De fotograaf vermomd als handelsreiziger

Enkele beelden van Peter H. Waterschoot.

De Gentse fotograaf Peter H. Waterschoot gaat in zijn werk op zoek naar verstilling, meestal in lege, goedkope hotelkamers. In het Musée de la Photographie in Charleroi komt zijn oeuvre voor het eerst samen in een tentoonstelling.

Op een bepaald moment schoof Peter H. Waterschoot bewust de straatfotografie opzij en koos hij voor het stilleven en het innerlijke landschap. Dat heeft geen baat bij drukte of stress. Vanuit een vensterraam tien hoog in een metropolis staart hij liever in stilte naar de donkerte van de nacht of naar een ochtendnevel. Of hij richt zijn blik op een detail: een onbeslapen bed, een neplederen fauteuil of een stuk gordijn met een zweem van vergane glorie. Lichten flitsen niet, maar zijn gedimd.

De locaties die hij kiest, zijn leeg en onbestemd, meestal goedkope hotelkamers in Brussel, Berlijn of Japan. Je moet ze langzaam laten binnensijpelen, zoals hij ter plekke deed. De beste foto’s schiet hij nooit vlak na het inchecken, maar op de derde of de vierde dag, net voor hij als een soort handelsreiziger weer verder reist. Zijn innerlijke roadtrip hangt nu voor het eerst aan de muur van een fotomuseum.

Met op zijn 51ste zijn eerste museale solotentoonstelling is Waterschoot een laatbloeier. Twaalf jaar geleden studeerde hij via het deeltijds kunstonderwijs fotografie aan het Gentse KASK. Sindsdien experimenteert hij met locaties, kleuren en, zoals hij het zelf noemt, moodscapes. Twee jaar geleden was het fotoboek ‘At the Skin of Time’ een eerste intimistisch verslag van een reis door Japan, het land waar hij de mosterd haalt voor zijn trage, meditatieve fotografie. De huidige expo ‘Sunset Memory’ en het bijbehorende fotoboek gaan door op hetzelfde elan.

Pas na enkele dagen begint je gemoed zich aan een nieuwe ruimte aan te passen. Dan pas kan ik volledig opgaan in mijn rol en wordt fotograferen voor mij een soort van methodacting.
Peter H. Waterschoot
Fotograaf

'Ik ben ervan overtuigd dat onze lichaamsbeleving samenhangt met de ruimte waarin we ons bevinden' zegt hij. 'Pas na enkele dagen begint je gemoed zich aan een nieuwe ruimte aan te passen. Dan pas kan ik volledig opgaan in mijn rol en wordt fotograferen voor mij een soort van methodacting.'

Mentale trip

De fotograaf reist altijd alleen. Als hij bij uitzondering toch een model vastlegt, verwacht hij dat ze de ruimte op dezelfde manier beleeft. 'Meer dan een fotoshoot moet het resultaat een gezamenlijke verstilling zijn', vertelt hij. Veel vaker dan met modellen werkt Waterschoot met objets trouvés. 'Ik wrik ze los uit hun tijds- en ruimtekader, zodat de verbeelding vrij spel krijgt.'

Dit keer trok Waterschoot van Kagoshima in het uiterste zuiden van Japan, aan de voet van de vulkaan Sakurajima, over de ruggengraat van het eiland naar het noorden. Maar ‘Sunset Memory’ heeft weinig met geografie te maken. De trip is mentaal.

In Charleroi vertelt hij dat zijn beelden de naïviteit willen triggeren die verbonden was aan het naoorlogse vooruitgangsoptimisme, maar die in het nieuwe millennium zo goed als verdwenen is. 'Mijn foto’s vormen een fantasieverhaal, maar regisseren tegelijk iets wat geweest is. Ze wijzen terloops ook op de oprukkende gentrificatie en ver-IKEA'ing in de maatschappij.'

Waterschoot betreurt dat een ooit zo bruisende tussenlaag van de samenleving, zoals de stationsbuurten met hun goedkope diners en eensterrenhotels, gedoemd is te verdwijnen of steeds verder wegzakt tussen anonieme appartementsblokken. Precies uit dat niemandsland, waar steden meer en meer op elkaar beginnen te lijken, put Waterschoot inspiratie. Hij noemt ‘Lof der schaduw’ van Jun’Ichiro Tanizaki een artistiek keerpunt. In zijn novelle over de oprukkende moderniteit heeft de Japanse schrijver het over het bijbehorende identiteitsverlies.

Blue hotel

'Wat op het ene moment modern is, is op het andere verouderd', vervolgt Waterschoot. 'Wat dan weer charmant oogt én rock-’n-roll klinkt… zoals het nummer ‘Blue Hotel’ van Chris Isaak. Ik ben gefascineerd door Chinese handrollen, waarbij een verhaal uitgerold wordt terwijl er al een stuk geweest is, maar ook nog een stuk moet volgen. Die spannende kijkwijze probeer ik in mijn fotografie te implementeren.'

De artistieke klei van Waterschoot is divers, maar coherent. 'Ik maak een snede uit de realiteit, ergens tussen heden en verleden in. Voor de kijker is het een portaal vanwaaruit hij elke richting uit kan reizen.'

Dit zou het seizoen van kleuren worden

jetlagged sta je tien hoog in een hotelkamer

uit te kijken over zee. Het is nacht

En de dingen zijn omwasemd met een halo

van röntgenstraling.

Zo mooi, aan de overkant van de straat, het saffraan

van de straatlantaarns dat de gevels doorstraalt.

Auteur Peter Verhelst in ‘Sunset Memory’

Op de expo valt geen hiërarchie te bespeuren, ook niet qua formaten. Beelden zijn net zoals in het boek gerangschikt op basis van sfeer en kleur. Op papier worden ze omgeven door acht op maat geschreven en ook in het Engels, Frans en Japans vertaalde gedichten van Peter Verhelst. 'We delen een filmische droomwereld', zegt Waterschoot. 'De sensualiteit en elektrische geladenheid van Peters woorden bevinden zich bij mij in de kleuren.'

De expo ‘Sunset Memory’ van Peter H. Waterschoot is tot zondag 16 mei te zien in het Musée de la Photographie in Charleroi. Het gelijknamige boek is uitgegeven door ARP2.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud