De Kus

Met Marie Vinck, Fedja van Huêt, Hilde Van Mieghem, Jan Decleir, Ides Meire, Veerle Baetens, Josse De Pauw, Els Dottermans, Falke Van Der Schueren, Axel Daeseleire

(tijd) Wat moet een mens met een film als 'De kus'? Hilde Van Mieghem heeft er nooit twijfel over laten bestaan dat ze de inspiratie voor haar eerste langspeelfilm uit haar eigen leven heeft gelicht. Net zoals Sarah, haar zestienjarige hoofdpersonage, moest ze afrekenen met een moeder die haar liefde enkel met geweld kon uiten.

Ik moet er niet aan denken wat zo'n opvoeding teweegbrengt, maar eigenlijk maakt het niets uit of 'De kus' uit het leven gegrepen is. Van een film mag je verwachten dat hij in anderhalf uur tijd een verhaal vertelt waar de kijker in kan geloven zonder dat hij op de hoogte is van de achtergrond, en daar slaagt Van Mieghem nooit in. Haar film speelt zich af in een wereld vol mensen die ofwel zwart ofwel wit zijn en vaak beide. Dat de Hollandse pooier bij wie Sarah terechtkomt een masker van charme en medevoelen opzet om zijn prooi te lokken, daar kunnen we nog inkomen, ook al krijgt hij soms wel heel kitscherige dialogen in de mond gelegd ('Laat u door niks of niemand tegenhouden. Nooit.'). Het probleem is dat de andere figuren al evenzeer op wandelende schaakborden lijken. Het ene moment is Sarahs vader de tolerantie en het begrip zelve, een man die zijn dochter levenswijsheid probeert bij te brengen aan de hand van operamuziek. Het volgende is zijn humeur compleet omgeslagen, gooit hij haar teddybeer uit de auto (Verlies van Onschuld!), boert hij 'Happy Birthday!' en laat hij haar vallen met de woorden 'Ge stinkt! Ik ben vies van u!'.

Als Van Mieghem de kijker de kans had gegeven om Sarahs situatie zelf te ontdekken, dan had 'De kus' een pijnlijk coming of age-verhaal kunnen worden. Nu stapelt ze de ellende en onmenselijkheid zo bot op elkaar dat het bijna satire wordt. De toon wordt trouwens al meteen gezet. Na nauwelijks een paar minuten wordt Sarah al een eerste keer in elkaar geslagen, een scène die prompt becommentarieerd wordt met een liedje over breuken en blauwe plekken. Om toch op een positieve noot te eindigen: hoofdactrice Marie Vinck is inderdaad een ontdekking.

RN

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud