Dylan, maar dan zacht en zuiver

©Retna/Photoshot

Nobelprijswinnaar Bob Dylan laat op zijn nieuwe coveralbum vol American standards horen dat hij geen neuzelaar is. ‘De songs zijn bedoeld voor de man in de straat.’

‘Triplicate’ is het eerste Dylan-album sinds de Amerikaanse rocklegende vorig najaar de Nobelprijs voor Literatuur won. Er werd toen veel geneuzeld over de toekenning van de hoogste letterenprijs aan een rockartiest. Een halfjaar later is dat debat nog altijd niet helemaal gesloten. Dat is deels Dylans eigen schuld. Hij heeft nog altijd niet publiekelijk gereageerd. Op het laureatenbanket van het Nobelcomité liet hij in december een kort bedankbriefje voorlezen door de Amerikaanse ambassadeur in Zweden, terwijl punkzangeres Patti Smith een nummer van hem coverde.

Dit weekend is de 75-jarige Amerikaan in Stockholm, voor twee concerten ter ondersteuning van ‘Triplicate’. Woensdag had het Nobelprijscomité voor het eerst contact met hem. De toenadering komt geen moment te laat. Volgens het reglement moest Dylan voor eind juni een lezing hebben gegeven in Zweden, anders kon hij fluiten naar het prijzengeld van 840.000 euro. De lezing komt er voorlopig niet, maar Dylan wil de onderscheiding dit weekend wel in ontvangst nemen. Dat gebeurt onder zijn voorwaarden: wellicht in de catacomben van de Waterfront-concertzaal in Stockholm, en zeker zonder pottenkijkers.

De gecontesteerde winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur blijkt ook nog eens gestopt met schrijven.

Waarom al dat gedoe? Niemand die het weet. In een interview dat vorige week op Dylans website verscheen, rept hij met geen woord over de Nobelprijs. Hij sprak wel opvallend uitgebreid over zijn beweegredenen om met ‘Triplicate’ weer een coveralbum te maken. Een driedubbelaar nog wel. ‘Deze songs zijn bedoeld voor de man in de straat’, zegt hij. Een sneer naar de pedante leden van de culturele fine fleur die het beneden de waardigheid van het Nobelprijscomité vonden om iemand uit de ‘lage’ popcultuur te bekronen?

Na ‘Shadows in the Night’ (2015) en ‘Fallen Angels’ (2016) is dit het derde album op rij waarop de grootste popdichter uit de naoorlogse muziekgeschiedenis songs van anderen interpreteert. Het is bijna ironisch: de zo gecontesteerde Nobelprijswinnaar voor Literatuur blijkt ook nog eens gestopt met schrijven. Maar daar moeten we niets achter zoeken, lezen we in hetzelfde interview tussen de regels. Hij was gewoon nog ‘niet uit-geïnterpreteerd’.

Sinatra-classic

De 38ste Dylan-plaat bevat drie albums met telkens tien songs uit de jaren twintig tot zestig. Ze zijn gerangschikt onder de thematische titels ‘’Til The Sun Goes Down’, ‘Devil Dolls’ en ‘Comin’ Home Late’. Eén - behoorlijk verrassende - constante: Dylan toont zich anderhalf uur lang een uitstekende zanger. Van het geneuzel waarvoor veel muziekfans hem nooit hebben gemogen, is geen sprake. Dylan zingt zacht, zuiver en gefocust, ook in de songs van gevierde vocalisten als Tony Bennett, Frank Sinatra of Billie Holiday.

Bob Dylans cover van Sinatra's 'I could have told you'.

Op ‘Shadows in The Night’ zong en speelde Dylan zijn adoratie voor Sinatra al van zich af. En ook op dit album waagt hij zich op weergaloze wijze aan The Voice. ‘I Could Have Told You’, een Sinatra-classic uit 1959, wordt een breekbaar liefdesliedje over de kras op de ziel van een gekwetste vriend. ‘She’s lying, but you were in love and you didn’t wanna know’, klinkt het zachtmoedig.

Hij neemt zich ook aan ‘The Best is Yet To Come’ onder handen. Het is een sleutelsong uit het oeuvre van Sinatra: niet alleen speelde die de song op zijn laatste concert, de titel inspireerde zijn nabestaanden tevens voor zijn grafschrift. Dylan plaatst het nummer bij de reeks onbezwaarde swingsongs op ‘Devil Dolls’. Wie zijn versie van de jazzstandard één keer heeft gehoord, wil er telkens opnieuw naar luisteren.

Nog zo’n klassieker uit het Great American Songbook, waarmee wordt verwezen naar het jazz- en folkreperoire uit de Amerikaanse muziek tot de opkomst van de rock-’n-roll, is ‘Stardust’. Het nummer werd wereldberoemd in de legendarische ‘War of the Worlds’-radio-uitzending uit 1938. Daarin stuurde Orson Welles fake news over de invasie van marsmannetjes de wereld in, met paniek in sommige Amerikaanse steden tot gevolg. Er bestaan wel 1.500 coverversies van ‘Stardust’, waarvan de bekendste die van Nat King Cole is. Dylan maakt er een ontroerend warme ballade van.

Vermoeden

De kranige bard is in de herfst van zijn carrière een fijnbesnaarde crooner geworden. De vraag is of hij al die mooi gezongen standards ook zal brengen op de zoveelste halte van zijn Never Ending Tour, die hem over enkele weken opnieuw naar ons land brengt? Dit antwoord uit het interview op zijn site doet vermoeden van niet: ‘De melodieën en zanglijnen zijn zo opgebouwd dat ze mijn petje technisch meer dan waarschijnlijk te boven gaan.’

Al weet je met Dylan nooit. De kans is groot dat we de prachtige klassiekers live in een compleet ander jasje opgediend krijgen. Want op het podium blijft Dylan gelukkig/helaas wie hij is: een onberekenbare neuzelaar.

©rv

'Triplicate' verschijnt bij Sony Music. Bob Dylan staatt op maandag 24 april  in de Lotto Arena in Antwerpen

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect