Steven De Bruyn stelt Belgisch-Arabisch project 'Sahara Blues' voor

(tijd) - De komende twee weken concerteert het traditionele ensemble Bab Sahara met een programma dat blues verbindt met woestijnklanken. In 2002 trok de mondharmonicaspeler Steven De Bruyn, de percussionist Abdella Bhaija en de saxofonist Walter Baeken naar de Sahara. Het drietal legde er samen met Bab Sahara de basis voor het tot de verbeelding sprekende Sahara Blues waarmee ze nu door ons land trekken.

Het is al de tweede keer dat Steven De Bruyn met zijn Sahara Blues-karavaan door Vlaanderen trekt. De Marokkaanse Belgen Adbelhadi Illi (bas), Abdellah 'Marrakchi' Bhaija (djerbouka), Jamel Moussaid (drums) krijgen versterking van Bab Sahara-leden Mohamed Bounani (zang/percussie), Amma Bounani (zang, dans) en M'Barka Mninija (zang, handpercussie, dans), terwijl De Bruyn (buiten mondharmonica ook elektronica) en Baeken (tenor- en sopraansax) voor de 'pure' westerse inbreng zorgen. Opmerkelijke nieuwkomer en belangrijk voor de meer melodieuze omkadering is Mohamed Marwane, die zowel ud (luit), ney (fluit) als elektrische gitaar bespeelt.

De tournee trekt o.a. langs de Handelsbeurs in Gent en de culturele centra van Mol, Lier, Sint-Niklaas en Bornem.

Steven De Bruyn: 'Ik ben zo enthousiast over Sahara Blues dat ik mijn platenbaas heb kunnen overhalen heel het project deze keer op te nemen. We trekken tussen de concerten door de opnamestudio in voor een cd. We hadden elkaar al anderhalf jaar niet meer gezien, dus was het eerst opnieuw aftasten. Maar al snel zat iedereen weer op de goeie golflengte. Dit is een project waarin je moet kunnen verdwalen om het op een overtuigende manier te kunnen brengen. Het gaat dan ook om meer dan alleen maar muziek maken met mensen uit een andere cultuur. We drinken samen thee en communiceren zowel in het Frans, Nederlands, Engels als Spaans, met de Arabische moedertaal van enkele leden op de achtergrond. En we slagen erin onze gevoelens over te brengen. Door onder meer samen dingen te doen, begin je elkaar ook veel beter aan te voelen, wat zich automatisch laat voelen tijdens het musiceren. Ik herinner me nog goed dat ik mijn mondharmonica voor het eerst in hun gezelschap uitpakte en begon te spelen. En het mag clichéachtig klinken, maar het voelde zo vanzelfsprekend aan. Mochten we elkaar voor het eerst in een repetitiehok in België ontmoet hebben, dan was het beslist anders gelopen.'

Met El Fish of Virus B-23 heeft Steven De Bruyn al bewezen geen muzikale purist te zijn. Ook bij Sahara Blues worden grenzen overschreden die leiden tot een meeslepende trip van oerblues tot techno met ruimte voor solo- en ensemblewerk. Spirituele intro's drijven via oosterse ritmes naar een gevoel van trance dat zowel lichaam als geest aanspreekt. De Bruyn: 'De leden van Bab Sahara maken eigenlijk muziek die op een heel organische manier totstandkomt. Ze spelen veel op festivals en feesten, waardoor het improvisatorische karakter sterk aanwezig is binnen een vaste structuur. Wij zijn veeleer gewend om - soms zelfs té - flexibel om te springen met muziek, daartussen zoek je dan de beste vorm om tot een goed resultaat te komen. Ik ben echt benieuwd wat dit in een studio zal geven, want die muzikanten zijn een directe communicatie met het publiek gewoon.'

Het spelen met muzikanten uit een andere cultuur werkt verruimend. Voor De Bruyn was de ontmoeting met Bab Sahara ook een kennismaking met een nog oudere vorm van de blues. De Bruyn: 'Ik heb met blues mijn eerste muzikale stappen gedaan en gaandeweg heb ik ook met allerlei oosterse toonladders geflirt. Toen ik in de Sahara zat, kwam ik in aanraking met een nog meer pure en oudere vorm van de blues met roots in onder meer Mauretanië. Hier kennen we nog te veel de Amerikaanse variant, maar wie goed luistert, belandt automatisch in Noord-Afrika. Daar ligt de bakermat die in heel wat streken nog steeds aanwezig is. De eerste keer dat we samenspeelden, had de zanger nog nooit een saxofoon gezien. Nu is hij er aan gewend. En ook wanneer ik allerlei effecten op mijn mondharmonica zet, merk ik dat ze het best kunnen plaatsen en leuk vinden. Eigenlijk werk ik bij Sahara Blues met drie werelden samen: de Belgen die zoveel mogelijk willen experimenteren, de 'Sahariens' die hun wortels trouw blijven en de Marokkaanse Belgen die popmuziek, jazz of raï moeiteloos kunnen linken met hun traditionele muziek. Twee van hen hebben ooit nog een technoband gehad, om maar een voorbeeld te geven. Maar op die manier creëer je wel een wereld die je laat zweven.'

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud