Advertentie
interview

‘Mensen voelen dat we authentiek zijn'

‘Het popsterrendom heeft me altijd gefascineerd’, zegt Bazart-zanger Mathieu Terryn. ©Siska Vandecasteele

De popgroep Bazart haalde alles uit 2016 wat er uit te halen viel. Met als bonus zeven nominaties voor de MIA’s. Zanger Mathieu Terryn blijft nuchter: ‘Aan mezelf alleen heb ik te weinig voor een egotrip.’

Eén uitverkochte AB. Meer stond er niet op de wenslijst van Mathieu Terryn, zanger en tekstschrijver van Bazart, voor 2016. Het werden er drie. En de Lotto Arena. En een vol marktplein op de Lokerse Feesten. En een uitzinnige mensenmassa op Pukkelpop. Maar vooral: tienduizend jongeren die de mooie jongens van de Nederlandstalige elektropopgroep op Rock Werchter als volkshelden onthaalden. Het straffe: behalve de Lotto Arena geschiedden de zegetochten stuk voor stuk vóór de release van hun debuutalbum 'Echo'.

BIO MATHIEU TERRYN

23 jaar. Opgegroeid in Gent. Studeerde taal- en letterkunde in Antwerpen. Oprichter, zanger en tekstschrijver van de Belgische, Nederlandstalige popband Bazart.

Bazart herschreef de wetten van de popmuziek: je hebt geen full album meer nodig om hot te zijn. In een koffiebar in de Antwerpse wijk Zurenborg, waar Mathieu Terryn sinds september samenwoont met een vriend, blikt de 23-jarige frontman terug op 'een zot jaar'. 'Ik had het allemaal nooit durven te dromen. Die ene AB in het najaar, rond de release van onze debuutplaat: gekker hoefde het voor mij niet te worden.'

Eén hoogtepunt?

Mathieu Terryn: 'Werchter. We waren de openingsact in een van de concerttenten. Dat betekende dat er in principe tienduizend mensen konden staan. Die waren er ook, om twee uur 's middags! Het leek wel tien uur 's avonds: iedereen was in een geweldige feestmodus. Dat was onbeschrijflijk. Het is een cliché dat je van veel artiesten hoort als je ze vraagt hoe het voelt om door een joelende mensenmassa te worden aangevuurd. Maar het idee dat je je eigen teksten, die je alleen op je kamertje hebt geschreven, hoort meezingen door tienduizend mensen is gewoon... waaw. Ik heb er geen ander woord voor.'

'Live fast, die young'. Ik denk niet dat het strikt genomen mijn levensfilosofie is, maar het is wel iets waar veel jonge mensen nu mee bezig zijn.'

'Mensen zongen zelfs de nummers mee die we nog niet hadden uitgebracht, gewoon op basis van filmpjes van ons AB-concert op het internet. Het gekke is: we waren niet zenuwachtiger dan anders. Ik was helemaal opgepompt met adrenaline: fuck it! Laten we het doen! Het is nú dat het moet gebeuren. Het halfuur op dat podium leken in vijf minuten voorbij. Het was een van de zaligste dagen van mijn leven.'

Hoe komt het dat Bazart in 2016 naar de hemel is gesneld?

Terryn: 'Ik heb geen eenduidige verklaring voor ons succes. Ik denk dat mensen aanvoelen dat we authentiek zijn en er keihard in geloven. Het komt allemaal recht uit ons hart. Live stralen we veel positieve energie uit. Op onze shows klinkt onze muziek minder genuanceerd dan op plaat. Mensen vinden die twee gezichten volgens mij interessant.'

Wat vindt u van de kritiek op uw Nederlandstalige teksten? Cryptisch geneuzel, vinden sommigen.

Terryn: 'Dat raakt mij niet. Iemand schreef dat het leek alsof mijn teksten algoritmisch door een computer op muziek zijn gezet. Mijn teksten zíjn cryptisch en indirect. Maar dat is nu eenmaal mijn manier van schrijven. In de kunstgeschiedenis heb je abstracte en realistische schilders, ik behoor als liedjesschrijver tot de abstracte stroming. Het is de bedoeling dat mensen hun eigen verklaringen lezen in mijn teksten. Het gebeurt dikwijls dat twee mensen exact het tegenovergestelde opmaken uit wat ik zing. (lacht) Dan weet ik: doel bereikt.'

'Ik zou ook minder cryptische teksten kunnen schrijven, maar dat past niet bij de filosofie van Bazart. Die luidt: catchy melodieën koppelen aan zingevende teksten. Die werkwijze gaat nu bijna vanzelf. Ik moet er bijna niet meer bij nadenken.'

Het refrein 'Liever snel naar de hel dan traag naar de hemel' uit het nummer 'Goud' kan iemand van 25 jaar interpreteren als een oproep om hard en hevig te leven. Is dat ook uw levensfilosofie?

Terryn: 'Dat zinnetje is nu toevallig niet cryptisch. Het is wat het is: een vrij letterlijke Nederlandse vertaling van 'live fast, die young'. Ik denk niet dat het strikt genomen mijn levensfilosofie is, maar het is wel iets waar veel jonge mensen nu mee bezig zijn.'

Meer dan vroeger?

Terryn: (denkt na) 'Het zou kunnen dat dat nummer en dat ene zinnetje net op tijd kwamen. Dat 'Goud' ergens de tijdgeest heeft gevat. Nu, ik probeer altijd teksten te schrijven die universeel aanvoelen. Ik schrijf vrij donkere teksten. Erg hoopgevend klinkt het allemaal niet. Ik schrik er nog altijd van hoe extatisch mijn woorden worden meegebruld. De AB leek wel een soort Vlaamse zangstonde, terwijl het eerder een zang van de doemdenkers dan een zang van de overwinnaars is. Het bewijst mijn stelregel dat in elke mens een zwartkijker schuilt. Er hangt altijd een schaduw over zonneschijn.'

Hoe moeilijk is het om niet te zweven bij al die verheerlijking die u dit jaar te beurt viel?

Terryn: 'Voor mij is dat heel gemakkelijk. Ik ben een nuchtere kerel, een eeuwige twijfelaar die wil dat iedereen hem een aangename kerel vindt en erg begaan is met zijn omgeving. Het ergste dat je mij kunt aandoen, is zeggen dat ik een verwaande eikel ben geworden. Ik heb te weinig alleen aan mezelf om in een egotrip te belanden. I need my people, I need my family.'

In elke mens schuilt een zwartkijker. Er hangt altijd een schaduw over zonneschijn.
mathieu Terryn
Oprichter Bazart

'Bazart is een echte democratie. Voor de buitenwacht ben ik de frontman, maar eigenlijk zijn we met drie. Simon, Oliver en ik zijn al jaren zeer goede vrienden. Het grote voordeel daarvan is dat we zo'n crazy en intens jaar als 2016 met z'n drieën dragen. Als het echt te zot wordt, zoals op Rode Neuzendag, houden we elkaar in evenwicht. Ik was die dag jarig. We zouden een akoestisch setje van vier nummers spelen, maar onze fans hadden er lucht van gekregen en de politie moest de tent afsluiten. Dan denk je wel even: what the fuck is dit nu weer? Wij genieten van die aandacht, en tegelijk houden we elkaar met de voeten op de grond. Als popster alleen is dat toch moeilijker, denk ik. Dat zo'n Justin Bieber al eens de pedalen verliest, ik kan dat ergens wel begrijpen.'

Volgens uw manager zijn de leden van Bazart gemaakt voor een leven in de spotlights. Heeft hij gelijk?

Terryn: 'Ja. Voor mij toch. Mijn droom is uitgekomen in 2016.'

'Ik ben al mijn hele leven met muziek bezig. Het popsterrendom heeft me altijd gefascineerd. Hoe gaan sterren om met roem? In hoeverre is alles wat ze doen oprecht en gemeend? Wanneer neemt de machine het over?'

‘Het popsterrendom heeft me altijd gefascineerd’, zegt Bazart-zanger Mathieu Terryn. ©Siska Vandecasteele

Jullie drieën lijken stilaan ook een machine. Bazart wordt sterk afgeschermd door zijn entourage. U eiste zelfs het laatste woord - maar kreeg het niet - over de keuze van de foto bij dit interview.

Terryn: 'Bazart zou niet staan waar het vandaag staat zonder zijn zakelijk team: onze manager, de platenfirma, onze boekingsfirma. We leven in een zeer visuele cultuur. Als je een verhaal wilt vertellen, dan moet dat kloppen met het beeld dat mensen van Bazart hebben. Alles wat op internet verschijnt, blijft hangen. Het is niet meer dan logisch dat artiesten daar controle over willen hebben. Wij zijn op dat vlak kinderen van onze generatie.'

Een agendavraag ten slotte: waar was u op 22 maart?

Terryn: (neemt zijn smartphone) 'Ik weet zelfs niet uit het hoofd wat ik gisteren heb gedaan. Ah, de terreur in Brussel, bedoel je? Toen ik die beelden zag, dacht ik: fuck, zo dicht zijn ze nog nooit geweest. Het is raar om te zeggen, maar de aanslagen in Parijs voelden als een grotere schok dan die in Maalbeek en Zaventem - afgezien van het feit dat het verschrikkelijk was dat er zo veel mensen zijn gestorven in Brussel. Maar Parijs was eerst. Dan gebeurt dat in Brussel, en hadden we met z'n allen zoiets van: ah ja, natuurlijk, die terroristen zitten hier allemaal. Eigenlijk is dat cynisch, hé. We zijn gewend geraakt aan terrorisme.'

(korte stilte) 'Voor mij persoonlijk was 2016 een grand-crujaar, maar of het zo ook de geschiedenisboeken ingaat? Ik betwijfel het. Donald Trump, de brexit: iedereen werd op het verkeerde been gezet. Dat is toch absurd? Ik zal nooit vergeten hoe we met de hele groep tot tien uur 's ochtends aan de buis zaten gekluisterd tijdens de Amerikaanse verkiezingsnacht. Het was lang geleden dat ik zo gedesillusioneerd in mijn bed ben gekropen. Mensen zijn bang geworden, en kiezen voor een clown die hen een vals gevoel van veiligheid geeft. De hele wereld is bang. Bang voor terrorisme, bang om ziek te worden, bang om dood te gaan.'

Morgen in de slotaflevering van De Toegift: Museumdirectrice en activiste Alice van den Abeele

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud