De herinneringen van Gideon Kiefer aan oude meesters

©Gideon Kiefer / Gallery Geukens & De Vil

Voor zijn tentoonstelling ‘A throwback to ancient times, it is no coincidence’ schilderde Gideon Kiefer voor het eerst in olieverf. De expo is te zien bij galerie Geukens & De Vil in Knokke

Een beetje hoger? Of toch iets lager? Gideon Kiefer (49) twijfelt. We ontmoeten de schilder één dag voor de opening van zijn tentoonstelling ‘A throwback to ancient times, it is no coincidence’ in galerie Geukens & De Vil op de zeedijk van Knokke. Een deel van de nieuwe schilderijen moet nog opgehangen worden. Kiefer is er volop mee bezig. ‘Loop eerst maar even rond. Dan kan je al eens kijken.’ zegt hij.

Handen

We zien veel armen en handen op schilderijen die deels onbeschilderd zijn. Een beetje verder gewonde lichamen. Hier en daar een portret. Voor Kiefer is de tentoonstelling belangrijk. Het is de eerste keer dat hij olieverf gebruikt. Op paneel dan nog. ‘Goedkope triplexplaten. Een beetje trashy. Je vindt ze in de Brico.’ Hij draait een paneel om. ‘Ik heb ze verstevigd met wat staafjes. Zo gaan ze langer mee.’ De randen zijn bewerkt met fluokleur. ‘Dan reflecteren ze beter op de muur’

©Gideon Kiefer / Gallery Geukens & De Vil

Maar olieverf dus. ‘Vier maanden geleden ben ik ermee begonnen. Tot dan tekende ik enkel of schilderde ik met waterverf. Ik durfde lang geen olieverf te gebruiken uit respect voor de oude meesters. Ik kwam er niet toe mezelf in dat rijtje te plaatsen.’

Kiefer is nochtans een begenadigd tekenaar. Maar hij geeft ootmoedig toe dat schilderen toch hoger gewaardeerd wordt. ‘Een tekening is af. Maar een schilderij is misschien nog net iets meer af. (lacht) Het is ook beter bestand tegen de tand des tijds. Je kan het ook gewoon aan de muur hangen. Tekeningen moet je bewaren in een doos, weg van het licht.’

Grootvader

Het thema van de schilderijen is de zoektocht naar herinneringen. ‘Veel kunstenaars werken rond herinneringen. Op zich zijn die niet interessant voor de toeschouwer. Het gaat erom hoe je ze als kunstenaar in je schilderijen verwerkt.’ De herinneringen van Kiefer gaan terug naar zijn grootvader, een voormalige deputé van de provincie Limburg. ‘Hij bezat veel kunstboeken. Als kind ging ik daar regelmatig in snuisteren. Ik ben die boeken opnieuw gaan bekijken.’

Gideon Kiefer kopieert niet. Hij herinterpreteert beroemde schilderijen en geeft er een hedendaagse twist aan.

Kiefer wijst naar zijn schilderij ‘How Long Will This Survive’. Een geschilderde arm sluit perfect aan op een getekende hals. We hebben eerst geen idee waar we precies naar kijken. Tot Kiefer de naam Zurbarán laat vallen. Natuurlijk! Het beroemde schilderij ‘Franciscus met doodshoofd’ van de Spaanse barokschilder Francisco de Zurbarán zien we nu opduiken.

Zo zijn er nog verwijzingen. ‘De kruisafneming’ van Peter Paul Rubens of ‘De dood van Marat’ van Jacques-Louis David. Kiefer kopieert niet. Hij herinterpreteert beroemde schilderijen en geeft er een hedendaagse twist aan. In de marge duikt vaak tekst op. Soms zijn het persoonlijke herinneringen, dan weer maatschappij kritische bedenkingen.

Ambacht

De schilder wijst nog even naar ‘Triage of Images’, naar een fragment uit ‘De kruisafneming.’ Over het hele schilderij zijn fijne rode en zwarte lijnen zichtbaar. ‘Daarmee creëer ik perspectief. Het is een gewaagde ingreep, omdat je dwars door het geschilderde gedeelte gaat.’

In het werk van Kiefer staat het ambacht centraal. ‘Ik tekende als kind al. Ik ben daar nooit mee gestopt.’ Je merkt zijn vakkennis aan de manier waarop hij de handen schildert. Handen zijn voor iedere schilder moeilijk. ‘De hand is een beetje een statussymbool. Als je dat goed kan schilderen, ken je je vak. Ik geef een dag in de week modeltekenen. Ik zie vaak aan mijn leerlingen dat ze de handen uitstellen. In de hoop dat de les voorbij is voor ze eraan moeten beginnen.’ (lacht)

Illustrator

Trouwe abonnees van De Tijd hebben misschien het gevoel dat ze het werk van Kiefer ergens van kennen. ‘Ik heb heel lang als illustrator voor De Tijd gewerkt. Tot 2006. Toen ben ik zwaar ziek geworden. Na mijn herstel heb ik mijn leven drastisch omgegooid. Ik ben fulltime kunstenaar geworden.’

Over zijn ambities wil hij zich niet echt uitspreken. ‘Elke schilder droomt wel eens van een tentoonstelling in Tate in Londen of MoMa in New York. Maar ik ben al blij dat ik van kunst kan leven, zeker in combinatie met mijn lesopdracht. De volgende stap? Canvas misschien. Ik weet het nog niet.’

‘A throwback to ancient times, it is no coincidence’, tot 5 mei bij Geukens & De Vil, Zeedijk 735, Knokke.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect