Advertentie

Herboren Chris Rea op afscheidstournee na zware ziekte

(tijd) - De blues in kaart brengen, die bescheiden opdracht legde Chris Rea zich op zijn ziekbed op. Bij de Britse zanger en gitarist werd in 2002 een agressieve pancreaskanker vastgesteld. Hij overleefde enkele spoedoperaties, maar verklaart nu dat de ziekte een helende invloed heeft gehad.

Het resultaat van zijn missie is een elf cd's tellende box, een dvd en een kunstboek. Zijn afscheidstournee brengt hem woensdag naar Vorst Nationaal. De op 4 maart 1951 in Middlesborough, Engeland geboren Rea begon pas op zijn 19de echt gepassioneerd gitaar te spelen. Hij leerde het muzikantenvak tijdens de jaren 70 in allerlei bands maar zou pas midden de jaren 80 doorbreken met onder andere 'On The Beach' en 'Josephine'. De 15 daaropvolgende jaren verkeerde hij eerder in de mainstream popregionen, terwijl onderhuids een blueshart bleef kloppen dat nooit in 'overdrive' mocht gaan. Tot hij ernstig ziek werd.

In 2002 stelde men een agressieve kanker aan de pancreas vast. 'Alles wees erop dat het afgelopen was', vertelt Rea. 'Maar ik wilde mijn ogen niet sluiten. Mijn missie op aarde was nog niet afgelopen. Ik vocht terug dankzij de steun van mijn familie. Ook al ben ik nu een voltijds diabeticus en moet ik elke dag een batterij pillen slikken, toch heeft de ziekte een helende invloed gehad. Ik nam me voor nog enkel die zaken te doen die me nuttig of zinvol leken. Doorstoten naar de essentie van de dingen, naar de kern van de liefde en de muziek en alle 'bullshit' met het grote huisvuil meegeven.'

Rea's zoektocht naar zijn catharsis van de ziel begon met de cd's 'Stoney Road' (2002) en 'The Blue Jukebox' (2004), waarop hij al mijlenver afdreef van zijn vroegere popimago. Maar het was op zijn ziektebed dat de contouren van 'Blue Guitars' werden uitgetekend. 'Toen ik in het ziekenhuis lag, sloot ik mijn ogen en dacht ik hoe ik me zou voelen in een continent als Afrika. Ik beeldde me in dat ik een Afrikaan was die als slaaf gevangen genomen wordt en van de zweep krijgt. En ik leefde me zo diep in die rol in dat ik de slagen haast kon voelen. Het was net als een acteur die in de huid van zijn personage kruipt. Ik ben definitief in de huid van de blues gekropen en zal die nooit meer afschudden.'

Rea nam zich voor om elf albums op te nemen waarop hij telkens een bepaalde bluesstijl zou belichten. 'Niet vanuit een opvoedend standpunt, maar vanuit een diepe liefde voor de stijl', zegt hij. Hij besliste een maand uit te trekken voor elke cd en de twaalfde maand te symboliseren door een dvd over het opnameproces. 'Verder wilde ik ook mijn schilderijen aan de muziek koppelen. Zowel uit mijn muziek als uit mijn beelden moet blijken hoeveel de gitaar voor me betekent.'

'Blue Guitars' behandelt de hele bluesgeschiedenis van de West-Afrikaanse wortels tot en met de 21ste eeuw. Elf cd's lang verkent de zanger-gitarist verschillende bluesstijlen gaande van Chicago, Memphis, latin tot gospel blues en voorziet hij ze van een eigen input. Rea nam ook geen vrede met covers, het moesten eigen songs zijn.

Was het geen onbegonnen werk om 130 songs in amper 11 maanden tijd op te nemen? 'Absoluut niet', lacht Rea. 'Het was de beste tijd van mijn leven. Ik voelde me zo bevrijd. De geest was gezuiverd van alle ballast maar vol van ideeën. Mijn vrouw en kinderen hadden me best wat meer willen zien, maar ze beseften ook wel hoe belangrijk het was voor mijn mentale gezondheid. Mijn vrouw weet ook dat ik geen man ben die vanuit zijn schommelstoel de wereld inkijkt en een boekje leest. Ik moet een doel hebben. Op een dag vroeg ze me om wat op te ruimen. Zo vond ik onderin een schuif een plaat van de blueszangeres Rosetta Thorpe die ik in 1972 had gekocht. Plots vielen alle puzzelstukken van mijn leven in elkaar. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik besefte dat ik die plaat al meer dan 30 jaar niet meer had gehoord. Mijn leven kwam in een rotvaart door mijn geest gerend. Wat had ik al die tijd uitgestoken?'

Rea weet nu als geen ander dat het leven veel meer is dan schone schijn. Hij had vroeger een voorliefde voor Ferrari's en mooie maatpakken, maar hij is vandaag slechts een schim van dat verleden. 'Ik leid nu een zeer teruggetrokken leven. Ik laat me omringen door groen en hoef geen dure horloges, kleren of auto's meer. Muziek maken, schilderen en bij mijn familie zijn, dat telt. In The Sol Mill, mijn verbouwde watermolen in de buurt van Windsor, voel ik me tot rust komen. Ik kan er componeren, vrienden ontvangen en muziek spelen.'

Een mens vraagt zich af hoe Rea via de blues in de hitparades belandde om daarna weer in de helende armen van de blues terecht te komen. 'Wel, ik heb het gedaan. Maar ik besef wel dat ik in een bevoorrechte positie verkeer. Ik heb in mijn leven zo'n 30 miljoen albums verkocht en 25 jaar succesvol kunnen toeren. Ik heb goed maar verstandig geleefd en daardoor hoef ik nu niet meer te werken. Let wel, ik moet geen gekke dingen doen, anders is het snel afgelopen.'

Rea onderneemt momenteel zijn laatste tournee onder zijn eigen naam. 'In de toekomst maak ik deel uit van The Fire Flies en dan hoef ik mijn hits ook niet meer te spelen. Dan volg ik nog enkel mijn blueshart. Mijn gezondheid laat het niet meer toe om grote wereldtournees te ondernemen. Toeren is nochtans een droomjob, maar ik heb er wel een ander lichaam voor nodig. Ik weet echt niet wat de toekomst zal brengen en net daarom wil ik de risico's zoveel mogelijk beperken. Ik wil met een klein gezelschap de boer op en dan kunnen we twee of drie dagen optreden waarna ik vier of vijf dagen thuis kan rusten. Zonder muziek zou ik niet kunnen leven.'

@ endpremium

Chris Rea speelt woensdagavond in Vorst Nationaal in Brussel 'Blue Guitars' is uit op Edel Records in een verdeling van V2 Records.

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud