Op de bank bij Nick Cave

Een derde concert, twee derde psychologenpraktijk. Nick Cave (61) laat zijn publiek vragen stellen op zijn 'Confessions'-tournee. ©Redferns

De rockzanger is een goeroe geworden. Nick Cave luisterde woensdagavond in de Roma naar de persoonlijke besognes van zijn fans.

Nick Cave (61) was naar de Roma in Antwerpen gekomen met een originele concertformule: een derde soloconcert aan de piano, twee derde vragen uit het publiek. Zijn ‘Conversations’-tournee is een live voortzetting van de website The Red Hand Files, waarop zijn fans hem alles mogen vragen en, soms, ook een antwoord terugkrijgen. Op het toneel: een piano en een handvol tafeltjes met zijn devootste fans. In de keizerlijke theaterzaal van de Roma: zo’n duizend andere bewonderaars van de Australische zanger en stewards bemand met een rode lamp en een microfoon. Wie een vraag wou stellen of een persoonlijk verhaal delen, hoefde zijn hand maar op te steken.

De wilde rocker van weleer gedroeg zich als een cordiale gastheer.

Het werd een bijzondere avond. Cave, in een elegant lichtgrijs kostuum, stapte het toneel op en kroop achter zijn vleugel. ‘God is in the House’ klonk, badend in blauw licht, nog naakter dan op de plaat ‘No More Shall We Part’ (2001). Daarna gingen de zaallichten aan en was het woord aan het publiek. De ene vraag na de andere werd uit de zaal afgevuurd. De nadruk lag op het woordgedeelte. In drie uur speelde Cave slechts zeventien nummers, en nooit meer dan drie na elkaar. Dat was jammer, we hadden liever wat meer muziek gehoord.

De wilde rocker van weleer gedroeg zich als een cordiale gastheer. Hij ging geen enkel taboe uit de weg. Ook niet de dood van zijn zoon na een val van een rots vier jaar geleden. Waarom zou het ook? Hij besteedde al een plaat en een documentaire aan het verwerkingsproces. Het was alleen de vraag hoelang het zou duren voor het onderwerp ter sprake kwam, en wie het ijs brak: de gastheer of zijn toehoorders. De eerste, zo bleek, na – pas - een half uur.

De doos van Pandora was geopend. Zou hij geweten hebben dat België het hoogste zelfmoordcijfer van West-Europa heeft en we pillenkampioenen zijn? Veel toeschouwers schakelden hun held als klankbord in voor hun eigen persoonlijke verhalen en trauma’s. Een vrouw nam de micro en vertelde openhartig over het kind dat ze had verloren. Een man sprak over de zelfdoding van zijn vriendin. Een kunstenares stak een lang en persoonlijk verhaal af over haar depressie.

Een derde concert, twee derde psychologenpraktijk. Nick Cave (61) laat zijn publiek vragen stellen op zijn 'Confessions'-tournee. ©Redferns

Op die intense momenten leek het alsof we beland waren op een openbare biechtsessie bij de psychiater. Maar de songwriter luisterde eerbiedig en beantwoordde elke vraag met invoelende openhartigheid. ‘We zijn allemaal verbonden door het lijden’, vertelde hij. ‘Wie diep lief heeft, zal ooit brutale pijn voelen. En dat verenigt ons. Er is altijd nog een pad voorbij dat grote verdriet. En vaak komt er uiteindelijk ook onvoorziene schoonheid uit voort. Er is een prachtige omschrijving in het Engels: collateral beauty.’

Gelukkig was er op die zware momenten voldoende ruimte voor humor. Na een getuigenis over de zelfdoding van zijn partner wou een man ‘Far From Me’ horen, uit ‘The Boatman’s Call’. Over wie dat nummer ging, wilde hij ook graag weten. Je zag de zanger even twijfelen. Na een korte stilte zei hij kurkdroog: ‘Over mijn relatie met Polly Harvey. De eerste twee strofen schreef ik toen we nog samen waren. De rest nadat ze me per telefoon had gedumpt.’

Wat kwamen we nog allemaal te weten? De ‘prince of darkness’ heeft een hekel aan reggaemuziek. Dat verbaast ons niet. Ook was hij liefst twintig jaar – tussen zijn 20ste en zijn 40ste – verslaafd aan heroïne. Langer dan algemeen bekend. Voor de fans is er heuglijk nieuws: Cave gaat in 2020 de hort op met orkestrale versies van zijn filmmuziek, en er is een derde Grinderman-plaat in de maak.

Grijze wereld

Het zotste dat hij ooit voor een vrouw deed? Een taxi nemen van Edinburgh naar Londen, voor zijn huidige vrouw Susie: ‘Dat was een dure rit. Maar we waren een jong koppel met certain needs. And it was worth it.’ Twee songschrijvers vroegen advies over hun writer’s block: ‘Werk hard en wacht niet op de inspiratie. Writer's block is een domme term. Het lijkt alsof er iets in jezelf geblokkeerd zit, maar dat is bullshit. Zou het kunnen dat jullie niet genoeg openstaan voor wat er van buitenaf komt?’

En de muziek? Op zijn 61ste klinkt zijn stem dieper en emotioneler dan ooit. We hoorden uitgebeende versies van ‘Papa won’t leave you, Henry’, ‘Higgs Boson Blues’, ‘The Mercy Seat’ en ‘Stranger than Kindness’. ‘Er is altijd nog kunst, hoe grijs de wereld ook is’, hoorden we de goeroe op een bepaald ogenblik zeggen. Zijn cliënten verlieten het spreekuur als een gerepareerde versie van zichzelf.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect