Brugse Triënnale zoekt buitenkanten van de stad op

De artificiële takken van Henrique Oliveira. Multiplex tussen echt hout. ©© Stad Brugge

De nieuwe editie van Triënnale Brugge zoekt de buitenkanten van de stad op. Om te tonen dat er ook artistiek leven is buiten het toeristische centrum.

Het is een lange klim naar de top van de reuzengrote Oostenrijkse den in de tuin van het Gezellehuis. De Mexicaanse kunstenaar Héctor Zamora bouwde rond de boom een rode stelling met een meanderende metalen trap langs de zijkant. ‘Strangler’ heet de installatie, naar de wurgbomen in tropische wouden.

Na reservatie kan je naar boven, af en toe een overhangende tak wegduwend. Hoe hoger je klimt, hoe minder boom. Het is wellicht niets voor mensen met hoogtevrees: op 30 meter hoogte voel je je toch enigszins kwetsbaar zonder de bescherming van de boom. De loopbrug net boven de kruin biedt een panoramisch uitzicht over de stad. Het hoeft niet altijd het Belfort (83 meter) te zijn.

Het uitzicht was niet Zamora’s voornaamste doel. Dat is de interactie met het publiek. ‘Het is de eerste keer dat ik zo’n installatie bouw. Toen ik twee jaar geleden deze locatie zag, wist ik meteen dat ik met de boom iets wilde doen. De stelling en de boom staan voor de confrontatie tussen de natuur en de vooruitgang die de mens nastreeft. Ik hoop dat je ook gaat nadenken over jezelf, zo tussen de takken van die boom’, zegt hij.

Nnenna Okore kleedde de Poertoren aan. ©© Stad Brugge

Minder Instagramwaardig

13
TRIËNNNALE BRUGGE 2021 TELT 13 INSTALLATIES. ZE PALMEN DE ACHTERPOORTJES VAN DE STAD IN.

Zamora’s installatie, die allicht een van de populairste wordt, staat aan de rand van de stad. Bewust, want de triënnale wil meer dan alleen het toeristische centrum ontsluiten. De curatoren vroegen 13 nationale en internationale kunstenaars ‘de achterpoortjes van de stad’ op te zoeken. Het maakt de triënnale ingetogener. ‘Dat klopt. Deze editie is minder flashy, minder geschikt voor Instagramfoto’s’, zegt medecurator Till-Holger Borchert.

Het thema is TraumA. Je kan er drie betekenissen in zoeken: droom, trauma en ruimte. Maar zoals wel vaker bij biënnales of triënnales is dat thema niet altijd meteen terug te vinden in de installaties. Als het kind maar een naam heeft.

Voor veel Bruggelingen is de Amerikaanse Amanda Browder de voorbije weken alvast een bekende naam geworden. De textielkunstenares werkte samen met 750 vrijwilligers aan haar project ‘Happy Coincidences’, onder meer te zien aan de Verversdijk. Browder zamelde in Brugge veel lappen stof in, en naaide die aan elkaar tot een grote en kleurrijke installatie. Ze verwijst naar de geschiedenis van de Brugse textielververs, die al in de middeleeuwen aan de reien stoffen verfden.

Amanda Browder naaide met 750 Brugse vrijwilligers ‘Happy Coincidences’ aan elkaar. ©© Stad Brugge

De pandemie heeft de planning van de triënnale enigszins in de war gestuurd. Sommige installaties hebben vertraging opgelopen en zullen de opening dit weekend niet meemaken. Op onze fietstocht door Brugge kwamen we aan het Sint-Maartensplein bij de Sint-Walburgakerk Hans Op de Beeck tegen. Hij ontwierp met ‘Danse Macabre’ een draaimolen in grijstinten. Voorlopig is alleen de omheining te zien. ‘De productie van de elementen heeft vertraging opgelopen door corona. Bij verschillende bedrijven raakten mensen besmet. Dan valt het werk stil.’

In 2018 trok de triënnale 372.000 bezoekers. Door corona worden er dat nu misschien minder. Het zal de wachtrijen aan sommige installaties ten goede komen. Zoals bij ‘Black Lightning’ van Gregor Schneider in het Grootseminarie. Hij bouwde een donker parcours waarin je instant gedesoriënteerd bent. Ga je door of keer je terug? Toch maar doorgaan. Met je handen langs de wanden van de pikzwarte gang als richtingaanwijzer schuifel je verder. Een Instagramfoto valt hier inderdaad niet te maken. Schneider wil dat je jezelf tegenkomt. Maar dat was al gebeurd in de top van de Oostenrijkse den.

‘Strangler’ van Héctor Zamora. Niet voor mensen met hoogtevrees. ©© Stad Brugge

Heel poëtisch is ‘Banisteria Caapi (desnatureza 4)’ van de Braziliaan Henrique Oliveira aan de Pottenmakersstraat. Uit multiplexrestanten creëerde hij dikke takken die tussen en over echte natuur kronkelen rond de omwalling.

De 13 installaties liggen relatief ver uit elkaar. Onderweg vormt de groepsexpo ‘De poreuze stad’ een rustpunt in de Poortersloge. Veertig kunstenaars, van Thierry De Cordier tot Ana Torf, borduren voort op TraumA. Vandaar kan het naar de Poertoren aan het Begijnhof. Nnenna Okore kleedde de grote toren aan met textiellappen die ze sneed uit rode dekzeilen. De toren krijgt een nieuw kleedje aangepast. Zoals de hele stad.

Het kunstenfestival Triënnale Brugge 2021 loopt tot 24 oktober.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud