The Manchurian Candidate

Naar de gelijknamige roman van Richard Condon / Met Denzel Washington, Liev Schreiber, Meryl Streep, Jon Voight, Kimberly Elise, Jeffrey Wright, Ted Levine, Bruno Ganz, Simon McBurney, Vera Farmiga

(tijd) De wereld zag er anders uit toen Richard Condon in 1959 zijn roman 'The Manchurian Candidate' publiceerde. Drie jaar later, toen John Frankenheimer het boek in een opgemerkte film goot, hadden de meeste mensen nog steeds een stevig vertrouwen in hun regering. Het Amerikaanse volk, en bij uitbreiding de hele Westerse wereld, was verenigd tegen één grote rode vijand en de leiders toonden met integer opgeheven hoofd de weg. De praktijken en samenzweringen die in 'The Manchu-rian Candidate' beschreven worden, kwamen dan ook als een enorme schok.

Het idee dat onze leiders (om het even cru te stellen) in de eerste plaats voor hun eigen belangen opkomen en zich vooral niks aantrekken van de gewone man, komt intussen al lang niet meer aan als een uppercut. De moord op JFK, het Watergate-schandaal, de Enron-toestanden, van het onwrikbare vertrouwen in de politiek blijft maar bitter weinig meer over.

Jonathan Demme doet in zijn versie van 'The Manchurian Candidate' flink zijn best om het verhaal te updaten. Majoor Bennett Marco, de spil van het hele verhaal, verdiende zijn strepen niet langer in de Koreaanse oorlog maar in de woestijn van Koeweit. En de titel verwijst nu naar een multinational, Manchurian Global, waarmee Demme de hechte band tussen de politieke leiders en de economische machthebbers wil illustreren. Voor het overige is de plot ongeveer dezelfde gebleven. Marco lijdt aan nachtmerries die de legerdokters toeschrijven aan post-traumatische stress, maar zelf begint hij te vermoeden dat er iets veel meer sinister aan de hand is. En de enige die hem kan helpen, is een jonge sergeant die deel uitmaakte van zijn peloton en nu aan een veelbelovende politieke carrière bouwt.

Demmes versie van 'The Manchurian Candidate' heeft genoeg troeven in huis om een bezoekje te verdienen. Het script van Dan Pyne staat als een huis en neemt bijvoorbeeld ook de rol van de media op de korrel. Demme pakt het bovendien heel subtiel aan, met een constante stroom details en informatie die zich op de achtergrond afspelen maar zich niettemin in je geest nestelen (let bijvoorbeeld op de radio-uitzendingen). Maar alles bij elkaar vindt hij eigenlijk nooit een antwoord op de vraag waarom Condons roman opnieuw verfilmd moest worden. Om aan te tonen dat we in de 40 jaar sinds Frankenheimers versie geen spat veranderd (laat staan verbeterd) zijn? Wie daar sowieso nog niet van overtuigd was, zit echt wel met zijn hoofd in het zand.

RN

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud