'Wij zijn kwaad op alles en iedereen, ook op onszelf'

(tijd) - De cirkel is rond voor Therapy?. Zonder het vierde bandlid Martin McCormack zit de groep opnieuw bij zijn uitgangspunt. De trioformule klinkt meteen ook een stuk snediger. Zanger Andy Cairns: 'Vijf jaar geleden kregen we vaak te horen dat we er maar beter mee konden ophouden. Maar we hebben nooit toegegeven aan de criticasters. We functioneren nu beter dan in het verleden.'

Hun major label-succes ligt achter de rug. De nieuwe cd 'Never Apologise Never Explain' verschijnt via het kleine Spitfire Records. 'Maar', stelt Cairns, 'nog veel groepen benijden ons succes, zeker nu we de band terug op het juiste spoor gezet hebben.' Bassist Michael McKeegan, die de band samen met Cairns vijftien jaar geleden mee oprichtte, valt de zanger bij. 'Het is een enorm gefocuste plaat waarop de dertien tracks één langgerekte trip vormen. Vandaar dat je ook amper pauzes hoort tussen de nummers. Vaak eindigt een song precies in hetzelfde akkoord als de volgende begint. Zonder er een groot concept aan vast te hangen, willen we, naar analogie met onze concerten, zo weinig mogelijk tijd verliezen.'

Op haast alle vorige Therapy?-platen was er altijd een beetje licht aan de andere kant van de tunnel. 'Never Apologize Never Explain' blijft veertig minuten lang gitzwart.

Andy Cairns: 'Dat klopt, en we hebben ons geweldig geamuseerd. De plaat klinkt opruiend, ongedurig en gemeen, maar niet zoals een metalband. We voelen ons niet onbegrepen door onze ouders, of een leraar, of wie dan ook. Het is geen boosheid van een 18-jarige, maar de boosheid van een stel mannen dat de dertig al even gepasseerd is en ze gebruikt als een energie, net zoals John Lennon dat destijds deed. We lieten de Hollywood-clichés over de angry young men bewust links liggen. Wij zijn kwaad op alles en iedereen, ook op onszelf. Ken je de term 'l'esprit de l'escalier'? Als je naar een feestje geweest bent en iemand heeft een gevatte opmerking gemaakt, dan denk je vaak pas op weg naar huis hoe je daarop had moeten reageren.'

Michael McKeegan: 'Dat willen we in de toekomst dus vermijden. Op 'Never Apologize Never Explain' staat vooruitdenkende boosheid. We lieten vroeger weleens over ons heen lopen. We hebben ons voorgenomen alerter te reageren.'

Cairns: 'Exact. De openingstrack van de nieuwe cd heet trouwens 'Rise Up'. Maar, we willen ook geen bitter oudemannenclubje worden. Daarom zetten we liever al onze frustraties op een cd, zodat we elders in de wereld, waar we ook nog echtgenoot en vader zijn, goed blijven functioneren.'

McKeegan: 'Als we dergelijke cd's niet zouden kunnen maken, dan wil je ons niet tegenkomen in de pub.' (lacht)

Cairns: 'Het komt erop neer je boosheid te kanaliseren in je eigen voordeel. De dynamiek tijdens de opnames speelde daarbij een doorslaggevende rol. Het ging er zo intens aan toe dat alles in twee weken gefikst was.'

McKeegan: 'Dat was niet helemaal onlogisch, want vlak voor we het album opnamen, trokken we naar een afgelegen repetitielokaal waar we gedurende acht dagen, van 10 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds, al onze nieuwe songs eerst volledig afbraken om ze daarna opnieuw op te bouwen. Op die manier dichtten we alle lekken. Iedereen wist precies wat hem te doen stond. Alles verliep bovendien zo gefocust, constructief en plezierig dat het een grote drugstrip leek. Wij, met ons gedrieën, en een producer die af en toe eens riep 'Klinkt goed!'. Dat was genoeg voor een nieuwe energie-injectie.'

Jullie halen het zelf aan: ondertussen is Therapy? opnieuw een trio, de uitgangspositie van de band.

Cairns: 'De vierde man, Martin (McCormack), is een getalenteerd muzikant, maar hij droeg niet zoveel bij aan de vorige plaat. De laatste vijf concerten van de vorige tournee werkten we, omdat hij ziek was, af als een trio. En plots merkten we dat het ons veel beter beviel. Waarom zouden we Michael, die niet mee componeert en niet meezingt, dan nog langer blijven behandelen als een frontman? Bij de opnames van 'High Anxiety' stelden we hem ooit eens voor het dilemma: 'Of een plaat met veel nadruk op zijn gitaar- en cellopartijen, maar die alleen zijn goedkeuring draagt. Of een plaat die al de groepsleden fantastisch vinden maar die minder ruimte laat voor zijn partijen. Hij koos zonder verpinken voor het eerste. Eigenlijk tekende hij toen al zijn doodvonnis. Ik vind Martin een heel toffe kerel, maar ik hou niet van de mens die hij wordt als hij in een band zit.'

McKeegan: 'Als je in een band zit, dan heb je daar een reden voor. Je mag niet alleen aan je eigen carrière denken. Je rol in de band moet steeds ondergeschikt zijn aan het totaalgeluid. Maar soms leek het alsof wij Andy's begeleidingsband waren.'

Wanneer begon het jullie te dagen dat het beter was om opnieuw over te schakelen naar dat compacte triogeluid?

Cairns: 'Het heeft erg lang geduurd voor we dat realiseerden. Pas bij de opnames van 'High Anxiety' beseften we dat er verschillende agenda's waren. Martin en Graham (de vroegere drummer) hebben nooit echt begrepen waar Therapy? voor stond. Toch ben ik bijvoorbeeld heel tevreden over 'Suicide Pact - You First', een album dat we met zijn vieren maakten, maar zeker 'Shameless' en zelfs 'Semi-Detached' zouden beter geklonken hebben als een trio. Therapy? was bedoeld om een trio te zijn. Tot 'Infernal Love' was de groep ook een echte gang. Ik, Michael en Fyfe steunden elkaar door dik en dun. Maar toen Fyfe de band verliet en Martin en Graham erbij kwamen, begonnen we compromissen te maken die te ver stonden van het hart van Therapy?'s originele visie. Te veel koks bederven de soep, weet je.'

Naast de allesoverheersende boosheid bevat jullie nieuwe cd enkele vage, maar goed gemikte steken naar de consumptiemaatschappij. Jullie noemen jezelf 'ex-consumer'.

Cairns: 'Ik heb nooit zomaar iets willen geloven. En laat ons eerlijk zijn: de reclamewereld heeft momenten van absolute genialiteit gekend, maar op dit moment lijdt ze aan bloedarmoede. Dat laat de gewone consument toe om zich te wapenen.'

McKeegan: 'Het is een gezond cynisme. Veel meer mensen weten hoe de media en advertentiecampagnes werken, en hoe die hen proberen te bedotten door de realiteit anders voor te stellen dan ze is. Mensen die er een 'bewustere' levensstijl op na houden, worden niet langer in een hoekje gedrumd. Er zijn veel meer kritische consumenten dan vroeger. De honderdste keer dat iemand in de Britse muziekpers leest over 'the best band since Nirvana' is de impact van zo'n uitspraak ook 100 maal kleiner.'

Cairns: 'Toch heb ik het liever vaagweg in een nummer over een ex-consument, zonder daar veel uitleg over te geven, dan expliciet politieke nummers te schrijven of uit te schreeuwen: 'Koop dit niet!'. Dat werkt niet. Je laat je luisteraars beter zelf even nadenken en een beslissing nemen. Als ik ironischerwijs zing 'Oh, fuck me, fuck me USA', dan is dat ook geen persoonlijk commentaar over Amerika, wel over de mensen die als schoothondjes meegeheuld hebben zonder zelf eerst na te denken. Ik hoef daarbij zelfs geen namen te noemen. Iedereen weet precies over wie ik het heb.'

'Never Apologize Never Explain' van Therapy? is uit op Spitfire Records en wordt verdeeld door PIAS. De groep concerteert op woensdag 10 november in de AB in Brussel. Info: 02/548.24.24, www.abconcerts.be .

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud