Beck / 'Guero'

Geffen/Interscope/Universal

(tijd) Een metamorfose moet je van Beck niet meer verwachten. De kleine 'Loser' die met het folk-hopalbum 'Odelay' plots een sexy funkster werd en later met het introverte 'Mutations' een prachtige cd met verstilde, aan The Beatles verwante miniatuurtjes afleverde, was met zijn creatieve collages een van de meest relevante artiesten van de jaren negentig. De voorbije jaren is hij blijven knippen en plakken, maar daarbij stootte hij steeds vaker op zijn eigen verleden. In het geval van 'Guero' is dat echter allesbehalve problematisch. Met de Dust Brothers opnieuw achter de knoppen, hangt de geest van het samplegekke 'Odelay' natuurlijk in de lucht, maar Beck slaagt er eveneens in, zij het op een meer onderhuidse manier, zijn andere muzikale trips te laten doorklinken. Voel de bossa nova-feel van 'Missing' en denk aan 'Mutations', hoor de tamboerijnen en de akoestische gitaren op 'Scarecrow' en haal herinneringen op aan de folkwortels van dit buitenbeentje. Het gaat alle kanten uit, maar geen enkele kant die niet Beck is. 'Guero' klinkt funky ('Que Onda Guero'), poppy ('Girl'), groovy ('Hell Yes'), exotisch, hectisch en eclectisch, én toch laid back. Een 'best of' met originele nummers, als het ware. Mocht 'Guero' tien jaar eerder verschenen zijn, dan was het overal een van de platen van het jaar.

TPe

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud