Corpse Bride

Van Tim Burton & Mike Johnson. Met de stem van Johnny Depp, Helena Bonham Carter, Emily Watson, Tracey Ullman, Paul Whitehouse, Joanna Lumley, Albert Finney, Richard E. Grant, Christopher Lee.

(tijd) Timing is alles in het leven en dat geldt ook voor cinema. Nauwelijks een week nadat Wallace & Gromit met veel terechte trots hun eerste langspeelavontuur kwamen voorstellen, krijgen we met 'Corpse Bride' alweer een andere poppenfilm in de zalen. Gemaakt volgens hetzelfde stop-motionprocédé (24 beeldjes per seconde, die de poppetjes telkens een onooglijk klein beetje doen bewegen), zij het met kunststof in plaats van plasticine. De film heet trouwens voluit 'Tim Burton's Corpse Bride', wat een en ander op slag duidelijk maakt. Tim Burton liet zich al veel eerder opmerken als een romantische ziel met een gotische verbeelding en in dit eigenaardige liefdesverhaaltje brengt hij die twee passies dichter samen dan ooit.

Het hoofdpersonage, de verlegen en zachtaardige Victor, heeft veel moeite om de trouwgeloften correct uit te spreken en de priester weigert om het huwelijk tussen hem en de al even lieve Victoria te bezegelen tot de jongen het wel voor elkaar krijgt. Maar als hij in het bos loopt te oefenen, doet hij per toeval een begraven bruid uit de dood ontwaken. Burton tapt voor 'Corpse Bride' uit hetzelfde vat als 15 jaar geleden met 'Beetlejuice', een confrontatie tussen een wereld die grauw, dor en onmenselijk lijkt en een bruisend dodenrijk dat wel vol kleur en energie hangt.

In tegenstelling tot diezelfde 'Beetlejuice' heeft Burton het echter moeilijk om ook een hele film te vullen met die verbeelding, wat meteen ook het fundamentele verschil uitmaakt met de charmante huis-, tuin- en landgoedhorror van Wallace & Gromit.

Laten we wel wezen: op visueel vlak is 'Corpse Bride' een onmiskenbaar pareltje. De personages met hun lange ledematen en gevoelsgeladen gezichten, de wonderlijke landschappen vol ragfijne details die de indruk geven te zullen afbreken als je te hard in de richting van het scherm ademt, de delicate bewegingen van alle figuurtjes (met als hoogtepunt het quatre mains tussen Victor en de Corpse Bride), je zit er met open mond naar te kijken.

Maar omdat veel van de grapjes die 'Big Fish'-scenarist John August en zijn medeschrijvers verzinnen, vlak op hun gat vallen, moet 'Corpse Bride' het te veel hebben van die wervelende design en te weinig van een sprankelende plot of begeesterde vertelstijl. RN

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud