Grootste popconcert aller tijden staat op dvd

(tijd) - Live Aid staat na 19 jaar op dvd. Het grootste popconcert aller tijden kan nu ook de status van best verkochte muziek-dvd aller tijden verwerven. De popmuzikant Bob Geldof (foto belga) zag een dvd van zijn initiatief aanvankelijk niet zitten. Maar hij veranderde van gedachten toen hij merkte hoeveel illegale kopieën op het internet werden verhandeld van de show. 'Alles wat Live Aid opbrengt, moet naar Afrika blijven gaan', redeneerde hij.

Het nummer 'Do they know it's Christmas?' van Band Aid is bij het seizoen gaan horen als lange avonden en sneeuwvoorspellingen. Het is - net als 'Jingle Bells' - een van die nummers die eindeloos worden uitgestrooid over menigten shoppers in overdekte winkelruimten. De behoefte om een hard, scherp voorwerp naar de geluidsinstallatie te gooien laat zich meestal beheersen met de gedachte dat iedere keer als Band Aid de ether in komt, het geld opbrengt voor Afrika.

'Do they know it's Christmas?' was in 1984 een groot en onverwacht succes. Geldof, die met Midge Ure het nummer schreef, hoopte dat het een paar dollar zou opleveren voor de hongersnood. Maar mensen kochten vijftig exemplaren en gaven er dan veertig aan de winkel terug. Band Aid zou een half jaar later uitmonden in Live Aid. Op 13 juli 1985 keken anderhalf miljard mensen naar de optredens van grote popsterren als U2, Queen, David Bowie, Sting en Madonna.

In zijn autobiografie beschrijft Bob Geldof hoe de mensen hem jaren later nog op straat 'geld voor Ethiopie' toestoppen. Veel mensen lieten hem weten dat het Live Aid concert de belangrijkste herinnering in hun leven was, op de geboorte van hun eerste kind na. Anderen herinneren zich nog heel goed hoe 'Saint Bob' de massa's op die 13de juli 1985 opriep hun geld te geven op de hem zo eigen manier: 'give us your fuckin' money'. De oproep zou later worden opgenomen in de Oxford Dictionary of Quotations. Geldof vloekt nog steeds.

Live Aid was altijd bedoeld als een eenmalige gebeurtenis. Niet als film, niet als lp, niet als video. Het zou in de herinnering moeten blijven leven. Twee ontwikkelingen deden Geldof van gedachten veranderen. De eerste was het fenomeen van de internetveiling. Videopiraten bleken duizenden kopieën van de 'greatest show on earth' op internet te verkopen. De Live Aid-stichting probeerde juridische actie. 'Jaren geleden bleek dat in Indonesië cassettes van het hele concert gemaakt werden', zegt Geldof. 'Ik heb de fabriek laten sluiten en de Indonesische regering ons een half miljoen laten betalen, maar er was geen beginnen aan.' Tegen de tijd dat een handelaar gerechtelijk vervolgd was, waren er vijf nieuwe opgedoken. 'Ontoelaatbaar', zegt Geldof. Pure diefstal. Want Live Aid is van de Afrikanen. 'Het is vaak het enige dat ze bezitten. Ze weten niet dat ze het hebben, maar alles wat Live Aid opbrengt gaat naar Afrika.' Band Aid en Live Aid brachten tot dusver 140 miljoen dollar (ruim 108 miljoen euro) op.

De andere gebeurtenis die Geldof van gedachten deed veranderen, was Afrika zelf. Als hij het hotel in het West-Londense Kensington binnenstapt voor een persconferentie over de Live Aid-dvd's, is hij net terug uit de Congo. Hij oogt met schouderlang grijs haar en een donkerbruine krijtstreep (Chicago jaren dertig) als een gangster. Hij is een begenadigd, maar geen bondig spreker. Hij beantwoordt elke vraag met een lezing. Hij is overtuigend en hartstochtelijk, beschikt over een verlammende kennis over ontwikkelingstheorie en heeft een scherp oog voor onthutsende cijfers. 'Sinds Live Aid is Afrika 25 procent armer geworden. Uniek in de wereld. Iedereen groeit en gaat erop vooruit, behalve Afrika. Een gemiddeld Afrikaans land heeft het bruto nationaal product van een Engels stadje met 20.000 inwoners. De helft van alle Afrikanen komt rond van 90 eurocent per dag, terwijl iedere Europese koe dagelijks gesubsidieerd wordt met 2,50 dollar.' Ziedaar de noodzaak, voor een nieuwe financiële injectie met dvd's.

Twintig jaar geleden 'nam een groep popmusici het initiatief, zette regeringen te schande, speelde een paar liedjes en redde honderdduizenden levens', vatte de Daily Telegraph samen. Vijf Ethiopische hongersnoden later moeten politici het afmaken. Afrika is oplosbaar, zegt Geldof. Wat nodig is, is politieke wil. Volgend jaar, in een toevallige samenloop van politieke omstandigheden, zal Groot-Brittannië het voorzitterschap van de Europese Unie combineren met dat van de G8. Tony Blair en zijn minister van financien Gordon Brown, de 'Lennon en McCartney van internationale hulpverlening', zullen van Afrika hun prioriteit maken. Een commissie voor Afrika is opgezet, op instigatie van Geldof, die voor de G8 top in juni met tijdschema's en haalbare doelen zal komen voor schuld, hulp, handel, conflictresolutie en subsidie.

Blair wil oprecht veranderingen in Afrika, zegt Geldof. 'Hij is ook een Live Aid baby'. Net zoals Schroder en Bill Clinton die het hele concert destijds zagen. Bush zou ook een paar uur gekeken hebben. Geen Amerikaanse president, overigens, die meer bij Afrika betrokken is dan George W Bush. In ieder geval niet sinds John Kennedy. 'Hij heeft veel meer Afrikaanse leiders ontmoet dan Clinton en veel meer geld gegeven. Hoeveel? 3 miljard dollar per jaar, of zoiets'.

'Ik ben geen vriend van Blair en Brown,' zegt Geldof, 'maar ik ken ze behoorlijlk goed en die hele kwestie van Afrika zit hen dwars. Ik denk dat ze iets willen doen nu ze de macht hebben. Of, anders gezegd: als ze niets doen, dan denk ik dat ze dat als een enorme schande zouden zien'. LVB

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud