Nobody Knows

Met Yagira Yuuya, Kitaura Ayu, Kimura Hiei, Shimizu Momoko, Kan Hanae, You, Kushida Kazumi, Okamoto Yukiko, Hiraizumi Sei, Kase Ryo

(tijd) Een jongen kijkt in de vroege ochtend naar het gezicht van zijn slapende moeder. Vlak voor ze wakker wordt, rolt een traan uit haar ooghoek. Is het een teken dat ze weet wat gaat gebeuren? Of probeert de regisseur zijn publiek duidelijk wil maken dat het idyllische leven op het punt staat voorgoed te verdwijnen? Het zijn vragen die je als kijker zelf moet beantwoorden, net zoals alle vragen die 'Nobody Knows' oproept. De gelauwerde Japanse cineast Kore-eda Hirokazu (zijn geweldige 'After Life' is intussen ook uit op dvd) is niet geïnteresseerd in verklaringen, net zomin als hij mensen met de vinger wil wijzen of schuldigen zoeken voor de onmenselijke toestanden die hij in zijn film laat zien. Meer zelfs, de situatie waarin de kinderen uit 'Nobody Knows' verkeren, mag dan schrijnend zijn, de sfeer die Kore-eda oproept is dat absoluut niet. Hij probeert het hele verhaal te bekijken door de ogen van zijn jonge hoofdpersonages, en die zien wat hen overkomt als een groot avontuur.

Ze zijn met z'n vieren, broers en zussen die samen in een flat hokken. Niemand weet (vandaar de titel) dat ze met z'n vieren zijn, want toen de moeder zich aanbood om de flat te huren, was enkel haar twaalfjarige zoon Akira bij haar. Als de eigenaar te weten zou komen dat ze een kroost van vier heeft (van evenveel verschillende vaders nog wel), had ze de woonst nooit kunnen krijgen. Behalve Akira mag dan ook niemand de flat verlaten, ook al blijft de moeder soms een paar dagen weg. Maar wat moeten ze doen als ma plots helemaal niet meer terugkomt en enkel een beetje geld heeft achtergelaten en een briefje aan Akira dat hij voor zijn broertje en zussen moet zorgen? Doordat ze verplicht zijn voor zichzelf te zorgen, groeit een hechte band tussen de vier kinderen, en dat is waar Kore-eda zich op concentreert. We zien hoe de kinderen van elkaars gezelschap genieten, groenten en mandarijnen planten en op elkaar steunen om te overleven. Tegelijk is 'Nobody Knows' een verhaal over volwassen worden, want om zijn broertje en zussen te beschermen, is Akira gedwongen de onschuld en zorgeloosheid van zijn kindertijd te laten varen en af te rekenen met de harde buitenwereld.

Maar vooral door de manier waarop Kore-eda zijn verhaal vertelt en zijn jonge acteurs begeleidt, dringt de film zo diep in je huid. Kore-eda laat de achtergrond bijna volledig open (waarom is het bijvoorbeeld een probleem om vier kinderen te hebben?) en verplicht je zo de details zelf in te vullen. Je moet ook zelf lezen wat op de gezichten van de kinderen staat en wat zich in hun gedachten afspeelt, waardoor je vanzelf hun leefwereld binnenglijdt.

'Nobody Knows' verbloemt de realiteit niet, maar waar iemand als Michael Haneke kil de nadruk zou leggen op de grauwheid van dit (overigens waar gebeurde) verhaal, kiest Kore-eda een delicatere weg. IJzersterke cinema. RN

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud