Chris Stills / 'Chris Stills'

V2

(tijd) Enige bedachtzaamheid is aan te raden wanneer artiesten of groepen hun tweede of derde album titelloos laten. Dat klinkt vaak alsof er een carrière opnieuw gelanceerd moet worden. Ook voor Chris Stills, de zoon van Stephen Stills - van Crosby, Stills, Nash en Young - en de Franse zangeres Véronique Sanson, is dat het geval. Maar hij heeft een excuus: er liggen liefst zeven jaar tussen het verschijnen van debuut '100 Year Thing' en zijn opvolger. Ondertussen is hij wat volwassener en zelfzekerder geworden. Dat kon je al merken toen hij onlangs opende voor Tom McRae in de AB. Op zijn nieuwste probeert hij de afstand tussen zijn moeder- en zijn vaderland te overbruggen, onder meer door ook enkele Franstalige nummers op te nemen. Maar de zwierige taal van Molière ligt de zanger niet zo goed, zoals blijkt uit up-tempotracks als 'La fin du monde' of 'Deuxième chance'. Stills treft wel raak wanneer hij zijn zachtmoedige, melancholische stem leent aan een licht swingende deun als 'Landslide', een vlucht violen opduikt en zijn zangpartijen Jeff Buckley-gewijs verre horizonten opzoeken. Stills was overigens goed omringd tijdens de opnames. Voor de Franstalige tracks kreeg hij een helpende hand van lokale liedjesschrijvers. Ryan Adams stak een handje toe op 'For You'. Maar voor gevoelige composities als 'When the Pain Dies Down' en 'Story Of a Dying Man' mag hij de eer volledig zelf opstrijken.

TPe

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud