De dystopische toekomst van Arsenal

De Arsenal-leden John Roan (links) en Hendrik Willemyns in het Chinese Chongqing.

Bij het nieuwe album van Arsenal hoort een tv-serie. Omdat bezieler Hendrik Willemyns toegeeft dat hij uitverteld is als popartiest. En omdat hij wil onderzoeken wat muziek nog waard is, nu ook de cash uit de concertindustrie wegstroomt.

Hendrik Willemyns, de bezieler van de elektropopband Arsenal, maakte zes jaar geleden een film over een dj die op een wet botst die mensen verbiedt te dansen. Wie had toen gedacht dat de realiteit de fictie zo snel zou inhalen? Zijn volgende film was al even onheilspellend. ‘Birdsong’ stelde de muziekindustrie voor als een patriarchale wereld vol haaien die vrouwen als zoetwatervisjes zien. Je hoeft de muziekwereld niet eens goed te kennen om te weten dat daar iets van aan is.

Zijn derde filmproject ‘The Rhythm of The Band’ is opnieuw een commentaar op de muziekwereld. Anders dan de vorige keer hoort er een nieuw album van Arsenal bij. Voor het eerst is zanger John Roan, met wie Willemyns Arsenal stichtte in 1999, daar niet op te horen. Hoe dat komt, is te zien in de driedelige documentaire. De twee veertigers trokken in januari vorig jaar naar de Chinese miljoenenstad Chongqing om over hun relatie te praten.

Willemyns maakt het de kijker niet altijd gemakkelijk. Toch loont het de moeite tot het einde vol te houden. De vragen die hij heeft, zijn relevant.

Na drie weken moesten ze op de vlucht voor het coronavirus, net lang genoeg om elkaar uit te horen over wat hen na twintig jaar nog samenhoudt. Hun therapeutische gesprekken tegen het decor van de snelst groeiende stad van China vormen de rode draad van de documentaire. Op de gekste momenten ben je een ongewenste toeschouwer van een sessie van een uitgewoond koppel bij de relatietherapeut.

Willemyns praat het meest, Roan luistert meegaand en kaatst af en toe de bal terug. De frontman is niet op de nieuwe Arsenal te horen omdat hij aan een soloproject werkt. Zijn creatieve wederhelft heeft het daar moeilijk mee, of hij doet toch alsof. Willemyns speelt een paar keer met verve de bedrogen echtgenote.

Stad van 10.000 karaokebars

‘The Rhythm of The Band’ is meer dan de zoveelste film over het nakende einde van een rockband. Willemyns probeert niet alleen de muzikale relatiecrisis in de band te bedwingen. Hij gaat vooral op zoek naar een antwoord op de vraag wat muziek nog waard is in een wereld waarin we geen muziek meer kopen, Spotify muzikanten te weinig betaalt en nu ook de contanten uit de concertindustrie wegstromen.

Uiteindelijk was dat de reden om voor Chongqing te kiezen. De stad telt maar één muziekclub, maar wel 10.000 karaokebars waar zakenlui tegen betaling modellen uitkiezen om samen mee te zingen en dronken te worden. Waar muziek een product is dus. Chongqing symboliseert Willemyns’ dystopische toekomstvisie op muziek.

De muzikant en tv-maker, die tien jaar voor Woestijnvis werkte, formuleert enkele gedurfde stellingen en eerlijke inzichten over muziek. Zo vindt hij dat de meeste muzikanten beter stoppen na hun 45ste omdat hun creatieve vrucht dan is opgedroogd. Dat lijkt een vorm van zelfkritiek. Willemyns, 49, steekt niet weg dat hij films is gaan maken omdat hij uitverteld is als popartiest. Dat is niet zo, want het album dat bij deze tv-serie hoort, mag er zeker zijn.

Vanuit de Chinese miljoenenstad reizen we de halve wereld rond. Willemyns gaat in gesprek met Afrikaanse muzikanten, met wetenschappers en filosofen over de vraag wat muziek is. Is het wiskunde? Is het chaos? Kunnen dieren muziek maken? In de derde aflevering bezoeken we de filosoof Gerard Bodifee. Die zegt, de filosoof Arthur Schopenhauer indachtig, een van de raakste dingen uit de film: muziek is pure wil en daarom een wezenlijk bestandsdeel van de kosmos.

Documentaire, reisreportage, concertfilm: soms is ‘The Rhythm of The Band’ wat veel tegelijk. Willemyns maakt het de kijker niet altijd gemakkelijk. Toch loont het de moeite tot het einde vol te houden. De vragen die hij heeft, zijn relevant. Ze worden te weinig gesteld door een muzikant. Als u de tv-serie te donker vindt, is er nog altijd het album. Zo gaat dat in de hybride wereld van Hendrik Willemyns.

De tv-serie ‘The Rhythm of the Band’: vanaf 2 mei op Canvas.

Het album verschijnt vandaag bij Sony Music.

Arsenal speelt op 9 december in de Lotto Arena.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud