Lachen met dingen die niet om te lachen zijn

©BELGA

Valt de kloof tussen arm en rijk te overbruggen? Die vraag stelt de venijnige tragikomedie en Gouden Palm-winnaar ‘Parasite’. ‘Humor is het puntige mes dat ik achter mijn rug verberg.’

Naar wie verwijst de titel van de Koreaanse film ‘Parasite’? Naar het arme gezin dat chronisch werkloos is, allerlei strategieën bedenkt om gratis te leven en geen graten ziet in fraude en oplichting? Of naar de rijke familie die niet in staat is de eenvoudigste huishoudelijke taken uit te voeren en dus van zijn welvaart gebruikmaakt om anderen de klussen te laten opknappen? Het maakt weinig uit, zegt de Zuid-Koreaanse regisseur Bong Joon-ho, want uiteindelijk zijn ze in hetzelfde bedje ziek.

De trailer van 'Parasite'.

‘Ik wou een film maken over de polarisatie tussen de sociale klassen’, vertelde hij op het filmfestival van Cannes, waar hij zijn favorietenrol waarmaakte en de Gouden Palm mee naar huis nam. ‘Polarisatie betekent dat de afstand tussen de verschillende partijen almaar groter wordt. In die omstandigheden wordt het ook steeds moeilijker om echt te communiceren. De grote ironie van de film is dat de twee sociale klassen in totaal verschillende werelden leven maar net door die situatie plots heel nauw met elkaar in contact komen.’

De kronkelende plot begint als de zoon van het arme gezin - met behulp van een nagemaakt universitair diploma - als privéleraar aan de slag gaat bij het rijke gezin. Omdat de rijke vader het veel te druk heeft met zijn succesvolle IT-bedrijf en zijn echtgenote totaal niet van wanten weet, zet de arme zoon zijn nieuwe werkgevers in een mum van tijd naar zijn hand. In die mate zelfs dat hij zijn eigen familieleden één voor één het rijke gezin binnenloodst.

Kort

> ‘Parasite’ was in mei de winnaar van de Gouden Palm in Cannes.

> Het is de nieuwe film van de gevierde Zuid-Koreaanse cineast Bong Joon-ho (‘The Host’, ‘Okja’).

> De film gaat over een arm gezin uit Seoel dat infiltreerde in een rijke familie.

> Via een slimme mix van drama, komedie en thriller geeft Bong rake sociale kritiek, zonder iemand met de vinger te wijzen.

‘Parasite’ begint als een speelse komedie, een sociale satire met een opvallende empathie voor al zijn personages. Het is een verhaal zonder helden of schurken. Er zijn alleen geloofwaardige - zij het lichtjes uitvergrote - karakters die het beste willen voor zichzelf en hun familie. De wrijvingen en de verwrongen verhoudingen zijn het gevolg van een rot systeem waarop ze zelf geen vat hebben. Hun sociale situatie is zoals het huis waarin ze wonen, het ene gezin in een chique villa in de heuvels van Seoel, het andere in een kelderflat in de onderbuik van de stad. En als het te hard regent, stroomt het rioolwater de straten naar beneden.

Je kan niet anders dan diep onder de indruk zijn van de zelfverzekerdheid en het meesterschap waarmee Bong Joon-ho zijn film op koers houdt. ‘Parasite’ is een lust voor het oog en je zou het verhaal perfect kunnen volgen zonder de dialogen. Bongs geweldige talent als verteller blijkt ook uit de toon van de film, die na verloop van tijd begint te veranderen. Zonder dat je het merkt, pakken zich boven de olijke en soms kolderieke toestanden donkere wolken samen. ‘Ik hou ervan emoties te creëren met een dubbele werking’, zegt de cineast. ‘Een grap is zoveel beter als ze een beetje bitter smaakt. Ik wil dat het publiek zich amuseert, maar ik wil ook dat de kijker het gevoel krijgt dat hij lacht met dingen die eigenlijk niet om te lachen zijn. Humor is het puntige mes dat ik achter mijn rug verberg. Het is een effectieve manier om mijn ideeën uit te drukken tijdens de twee uur waarover ik beschik.’

Wankele toekomst

Met het verstrijken van de tijd ontpopt ‘Parasite’ zich steeds meer tot een tragedie, een frontale botsing die even gewelddadig als onafwendbaar is. In de loop van het verhaal dienen zich wel momenten aan waarop de personages elkaar zouden kunnen vinden en tot een leefbaar vergelijk komen, maar die kansen laten ze stuk voor stuk liggen.

©BELGA

Die vaststelling voorspelt weinig goeds voor de toekomst van onze wereld, weet ook Bong: ‘Ben ik eerder optimistisch of pessimistisch? Ik heb geen idee. Ik weet alleen dat ik in deze film eerlijk wou zijn over de realiteit. De mensheid heeft fantastische dingen gerealiseerd, maar we kunnen niet zeggen dat de economische ongelijkheid de voorbije decennia kleiner is geworden. Ik heb een zoontje, en ik denk ook niet dat de situatie voor zijn generatie zal verbeteren.’

Bongs angst zit ook vervat in de laatste scène, waarin de zoon van het arme gezin stelt dat hij er alles aan zal doen om de villa van het rijke gezin te kopen. ‘We hebben voor de lol berekend hoelang hij zal moeten werken om met een gemiddeld loon genoeg geld te verzamelen’, besluit de regisseur. ‘Het antwoord: 547 jaar.’

‘Parasite’ speelt vanaf deze week in de bioscoopzalen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect