. Achteraf moest hij toegeven dat hij zich vergist had.'

Johansen benadrukte tijdens de opnames het groepsgevoel. Hij wilde de live-energie van de groep vangen. Kapranos: 'Dat vonden wij een goed idee. Anderen zouden misschien ingepikt hebben op ons zwak voor dansmuziek. Ze zouden ons overstelpt hebben met sequencers, synthesizers en drummachines. Tore Johansen niet. We hebben wel geprobeerd via de techniek en de dynamiek van dansmuziek popsongs ineen te steken, maar het samenspel tussen de groepsleden kwam altijd op de eerste plaats. We waren het wel vaker oneens met Tore, maar dat leverde een gezonde naijver op. Als we het echt niet met hem eens waren, en die harp of die vibrafoon niet in onze muziek wilden, dan waren we meestal onvermurwbaar. En eerlijk gezegd: het deed goed om af en toe dwars te doen. Met Tore kon dat, omdat onze persoonlijkheden passen.'

Op '40 Ft', de slottrack, wordt de protagonist geconfronteerd met een beslissing, waar ontzettend veel van afhangt. Hij twijfelt en weet niet zo goed welke kant hij uit moet. Kapranos: 'De grote beslissingen van je leven vergen nu eenmaal veel lef en een bepaalde roekeloosheid. Niet iedereen is daartoe in staat. Persoonlijk vind ik de momenten waarop ik de belangrijkste beslissingen in mijn leven heb genomen stuk voor stuk hoogtepunten. De spanning waar je voor staat en die een climax bereikt wanneer je de knoop uiteindelijk doorhakt, de revelatie achteraf,_ In feite is elke beslissing die je neemt belangrijk. Ook voor de band. Maar zo lang je consequent jezelf blijft, kan je niets gebeuren. We mogen zeker niet versagen en moeten ons bewust blijven van wat er rond ons gebeurt.' Tom PEETERS

'Franz Ferdinand' is uit op Domino en wordt verdeeld door Munich. De groep concerteert op donderdag 4 maart in de Botanique. Inlichtingen en tickets: 02/218.37.32

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud