Neil Young / 'Prairie Wind'

Reprise/Warner

(tijd) 'If you follow every dream, you might get lost', behoedt Neil Young het hoofdpersonage van 'The Painter' voor toekomstig onheil, en onrechtstreeks ook zichzelf. Zijn nieuwe album 'Prairie Wind' is zoals het een akoestisch album betaamt een introspectief schouwtoneel vol onvervulde verlangens, zoete dromen en - waarom niet - ook een flinke geut nostalgie. Opgeluisterd door een tijdloze pedal steel, piano, af en toe wat mondharmonica en zijn uit de duizend herkenbare melancholische stem dwingt hij de luisteraar ook echt naar zijn nummers te luisteren, zoals een wijze grootvader die met een natuurlijk gezag verhalen vertelt aan zijn kleinkinderen. Berustend, maar met milde passie. Young wordt in november zestig.

De 'Prairie Wind' waait voor de invloedrijke Amerikaanse liedjesschrijver sinds hij met succes geopereerd werd aan een hersentumor opnieuw gunstiger, en dat hoor je ook. De cd is minder bitter dan de complexere voorganger 'Greendale', een muzikale novelle die de kleinburgerlijkheid van een fictief havenstadje beschreef. Enkele nummers van de cd leunen aan bij de door country beïnvloede folksongs uit het vijf jaar oude 'Silver & Gold', uit 'Harvest Moon', uit 'Comes a Time', uit 'Harvest'. Mijmeringen over leven en dood (vooral die van zijn vader), over familie en vrienden die overblijven bepalen de teneur. Op het uitgesponnen titelnummer probeert de protagonist zich te herinneren wat zijn vader heeft gezegd 'before too much time took away its head'. Young maakt ons deelgenoot van zijn jeugd op het oude boerenerf, maar hij geeft je nooit de indruk een voyeur te zijn. Hij zingt het nummer verbetener dan op de andere tracks, maar het mededogen blijft, balancerend tussen zijn eigen gitaar, tamboerijn, sporadisch wat blazers en een koortje met onder meer Emmylou Harris (die ook al te gast was op 'Silver & Gold').

Je zou kunnen beweren dat het allemaal wat sentimenteel klinkt, maar als er iemand het recht heeft om af en toe eens in de schommelstoel achterom te kijken, dan is hij het wel. Je vergeeft het hem ook wanneer sterke tracks als 'Falling Off the Face of the Earth', 'It's a Dream' en 'This Old Guitar' eerst nog vrij kalm voorbij dobberen, maar daarna langzaam groeien en hun geheimen prijsgeven. Die liggen dieper begraven en zijn donkerder dan hun brave muzikale invulling doet vermoeden. Naast een heel persoonlijke plaat is 'Prairie Wind' een cd over een wereld, die op de dool is en waar niemand zijn plaats vindt. Het ligt er niet vingerdik bovenop en soms missen we die meer expliciete uithalen wel, maar op een plaat die opgenomen is in Nashville, Tennessee heb je er begrip voor dat Young niet per se wil bewijzen dat hij ook bompa grunge is.

TPe

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud