interview

De Balans | Patrick Loobuyck

Moraalfilosoof Patrick Loobuyck: 'Het is misschien stom, maar ik heb altijd gezworen dat ik nooit een burn-out zou krijgen.' ©rv

De discussies over de coronapas en de bijbehorende privileges maken veel los. Moraalfilosoof Patrick Loobuyck (46) vindt geduld eisen van gevaccineerden een misplaatste vorm van solidariteit. Hier maakt hij zijn persoonlijke balans op.

Wat zijn uw belangrijkste activa?

‘Voor een filosoof zijn dat boeken en een pc. Aan materieel bezit hecht ik weinig waarde. Mijn kinderen verwijten me soms dat ik een monnik ben. Misschien is mijn werkplek thuis een luxe: een groot bureau, een bibliotheek, een zetel en veel licht. Ik breng er talloze uren door.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?

De selfmade man bestaat in mijn ogen niet. Ik sta dus dankbaar in het leven.

‘Zonder een portie geluk en de investering van veel mensen was ik nooit geworden wie ik ben. De selfmade man bestaat in mijn ogen niet. Ik sta dus dankbaar in het leven. Ik heb eerst godsdienstwetenschappen gestudeerd in Leuven, dan moraalwetenschappen in Gent. Daar nodigde jurist en ethicus Koen Raes me uit een doctoraat te schrijven. Zonder zijn vertrouwen was ik niet aan de universiteit kunnen blijven. Toen ik in 2006 als jonge prof aan de Universiteit Antwerpen begon, werd cultuurfilosoof Guido Vanheeswijck er een soort peter. Hij was uitgesproken katholiek, ik intussen uitgesproken vrijzinnig. Maar we konden het uitstekend vinden.’

Investeert u in anderen?

‘Misschien te weinig. Naast mijn werk investeer ik de jongste jaren wel in mijn gezin met vier zonen. Als student was ik preses, en ook lang nadien investeerde ik veel in sociale contacten. Nu doe ik dat veel minder, maar dat is oké, ik heb dat sociale leven gehad. Ik zie nu wel hoeveel mensen vrijwillig in de weer zijn voor de vaccinatiecampagne. Zelf doe ik dat niet. Ik geef hier en daar wat geld. Misschien kan ik het sociale ooit weer opnemen, al zal dat wellicht na mijn pensioen zijn.’

‘De jongste tijd zijn werk en privé niet in balans. Corona en het vaccinatiedebat hebben me gegrepen. Deze zomer komt er een boekje. Maar in de grote vakantie sta ik er wel op minstens enkele weken vrijgesteld te worden van alles. Collega’s noemen dat loobuycken. Dat wil zeggen: nietsdoen. Ook niet per se lezen. Gewoon wandelen en met mijn gezin bezig zijn: daar heb ik telkens deugd van. En elke keer heb ik het ook moeilijk als ik weer naar dat drukke leven moet. Eens ik erin zit, geniet ik er wel van. Maar ik zou ook perfect gelukkig zijn met een sober, teruggetrokken bestaan.’

Wat was uw kwantumsprong?

‘Als ik uitzoom, zijn dat toch mijn eerste levensjaren. We worden geboren met een groot hoofd vol hersenen. We zijn dan zeer afhankelijk van anderen, meer dan andere dieren. Maar het leerproces van kleine kinderen is fenomenaal. Zonder enig formeel voorschrift leren ze in een wip een taal. Dat die capaciteit geactiveerd wordt naar gelang de cultuur is formidabel. De ene 6-jarige spreekt quasi perfect Chinees, de andere Arabisch of Nederlands. Spijtig dat diezelfde capaciteit snel slijt: ik wou dat ik nu net zo makkelijk Duits kon leren. In de jonge jaren wordt de basis gelegd. Wat volgt, is maar wat aanmodderen. Dat ik op mijn 19de van mijn geloof ben gevallen vind ik dus geen kwantumsprong.’

Gaat u soms in het rood?

‘Het is misschien stom, maar ik heb altijd gezworen dat ik nooit een burn-out zou krijgen. Ik krijg soms signalen: je doet wel erg veel. Een paar keer had ik het gevoel dat ik tegen de muur zou lopen, maar het is nog niet gebeurd. Ik vermijd het onder meer door zo goed mogelijk met tijd om te gaan. Van de benedictijnen leerde ik de 888-regel: een dag is acht uur slapen, wat in mijn geval al vrij veel is, acht uur werken en acht uur vrije tijd. Als student was ik tijdens de examens vaak vroeg klaar met studeren, omdat ik het goed regelde. Nu is het wat lastiger doordat alles meer door elkaar loopt, maar toch: time management brengt rust.’

Staat er winst of verlies op uw balans?

‘Vooral winst. Ik ben tevreden met wie ik ben kunnen worden. Wie had dat ooit gedacht? Mijn grootouders waren kleine boeren en arbeiders. Mijn moeder kon door een eenjarige opleiding onderwijzeres worden, dáár is een kwantumsprong gebeurd. En er zijn wellicht mensen die veel slimmer zijn dan ik, maar voor wie er op het juiste moment geen vacature was om prof te worden.’

‘Toch is er ook verlies. Het frustreert me soms dat je bij elke keuze in het leven, hoe verrijkend ook, eveneens iets verliest. Ik heb nu een groot gezin en ben al sinds het middelbaar bij mijn vrouw. Daar ben ik supercontent mee, maar ik kan me ook voorstellen dat ik meer vlinderend en als bohemien door het leven zou gaan.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud