Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit

Van Nick Park & Steve Box. Met de stem van Peter Sallis, Ralph Fiennes, Helena Bonham Carter, Peter Kay, Nicholas Smith, Liz Smith, John Thomson

(tijd) We weten ook wel dat journalisten objectief horen te zijn, maar hoe kan je Wallace & Gromit minder dan fantastisch vinden? Nick Park, een van de kopstukken van de vermaarde animatiestudio Aardman, verzon de personages ooit voor zijn eindwerk op de kunstacademie en ze vonden meteen hun weg naar het Britse culturele erfgoed. 'A Grand Day Out' (een reisje naar de maan om kaas te halen), 'The Wrong Trousers' (problemen met een mechanische broek en een criminele pinguïn), 'A Close Shave' (de speurtocht naar een mysterieuze schaapnapper), hun 'Cracking Contraptions' (tien korte filmpjes rond Wallaces waanzinnige uitvindingen), het waren stuk voor stuk niet enkel staaltjes van uitzonderlijk vakmanschap maar ook van aanstekelijke humor en aandoenlijke nostalgie.

We wisten echter niet goed wat we moesten denken toen we hoorden dat de kale kerel en zijn intelligente hond de overstap zouden wagen naar het witte doek. 'Chicken Run', de eerste plasticinefilm die Aardman samen met de Hollywoodstudio DreamWorks had geproduceerd, smaakte prefab-Amerikaanser dan wij hadden gewild en het risico bestond dat Wallace & Gromit een dergelijke behandeling niet zouden overleven. Dat Park erin geslaagd is ondanks de inbreng van DreamWorks de eigenheid van zijn geliefde helden te bewaren, is dan ook een heuse triomf.

In hun eerste langspeelfilm nemen Wallace & Gromit het op tegen een konijnenplaag en een monsterachtig knaagdier, die het allebei gemunt hebben op de groenten van het dorp. Binnenkort vindt daar de jaarlijkse groentewedstrijd plaats en iedereen is doodsbang dat zijn/haar potentiële prijswinnaar opgepeuzeld wordt.

De doorsnee-Amerikaanse animatiefilm doet niets liever dan lukraak knipogen naar allerlei films, tv-series en andere popfenomenen. Nick Park en zijn coregisseur Steve Box doen dat ook, maar ze zorgen er tegelijk voor dat die verwijzingen ergens op slaan. Ze vatten 'The Curse of the Were-Rabbit' op als een gothisch griezelverhaal uit de oude doos, wat hun de gelegenheid biedt veel sfeer en occasioneel ook een ideetje over te nemen uit allerlei monsterfilms. 'King Kong', 'Jaws', 'Jurassic Park', het zit er allemaal in maar omdat die referenties vermengd zitten in een geïnspireerd script en een rist andere grappen lopen ze de film niet in de weg.

De grootste troef van Wallace & Gromit blijft (bij gebrek aan een beter woord) hun gezelligheid, het feit dat je de vingerafdrukken kunt zien staan op de plasticine figuurtjes en alles zich lijkt af te spelen in een wereld die tussen de jaren 50 en nu is blijven hangen. Park en Box willen niet per se bewijzen dat ze slimmer zijn dan hun publiek maar wel dat ze hun personages ernstig nemen. De expressieve figuurtjes, de eigenzinnige humor, de tijdloze charme, de bewust onhippe stijl, de barokke vondsten, de briljante gekte, 'The Curse of the Were-Rabbit' neemt alles wat de korte Wallace & Gromit-films zo geweldig maakte en smeert het uit over een breder canvas. Cracking film, Gromit! RN

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud