De realiteit bestaat niet

'A Sudden Gust of Wind'. (@maxpinckers) ©Max Pinckers

Het befaamde fotoagentschap Magnum had Max Pinckers al omarmd. Nu heeft ook het zakenblad Forbes de Brusselse fotograaf gespot. En hij was niet eens geslaagd voor zijn eerste ingangsexamen.

Hij kende Forbes alleen van de rijkenlijstjes, geeft Max Pinckers toe terwijl hij in de keuken van zijn atelier in Schaarbeek een boterham smeert. Een mail bracht daar vorige week verandering in. Het Amerikaanse zakenblad liet weten dat de 28-jarige Brusselaar is opgenomen in ‘30 under 30’, een lijstje veelbelovende jonge kunstenaars uit Europa. ‘Ondanks het gebruik van extra rekwisieten en licht blijven zijn foto’s opmerkelijk trouw aan de documentairefotografie’, klonk het.

Maar Pinckers laat zijn hoofd niet op hol brengen. Hij is op zijn hoede voor de inflatie aan titels en prijzen voor nieuw talent. ‘Hoe meer je er als jonge kunstenaar in de wacht sleept, hoe sneller je labels opgeplakt krijgt. Je riskeert een soort commodity te worden, iemand met een interessante market value in de ogen van investeerders. Daar moet je voor opletten. Voor je het weet, ben je een speelbal van de markt en doe je enkel nog wat anderen van jou vragen. Dat wil ik niet. Ik wil mijn eigen werk blijven maken.’

Max Pinckers (28) is ‘nominee’ bij het vermaarde fotoagentschap Magnum. De Vlaamse Brusselaar is ook opgenomen in de 30 under 30-lijst van het Amerikaanse zakenblad Forbes. Aan het KASK in Gent, waar hij fotografie studeerde, werkt hij aan een doctoraat over de klassieke fotojournalistiek. Hij noemt zichzelf een documentairefotograaf.

Pinckers gebruikt veel Engelse termen. Daar is een reden voor. Als kind leidde hij een nomadisch bestaan in Azië en Australië. Zijn moeder trok met hem naar Indonesië, India en Australië. Ondertussen verhuisde zijn vader, die ook fotograaf is, naar Singapore. Op zijn twaalfde ging Pinckers bij hem wonen en werd hij naar een internationale school gestuurd.

Op zijn 18de keerde hij terug naar Brussel. Hij wilde fotograaf worden, al wist hij niet goed waarom. ‘Ik was zelfs niet geslaagd voor mijn eerste ingangsexamen.’ Maar de enkele jeugdvrienden die hij had overgehouden aan zijn zomers als kind in Brussel, trokken allemaal naar het KASK in Gent. En hij wilde dicht bij hen zijn.

‘A Sudden Gust of Wind.’ ©Max Pinckers

Het jaar erop lukte het wel. In 2012 studeerde hij af met een fotoreeks over de invloed van Bollywood op India. Hij bundelde zijn eindwerk in een boek dat hij zelf financierde en opstuurde naar een handvol buitenlandse fotografen naar wie hij opkeek. De Britse Magnum-fotograaf Martin Parr schreef een jubelende recensie over ‘The Fourth Wall’.

De anekdote getuigt van ambitie en ondernemerschap. ‘Ik vond mijn werk de moeite waard om gezien te worden, ja’, zegt Pinckers glimlachend. ‘En het belang van ondernemerschap heb ik wellicht ingezien op school in Singapore. Ik zat er tussen kinderen van rijke ouders. We leerden ons deftig te kleden en voor een publiek te spreken. Op zich hou ik niet van die businessachtige mindset, maar hij heeft me ongetwijfeld beïnvloed.’

Eigen spelregels

Twee jaar geleden klopte Magnum aan. Pinckers is pas het zesde Belgische lid van het vermaarde fotocollectief, en het jongste ooit. Maar hij ziet de erkenning als ‘nominee’ - een tussenstap naar een volwaardig lidmaatschap bij de tempel van de fotojournalistiek - vooral als een overwinning voor de atypische documentairefotografie die hij bedrijft. Pinckers gelooft niet in een objectieve weergave van de werkelijkheid, zoals een fotojournalist die moet vastleggen. ‘Een nieuwsbeeld is altijd gecontextualiseerd. Een fotojournalist mag nog zo hard zijn best doen, zijn beelden blijven een constructie waarin weinig waarheid zit.’

Voor je het weet, ben je een speelbal van de markt. En dat wil ik niet.
Max Pinckers, fotograaf

Terwijl een persfotograaf in opdracht foto’s maakt van actuele gebeurtenissen, kiest Pinckers zijn onderwerpen zelf en creëert hij zijn eigen spelregels. Zijn documentairereeksen, waaraan hij gemiddeld een jaar werkt, grossieren in zwaar gemanipuleerde beelden. Hij ensceneert en belicht zijn beelden overdadig. Dramatiek als antwoord op de bedrieglijke objectiviteit van de klassieke fotojournalistiek.

De voorbije vijf jaar was Pinckers in India, Thailand, Japan en de Verenigde Staten. Hij is pas terug van New York, waar hij zes maanden artist in residence was. Een uitloper van de Edward Steichen Award, die hij vorig jaar won. ‘Ik moest niets maken in New York. Een beetje rondhangen in de stad, musea bezoeken en de kunstscene induiken was voldoende geweest. Maar we kochten de eerste dag meteen een auto en begonnen aan een lange roadtrip door de VS. Razend interessant, met de opkomst van Donald Trump.’

Die ‘documentaire’, zoals Pinckers zijn fotoreeksen noemt, wil hij binnen een jaar af hebben. De rest van zijn tijd gaat naar het doctoraat dat hij voorbereidt in opdracht van zijn oude school KASK, waar hij ook twee dagen per week lesgeeft. Wie denkt dat het geld binnenstroomt bij een fotograaf die door Magnum en Forbes wordt omarmd, vergist zich. ‘Het geld dat ik met de verkoop van mijn foto’s verdien, investeer ik meteen in nieuw werk. Mijn onderwijsjob biedt me financiële stabiliteit. Het KASK is een fantastische steun voor mijn ontwikkeling als fotograaf. ’

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Partner content