The Kills / 'No Wow'

Domino/Munich Records

Jamie Hince en Alison Mosshart - Hotel en VV voor de fans, The Kills voor de platenboer - hebben ondervonden dat ze hun geluid extremer, scherper en meedogenlozer kunnen maken door dingen weg te laten. Maar 'No Wow' is niet alleen compacter dan het twee jaar geleden verschenen debuut 'Keep On Your Mean Side', het klinkt ook oprechter. Devoter zelfs.

Hince was voor hij Mosshart ontmoette een doodgewone Londenaar, nihilistisch en wat zelfingenomen. Hij had wel een missie, maar wist niet goed wat die inhield. Mosshart was voor ze bij Hince introk een punkmeid uit Florida. Ze ging als zangeres weleens uit de bol op een podium, maar steeds op andermans muziek. Pas toen ze samenspanden als The Kills durfden ze hun vertrouwen leggen in hun muzikale oerinstincten. Hun debuut was overtuigend als muzikaal mission statement, maar het miste tegelijk nog wat richting. Op 'No Wow' maakt het duo dat ruimschoots goed.

De drummachine is cruciaal en tikt als een tijdbom onder elke track. Maar ontploffen doet deze minimale garagerocktrip nergens, en net dat maakt van 'No Wow' een van de spannendste releases van het nog jonge jaar. Monotonie klonk zelden opwindender, gevaarlijker. Zeker wanneer de stemmen van Hince en Mosshart tegen elkaar aanschurken (Jon Spencer meets Polly Jean Harvey), zoals op het nihilistische 'Love Is A Deserter' of op de discopunksingle 'The Good Ones', hangen er fysieke sensaties in de lucht. 'Get the guns out', klinkt hier als een bevel. Muziek zonder lijden lukt The Kills niet.

Het album is het resultaat van een schrijfsessie in het mythische Benton Harbour, Michigan, een spookstad op anderhalf uur rijden van Chicago. De groep gaf zich, ver weg van hun hectische Londense thuishonk, genoeg tijd, zodat ze later tijdens de opnames niet verloren zouden lopen. Die opnames vonden vlak daarna plaats in een Newyorkse studio waar men in de jaren vijftig nog pornosoundtracks inblikte. Omringd met materiaal 'stammend uit W.O. II' wachtte het duo net zo lang tot de muziek in hun hoofd vroeg om gevangen te worden. Eens opgenomen, was er geen weg terug. De productie hielden ze stevig in eigen handen zodat niemand hun instincten en 'gut feeling' er zou uitfilteren. Enkel het zachter kabbelende 'Rodeo Town' valt uit de toon in dit salvo van grooves, die sober én hard in de maag gemikt worden.

The Kills hebben op 'No Wow' hun muzikale contouren verscherpt, zonder hun wortels (Joy Division, Suicide, Sonic Youth, Patti Smith en PJ Harvey) te euthanaseren. Het logische gevolg is garagerock op het scherpst van de snee. Snelle beslissers worden beloond met een gelimiteerde dvd van 45 minuten, gefilmd door de bandleden zelf tijdens de vorige tournee en de opnames van 'No Wow'. Geloof hen niet als ze roepen: 'This ain't no wow no more!'

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud