interview

‘Voor 200 man openen is zinloos'

Mike Naert en Coralie Berael van het coronamuziekfonds Live2020: 'Veertig jaar aan kennis en ervaring staan op het spel.' ©katrijn van giel

Ondanks de versoepeling van de lockdown heeft de concertwereld nog altijd nauwelijks perspectief. Zijn statafeltjes de oplossing? ‘Laat ons bidden dat hier volgend jaar een podium staat’, zeggen de oprichters van het reddingsfonds Live2020 op de festivalwei van Werchter.

Zo leeg lijkt het helemaal niet groot’, zegt Coralie Berael, de zaalmanager van Vorst Nationaal, terwijl haar collega Mike Naert een selfie maakt en op zijn smartphone begint te tokkelen. Na onze afspraak lezen we op zijn Facebook-pagina: ‘Heel speciaal… Ik sta nu op de plek waar zondag normaal Sir Paul McCartney zou staan.’ 

In virusvrije jaren wordt op het festivalterrein van Werchter een kolossaal concertpodium neergepoot. Nu woekert het onkruid rond de enige elektriciteitskast van het landschapspark en slingeren er roestige kabels. Aan het containerkunstwerk van Arne Quinze ligt een meisje naast haar fiets in het gras. Een enkele keer rijdt een karavaan wielertoeristen voorbij.

De luchtvaart hoeft zich er het hoofd niet over te breken of ze een rij of stoel tussen laat, terwijl Vorst Nationaal elke centimeter moet opmeten.
Coralie Berael
Zaalmanager Vorst Nationaal

Meer valt niet te zien of te horen op deze heilige plek voor de Belgische muziekwereld, en wat voelt dat onwennig een paar dagen voor het festivalseizoen had moeten beginnen. Op een handvol kleinschalige initiatieven na trok de pandemie een streep door de muziekzomer. Als de limiet van 200 toeschouwers per concert gehandhaafd blijft, kondigt ook het najaar in onze zalen en muziekclubs zich somber aan. Geen enkele buitenlandse artiest komt daarvoor zijn kot uit. Een economisch drama voor de livesector.

Samen met een tiental Belgische muziekprofessionals hebben Naert en Berael daarom het solidariteitsfonds Live2020 opgericht. ‘Veertig jaar aan kennis en ervaring staan op het spel’, zegt Naert. De directeur van de concertzaal Het Depot in Leuven, die leiding nam over een crisiswerkgroep voor de muzieksector, zat de voorbije maanden geregeld aan tafel met de virologen Erika Vlieghe en Marc Van Ranst.

Technische werkloosheid en steunmaatregelen voor zelfstandigen: doet de overheid niet genoeg om de coronaschade te beperken voor de muziekwereld? Waarom ook nog eens een solidariteitsfonds?

Berael: ‘Omdat het besef ontbreekt hoe erg het is. Terwijl sectoren zoals de horeca opnieuw mogen opstarten, zijn wij straks een volledig jaar aan inkomsten kwijt. Iedereen zit voor de derde keer concerten te verplaatsen: eerst van maart naar juni, vervolgens van juni naar het najaar en nu zelfs van oktober naar het voorjaar van 2021.’

Naert: (steekt zijn handen omhoog) ‘Laat ons bidden dat hier volgend jaar een podium staat. We zijn dankbaar voor de steunmaatregelen, maar ze zijn er niet voor iedereen, of ze volstaan niet. De evenementensector is een lappendeken van statuten die niet allemaal in aanmerking komen voor de overheidssteun. Jonge muzikanten die vorig jaar niets verdienden, kunnen geen omzetverlies bewijzen. En wat heb je als zelfstandige technicus of podiumbouwer aan een tijdelijk overbruggingsrecht van 1.200 of 1.600 euro als je negen maanden tot een jaar zonder werk valt?’

Tienduizenden banen zijn bedreigd in een zeer winstgevende sector die vertier en vertroosting brengt in de levens van honderdduizenden.
Mike Naert
Directeur Het Depot

‘We zijn ook erg bang voor een braindrain. Hier vlakbij zit de podiumbouwer Stageco. Die heeft straffe bouwkundige ingenieurs in huis. Die mensen kunnen we voor altijd kwijtspelen.’

Berael: ‘Met het fonds vragen we solidariteit voor al die mensen die zich al jaren inzetten om fans een unieke concertbeleving te geven. Iedereen met een hart voor muziek kan een deel van zijn niet-gespendeerde concert- of festivalbudget doneren of een leuke actie verzinnen om de sector zuurstof te geven voor het te laat is.’

Hoe ziet u de toekomst van uw concertzaal?

Naert: ‘Het Depot werkt in een gesubsidieerde omgeving. We zijn dus redelijk beschermd. Maar onze subsidies dekken hoofdzakelijk onze vaste werking. We hebben 70 shows per jaar op volle capaciteit nodig om de kleinere verlieslatende shows te kunnen betalen. Nu kunnen we alleen kleine concerten doen. 100 man in een zaal van 900, dat brengt niets op. En het is zo’n trieste bedoening. Elke artiest leeft bij de gratie van zijn publiek.’

Berael: ‘Voor 200 mensen is het zinloos onze zaal open te doen. Omdat we mensen uit technische werkloosheid moeten halen, zou ons dat als privébedrijf geld kosten, terwijl er niets binnenkomt. Daarom schorten we zoveel mogelijk shows op tot 2021. (blaast) We zien wel hoelang we het volhouden.’

Is het een optie voor kleinschalige concerten de ticketprijzen te verhogen?

Berael: ‘Nee. De prijzen moeten op een aanvaardbaar niveau blijven.’

Naert: ‘We zullen creatief moeten zijn om mensen toch een beetje beleving te geven. Ik heb de GEES (de expertengroep die de afbouw van de coronamaatregelen voorbereidt, red.) voorgesteld met statafeltjes te werken, zoals in de horeca.’

Met obers die onze bestelling komen opnemen? Rock-‘n-roll.

Naert: (lacht) ‘Waarom niet? Ik heb ook een café in Leuven. De mensen zijn ontzettend blij dat ze opnieuw mogen buitenkomen. Ze willen zich ook veilig voelen. Niemand maakt er een probleem van zijn handen te wassen of aan een tafeltje te moeten zitten.’

Berael: ‘Als crowdmanager weet ik uit ervaring dat mensen over een groot aanpassingsvermogen beschikken. Dit is niet de eerste crisis voor de evenementenbranche, hé. Na de terreuraanslagen in Parijs en Brussel hadden we veel minder tijd om na te denken. Er was geen handleiding. Uiteindelijk zijn we erin geslaagd tot een werkbaar veiligheidsmodel te komen. In het begin hadden we schrik voor gezeur over fouilleringen, nu zijn mensen zelfs kwaad als ze bij het binnenkomen niet streng genoeg gecontroleerd worden.’

De overheid en experten sleutelen aan een matrix die een inschatting maakt van het veiligheidsrisico voor evenementen: het Event Risk Model (ERM). Wat verwacht u daarvan?

Naert: ‘Het kan ons zeker helpen veiligheidsrisico’s nog beter in te schatten. Zeker omdat we niet weten wat ons allemaal nog te wachten staat. Het allerlaatste dat we als concertwereld willen, is dat we verantwoordelijk zijn voor een nieuwe uitbraak. Alleen mag het niet het enige meetinstrument zijn dat beslist of een evenement groen licht krijgt.’

Mike Naert (51)

> Medeoprichter van het coronafonds Live2020 van de Belgische muziekindustrie.

> Studeerde toegepaste economie aan de KU Leuven.

> 1988-2002: Muziekmanager, reclamemaker en internetondernemer.

> Sinds 2003: directeur muziekcentrum Het Depot in Leuven.

Coralie Berael (48)

> Medeoprichter van Live2020.

> Studeerde geografie aan de KU Leuven.

> 1995-2002: Energiebeheer bij de Franse milieugroep Veolia.

> 2002-2009: Operationeel directeur bij het communicatiebedrijf Investis Digital in Londen.

> Sinds 2010: Zaalmanager Vorst Nationaal (Sportpaleis Group).

Berael: (knikt) ‘Je moet ook durven te vertrouwen op het professionalisme en de expertise van de eventsector. We worden op dat vlak onderschat. In een ideale wereld evolueren we de komende maanden naar een situatie waarin we ons niet meer moeten afvragen hoeveel mensen zijn toegelaten, maar wel: is het evenement veilig of niet? Bijvoorbeeld: zijn er voldoende ingangen om een paar duizend man binnen te laten en is de locatie groot genoeg om zo’n massa veilig te laten genieten? Ja? Dan moet de overheid groen licht durven te geven.’

‘Maar dat alleen volstaat niet om de concertwereld op volle kracht te laten draaien. Buitenlandse artiesten moeten weer uit hun kot willen komen. Iemand die hier op Werchter staat, speelt op dezelfde tour ook in Berlijn en komt in het najaar mogelijk terug voor een show in Vorst of het Sportpaleis. Die mensen blijven binnen zolang ze niet zeker zijn dat ze in alle Europese landen op dezelfde manier kunnen terugkeren. De grote spelers in Europa op dezelfde golflengte krijgen wordt een gigantische uitdaging, als je de verschillen bij de lockdownversoepelingen alleen al ziet.’

In Spanje en Nederland zijn concerten inderdaad opnieuw toegelaten. Is het niet frustrerend in de wachtkamer te zitten, nadat de Belgische muzieksector ook al weken in het ongewisse werd gelaten over de festivalzomer?

Berael: ‘We hebben ons inderdaad een tijdje vergeten gevoeld…’

Naert: ‘… en de politici en virologen moeten smeken ons geen wortel voor te houden. Men wilde het publiek graag een perspectief geven op een zomer met muziek. Voor ons als professionals was dat geen houdbare situatie. Ik was opgelucht toen op 15 april de datum van 31 augustus viel. (voorzichtig) Wellicht had het allemaal iets vlotter kunnen verlopen. Maar we vochten op dat moment tegen een onzichtbare vijand waarover weinig geweten was. Vandaag ben ik vooral blij dat in het hele land organisatoren dingen doen deze zomer. Dat is een groot bewijs van onze veerkracht en ondernemingszin.’

(kijkt naar een voorbijrazend vliegtuig in de lucht) ‘Nu moet me even iets van het hart. Het nieuwe vliegen: snap jij dat? In een vliegtuig - een gesloten ruimte nota bene - houden mensen per definitie geen afstand van elkaar. Toch laat de overheid de veiligheid aan boord over aan de sector. Waarom gelden coronaregels wel op de grond en niet in de lucht?’

Mike Naert en Coralie Berael van het coronamuziekfonds Live2020: 'Veertig jaar aan kennis en ervaring staan op het spel.' ©katrijn van giel

Berael: ‘In een Boeing 737 passen 200 mensen. Daarvan kan ik er in mijn zaal acht gefaseerd en langs verschillende ingangen binnenlaten. In de luchtvaart hoeven ze er hun hoofd niet over te breken of ze een rij of stoel tussen moeten laten, terwijl ik van de overheid elke centimeter moet opmeten.’

Naert: ‘Hoeveel miljarden aan belastinggeld zijn al niet gevloeid naar verlieslatende luchtvaartbedrijven, terwijl alleen al in België tienduizenden banen bedreigd zijn in een zeer winstgevende sector die vertier en vertroosting brengt in de levens van honderdduizenden mensen? Muziek en festivals zijn belangrijk voor het bruto nationaal geluk van een land. Dat wordt te vaak vergeten.’

Welke muziek hielp u door deze lastige periode?

Berael: ‘Muziek van artiesten die verbonden zijn met de ziel van Vorst Nationaal: Amerikaanse rockbands als The War on Drugs en The National, of Franstalige artiesten als Johnny Hallyday en Jean-Jacques Goldman.’

Naert: ‘Helemaal in het begin was dat ook iemand die kind aan huis is in Het Depot: Selah Sue. Haar single ‘You’ gaat over het moederschap. Mij deed het denken aan mijn familiale bubbel, waarvan ik ondanks alle ellende ontzettend heb genoten.’

Samen zingen in de regen: 'Dream Baby Dream' van Bruce Springsteen.

'De enige van de honderdduizenden gratis streams van de afgelopen maanden waar ik naar uitkeek alsof het een concert was, was de heruitgave van een oude concertfilm van Prince op YouTube. Ik had de dvd al honderd keer gezien, maar die nacht wilden we met een paar vrienden absoluut de eersten zijn, zoals vroeger wanneer we in het holst van de nacht aanschoven voor zijn aftershows.'

‘Zoek op YouTube zeker Bruce Springsteens cover van ‘Dream Baby Dream’ op. Wedden dat je het niet droog houdt? ‘We gotta keep the light burning’, zingt hij, voor tienduizenden gelukkige mensen. Dat is de essentie van wat wij doen. Een concert is een ritueel dat mensen naar ongekende hoogten kan optillen. (stil) Op anderhalve meter van elkaar is dat toch net iets moeilijker.’

Wordt het ooit weer zoals vroeger?

Naert: ‘Het moet. Er moet snel een vaccin komen.’

Berael: ‘En dan zitten we weer tot de nok vol. Zeker weten.’

 

 

 

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud