Garbage / 'Bleed Like Me'

A&E/Warner

Gestart als het hobbyproject van de succesvolle grunge-producer Butch Vig heeft Garbage inmiddels een erg hobbelig parcours afgelegd. Shirley Manson mocht zich in de schoot van ervaren studiopersoneel ontpoppen tot een sexy rockvamp en de band werkte hardnekkig aan een livereputatie. Dat gebeurde met vallen en opstaan, want na het prima debuut, kwam er een album met vooral afkooksels van dat prima debuut ('Version 2') en één met zo'n groot noch-vis-noch-vlees-gehalte dat een bezinningsperiode zich opdrong ('Beautiful Garbage'). De groep was de panache en de focus van de enthousiaste begindagen kwijt. Op 'Bleed Like Me' grijpt Garbage tenminste terug naar de schrandere gitaren van weleer, getuige tracks als 'Bad Boyfriend', 'Right Between the Eyes', 'Why Do You Love Me' en 'Boys Wanna Fight'. Het effectbejag is nog steeds prominent aanwezig, maar je stoort je er minder aan. Enerzijds omdat Vig en co vakmensen zijn en weten hoe groepsdynamiek werkt. Anderzijds omdat de nummers geloofwaardiger klinken, een gevolg van de moeilijke ontstaansgeschiedenis van deze plaat: Manson stapte uit haar relatie, Vig zelfs een poosje uit de groep. Een en ander resulteert in hun meest confessionele album, waarmee niet gezegd is dat Manson een uitstekende tekstschrijfster is. In 'Sex Is Not the Enemy' zingt ze dat een revolutie de oplossing is, maar dat is het in dit particuliere geval toch niet helemaal. 'Bleed Like Me' doet geen enkele poging meer om te innoveren. De oude succesformule wordt herkauwd en opgewaardeerd. Zelfs de stemvervormers zijn terug.

TPe

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud