Caché

Van Michael Haneke. Met Daniel Auteuil, Juliette Binoche, Maurice Bénichou, Annie Girardot, Lester Makedonsky, Bernard Le Coq, Walid Afkir.

(tijd) Aan de oppervlakte lijkt er niets aan de hand. Het leven gaat zijn gewone gangetje voor Georges en Anne Laurent. Ze wonen in een sjiek herenhuis in Parijs, besteden hun tijd elk aan een boeiende en goed betaalde carrière en hebben een tienerzoon die in een goed aangeschreven school klaargestoomd wordt om zijn eigen plaats in te nemen in de samenleving. Dat comfortabele bestaan wordt echter ondermijnd wanneer ze op een dag een videotape in de bus vinden. Hij bevat een statisch shot van hun woning en is gewikkeld in een bloederige kindertekening.

De zielenrust van de Laurents is meteen voorgoed weg. En de sleutel tot het mysterie ligt bij Georges, die geplaagd wordt door nachtmerries en jeugdherinneringen over een Algerijnse jongen die zijn ouders in de jaren 60 onder hun hoede hadden genomen en die op een dag plots geen deel meer uitmaakte van hun gezin. Een slecht geweten dat zich niet laat onderdrukken? Een collectief koloniaal schuldgevoel dat zich expliciet manifesteert? De angst die we als rijkelui delen dat onze welvaart bedreigd wordt door krachten van buitenaf? Of gewoon het werk van een uitermate geslepen vijand die Georges Laurent op een fijnzinnige manier psychologisch kapot wil krijgen?

Haneke laat alle interpretaties open (de film heet niet voor niets 'Caché') en heeft voor zichzelf waarschijnlijk ook geen sluitende verklaring verzonnen. Wat telt, is het ongemak dat de videotape veroorzaakt, de knagende onrust die zich meester heeft gemaakt van het leven van Georges en Anne Laurent en de reacties die dat gevoel veroorzaakt. De Laurents mogen alles op een rijtje hebben en niets ontberen, gelukkig lijken ze allerminst. In plaats van steun te zoeken bij elkaar, begint het echtpaar elkaar steeds meer af te blaffen. Ze mogen dan wel hetzelfde huis delen, praten doen ze eigenlijk nooit.

Het zal wel geen toeval zijn dat Haneke net een modern communicatiemiddel kiest (een videotape) om de vinger op de zere wonde te leggen en zijn hoofdpersonages een beroep geeft (hij is presentator van een boekenprogramma, zij werkt in een uitgeverij) dat alles met overdracht van informatie te maken heeft. Intellectueel is het leven van deze personages genoeg ontwikkeld, maar de kern ontbreekt. Ze staren zo diep naar hun eigen navel en zijn zo verstard in hun gewoontes en hun angst dat er in wezen geen uitweg is voor hen, een gevoel dat Haneke trouwens knap verbeeldt door de strakke stijl waarin hij zijn film verpakt.

Dat 'Caché' niet bepaald overloopt van emotie en de kijker dwingt om de afstand tussen hem en de personages zelf in te vullen, zijn we intussen van de Oostenrijker gewoon. Een bijzonder confronterend werkstukje van een regisseur wiens zwartgalligheid meer gerechtvaardigd is dan we zouden willen. RN

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud