interview

De balans | Linda De Win

©© VRT

In juli moet de Wetstraatjournaliste Linda De Win (64) van de VRT met pensioen. Dat is dik tegen haar zin, liet ze blijken in interviews. Hier maakt ze haar persoonlijke balans op.

Wat zijn uw belangrijkste activa?

‘Mijn wellicht aangeboren drive. En de goesting om te weten wat er leeft. Materieel is er mijn huis. Het is geen paleis, maar ik ben er nogal trots op. Toen ik het dertig jaar geleden kocht, was het in een niet zo goede staat. In 2009 liet ik het platgooien en compleet heropbouwen. In mijn eentje, op mijn eigen manier. Daardoor heeft het ook iets immaterieels.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?

‘Mijn ouders lieten mij en mijn twee zussen studeren wat we wilden. Ik koos geschiedenis, hoewel dat vak onder druk stond. Moeder was onderwijzeres, vader een stille man die als afdelingshoofd bij de spoorwegen werkte, in wat nu het Huis van de Vlaamse Volksvertegenwoordigers is. Op m’n 15de kreeg ik van hem ‘In de ban van de ring’. Zo gaf hij me de zin voor literatuur mee, samen met enkele leraars. En het lijkt misschien onvoorstelbaar, maar toen ik de eerste stappen bij de toenmalige BRT zette, was ik een timide meisje van 32. Liesbeth Walkiers was er de enige andere vrouwelijke journalist. Enkele mensen zagen dat er veel in mij zat. Ik kreeg kansen en vertrouwen. Aan mijn licht Antwerps accent moest ik wel schaven.’

Ik ga niet in de tuin zitten met een boekje.

Hebt u in anderen geïnvesteerd?

‘Aanvankelijk lag de focus op me waarmaken in mijn job, maar de voorbije jaren heb ik geïnvesteerd in stagiairs. Sommigen hebben het ver geschopt. Daar ben ik dan fier op. Mijn sociaal leven heb ik lang verwaarloosd. Ik heb een kleine vriendenkring en ga alleen door het leven. De drang naar een gezin heb ik nooit gevoeld. Thuis hamerde moeder al op financiële onafhankelijkheid, en het werk slokte me op en gaf me veel voldoening. Maar ik ben ook gewoon niet iemand die snel in een relatie stapt.’

Wie zit in uw raad van bestuur?

‘Die is klein. Ik ben een twijfelaar, maar finaal beslis ik zelf. Aan mijn jongste zus vraag ik weleens raad, over persoonlijke zaken en over wat me overkomt op de redactie of in de politiek. Professioneel is er mijn eindredacteur Pascal Dossche, die ik al twintig jaar ken.’

‘Het beste advies ooit: geloof in jezelf, en blijf jezelf. Soms heeft me dat wel moeilijkheden opgeleverd. In een concurrentiële omgeving als de VRT-nieuwsdienst zijn er altijd mensen die je willen kleineren. Te braaf zijn is dan niet goed, maar vooral in de tweede helft van mijn werkleven heb ik geleerd dat wat diplomatie kan helpen. De pitbull in mij speelt vooral op in mijn werk. Ik wil bewijzen dat ik het kan en doe alles opdat niemand een interview afsnoept. Een paar keer liet ik iemand voorgaan, waarna de politicus geen tijd meer had voor mij. Sindsdien sta ik op mijn strepen.’

Gaat u soms in het rood?

‘Al besefte ik het toen niet: ik vermoed dat ik rond de eeuwwisseling één keer dicht bij iets als een burn-out ben geweest. Ik was overgestapt van radio naar televisie en had al een reputatie als interviewer, maar kreeg weinig kansen. Ik ervaarde pesterig gedrag van sommige cheffen. Toen heb ik drie weken ziek in de zetel gelegen met keelpijn die maar niet overging. Collega’s belden wel om te vragen hoe het met me ging, maar ik denk niet dat ik dat ooit met iemand heb besproken. Niet veel later startte ‘Villa Politica’. Daar vond ik mijn draai.’

Schrijft u weleens mensen af?

‘Ik ben niet rancuneus, ook niet als mensen achter mijn rug lelijke dingen zeggen. Hen ga ik uit de weg, maar ik kan oprecht zeggen dat ik niemand haat. Omgekeerd is dat misschien anders. In de politiek kan ik nog met iedereen door dezelfde deur. De enige met wie het tot een blijvend conflict is gekomen, is Jan Jambon. Na een interview in 2015 waarin hij als minister van Binnenlandse Zaken geen te best figuur sloeg, is hij nooit meer naar ‘Villa Politica’ willen komen.’

Staat er winst op uw balans?

‘Ja. Ik heb een mooi huis, kom niets te kort, en zeker de jongste 15 jaar heb ik een mooi parcours gereden. Met ‘Villa Politica’ hebben we de politiek dichter in de huiskamer gebracht. Als je me dat op m’n 18de had gezegd, had ik gedacht: ikke? Vanaf juli zal mijn actief leven op een lager pitje staan. Dat ik mezelf afgeschreven voel, is te sterk uitgedrukt. Ik zie het ook niet persoonlijk: ik ben niet de enige die wil blijven en dat niet mag. Ik vermoed dat er besparingen mee gemoeid zijn. Maar ik zie mezelf niet als gepensioneerde en zal niet in de tuin zitten met een boekje. Ik kijk nu hoe ik mijn ervaring in de Wetstraat nog kan gebruiken. Misschien doe ik iets opiniërends. Bij de VRT mogen we geen mening hebben. Binnenkort kan ik makkelijker zeggen wat ik nu zelf vind van het politieke spel.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud