Modigliani

Van Mick Davis. Met Andy Garcia, Elsa Zylberstein, Omid Djalili, Eva Herzigova, Udo Kier, Hippolyte Girardot, Miriam Margolyes, Lance Henriksen, Peter Capaldi.

(tijd) 'A Beautiful Madness' luidt de ondertitel die regisseur/scenarist Mick Davis verzon voor zijn Modigliani-biografie, waarmee hij meteen al zijn kaarten op tafel legt. Kent u een nog groter cliché dan dat van de gefrustreerde en gekwelde kunstenaar die vecht voor erkenning, maar in alle ellende zijn meesterwerken blijft produceren? Ik ook niet, maar Davis zag er geen graten in om zijn verhaal over de laatste dagen van de Italiaanse schilder Amadeo Modigliani vol te pompen met die goedkope schmalz. Geen probleem voor hoofdacteur Andy Garcia natuurlijk, want die is tegenwoordig al lang blij dat hij de kans krijgt om een hoofdrol te spelen en eens lekker de acteur uit te hangen. De man brengt het er niet eens zo slecht vanaf, maar zijn doorleefde spel doet niks af van de postkaartsfeer die over de film hangt.

We bevinden ons in Parijs anno 1919, een moment waarop de Franse hoofdstad vol artistiek talent loopt dat zich in naam van hun medium een ongeluk zuipt, rookt en neukt. De kansen die ze krijgen om hun situatie te verbeteren zijn schaars en ze wringen die doorgaans ook nog de nek om uit overtuigde integriteit. Modigliani was, als we Davis mogen geloven, de koning van die geniale clochards, een man die zo geplaagd werd door demonen allerhande dat hij blind bleef voor de mensen die het goed met hem voor hadden. Tegenover die charmante/getormenteerde schelm plaatst Davis de jonge Pablo Picasso, toen al een grote naam met een onuitstaanbaar karakter. Picasso speelde het spelletje van de commercie wel mee, wat hem de eeuwige hoon van Modigliani en zijn collega's opleverde.

Dat 'Modigliani' een simplistisch beeld schetst van dat wereldje kunnen we nog door de vingers zien, maar niet dat hij hetzelfde doet met de personages die erin rondlopen. Modigliani's grote liefde Jeanne heeft bijvoorbeeld een bekrompen vader die er niet mee opgezet is dat dochterlief het aanlegt met een Italiaanse jood, laat staan dat ze een kind heeft met hem. 'Je mag me mijn kind niet afnemen', smeekt Jeanne hem toe. 'Ik ben je vader', sist hij met een boosaardige blik terug. 'Ik mag doen wat ik wil.' Aanvankelijk mengt Davis er nog een beetje humor doorheen maar veel te kort en veel te weinig om deze logge pudding verteerbaar te maken. RN

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud